عیش جهان پیسه بود گاه خوشی گاه بدی
عاشق او شو که دهد ملکت عیش ابدی
چونک سپید است و سیه روز و شب عمر همه
عمر دگر جو که بود ساده چو نور صمدی
ای تو فرورفته به خود گاه از آن گور و لحد
غافل از این لحظه که تو در لحد بود خودی
دیدن روزی ده تو رزق حلال است تو را
گرم به دکان چه روی در پی رزق عددی
نادره طوطی که توی کان شکر باطن تو
نادره بلبل که توی گلشنی و لعل خدی
لیلی و مجنون عجب هر دو به یک پوست درون
آینهٔ هر دو توی لیک درون نمدی
عالم جان بحر صفا صورت و قالب کف او
بحر صفا را بنگر چنگ در این کف چه زدی
هیچ قراری نبود بر سر دریا کف را
ز آنک قرارش ندهد جنبش موج مددی
ز آنک کف از خشک بود لایق دریا نبود
نیک به نیکی رود و بد برود سوی بدی
کف همگی آب شود یا به کناری برود
ز آنک دورنگی نبود در دل بحر احدی
موج برآید ز خود و در خود نظاره کند
سجده کنان کای خود من آه چه بیرون ز حدی
جمله جانهاست یکی وین همه عکس ملکی
دیده احول بگشا خوش نگر ار باخردی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا شادیِ دنیا را دورنگ و ناپایدار میداند و خواننده را به عشقِ الهی و عمرِ یکدست و جاودانه فرا میخواند. او به انسان یادآوری میکند که گنج و شکر در درونِ خودِ اوست و نباید دنبالِ روزیِ مادی بدود. سپس با تمثیلِ دریا و کف، تن و صورت را کفی ناپایدار و جان را دریای پاک و یگانه میشمارد که دورنگی در آن نمیگنجد. سرانجام نتیجه میگیرد که همهٔ جانها یکی هستند و باید از دوبینی رها شد.
هوش مصنوعی: خوشیِ این دنیا دورنگ و آمیخته است؛ گاهی خوب است و گاهی بد. عاشقِ خدا شو که پادشاهیِ شادیِ همیشگی میبخشد.
هوش مصنوعی: روز و شبِ عمرِ دنیایی همه سپید و سیاه و آمیخته است. عمرِ دیگری بجوی که مانند نورِ خدای بینیاز یکدست و بیآمیزش باشد.
هوش مصنوعی: ای کسی که گاهی از ترسِ گور و لحد در خود فرو میروی، غافلی که همین اکنون در گورِ هستی و خودیِ خویش گرفتاری.
کار اصلی و روزی تو دیدن و رسیدن به روزی ده است در حالی که عمرت را پی رزق هدر میدی
هوش مصنوعی: تو طوطیِ شگفتی هستی که کانِ شکر در درونِ خودِ توست، و بلبلِ شگفتی هستی که خودت گلشنی و رخسارِ لعلگون داری؛ یعنی آنچه میجویی در خودِ توست.
هوش مصنوعی: شگفتا که لیلی و مجنون، یعنی معشوق و عاشق، هر دو در یک پوست جای دارند. تو آینهٔ هر دو هستی، اما این آینه در غلافِ نمد پنهان مانده است.
هوش مصنوعی: جهانِ جان دریای پاکی است و صورت و تن کفِ روی آن دریاست. به خودِ دریا بنگر؛ چرا به این کف چنگ زدهای؟
هوش مصنوعی: کف بر روی دریا آرام و پایدار نمیماند، زیرا جنبشِ پیاپیِ موج نمیگذارد آرام بگیرد.
هوش مصنوعی: کف از جنسِ خشکی است و درخورِ دریا نیست. هر چیز به همجنسِ خود میپیوندد؛ نیک بهسوی نیکی میرود و بد بهسوی بدی.
هوش مصنوعی: کف یا یکسره آب میشود یا به کناره رانده میشود، زیرا در دلِ دریای یگانه دورنگی جایی ندارد.
هوش مصنوعی: موج از خودِ دریا برمیخیزد و در خود مینگرد و سجدهکنان میگوید: ای خودِ من، آه که چه اندازه از هر حدی بیرونی! یعنی جان چون به اصلِ خود بنگرد، بیکرانگیِ آن را میبیند.
هوش مصنوعی: همهٔ جانها در حقیقت یکی است و همهٔ اینها بازتابِ یک پادشاه است. اگر خردمندی، چشمِ دوبین را درمان کن و بهدرستی بنگر.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
چون دل من جست ز تن بازنگشتی چه شدی
بیدل من بیدل من راست شدی هر چه بدی
گر کژ و گر راست شدی ور کم ور کاست شدی
فارغ و آزاد بدی خواجه ز هر نیک و بدی
هیچ فضولی نبدی هیچ ملولی نبدی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.