از جهت ره زدن راه درآرد مرا
تا به کف رهزنان بازسپارد مرا
آنک زند هر دمی راه دو صد قافله
من چه زنم پیش او او به چه آرد مرا
من سر و پا گم کنم دل ز جهان برکنم
گر نفسی او به لطف سر بنخارد مرا
او ره خوش میزند رقص بر آن میکنم
هر دم بازی نو عشق برآرد مرا
گه به فسوس او مرا گوید کنجی نشین
چونک نشینم به کنج خود به درآرد مرا
ز اول امروزم او میبپراند چو باز
تا که چه گیرد به من بر که گمارد مرا
همت من همچو رعد نکته من همچو ابر
قطره چکد ز ابر من چون بفشارد مرا
ابر من از بامداد دارد از آن بحر داد
تا که ز رعد و ز باد بر که ببارد مرا
چونک ببارد مرا یاوه ندارد مرا
در کف صد گون نبات بازگذارد مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تجربههای عاشقانه و معنوی خود اشاره میکند. او احساس میکند که عشق و معشوقهاش هر لحظه او را به سمتهای جدیدی هدایت میکند و در این مسیریابی، او قدرت و ارادهاش را گم میکند. گویی معشوق همچون یک رهزن او را به سوی خود میکشد و در این جا به نعمتهای عشق اشاره میکند که او را سرشار از تجربههای تازه میسازد. در نهایت، شاعر به نوعی به تلاقی میان نمادهای آسمانی و زمینی میپردازد و بیان میکند که معشوقش مانند ابر و رعد به او بارش میدهد و او را از نگرانی و ناامیدی رهانیده و به سرزمینهای جدید میبرد.
هوش مصنوعی: مفهوم این بیت این است که به دلیل اینکه من در مسیر زندگی دچار گمراهی و حساسیت میشوم، از نظر راهنمایی و درست رَفتن به دست راهزنان و موانع زندگی میافتم و به مقصد نمیرسم.
هوش مصنوعی: آنکه هر لحظه صدها قافله را از راه دور میزند، من در مقابل او چه اقدامی میتوانم بکنم؟ او چه کار خواهد کرد که مرا به خود نزدیک کند؟
هوش مصنوعی: اگر او به مهربانی و با لبخندی به من نگاه کند، من همهچیز را فراموش میکنم و دلدرد و نگرانیهای دنیا را کنار میزنم.
هوش مصنوعی: او با پای خوشی به رقص درمیآید و من هر لحظه بازی جدیدی را در عشق شروع میکنم و این عشق مرا به وجد میآورد.
هوش مصنوعی: گاهی او به من میگوید که در جایی دور بنشینم، اما وقتی که در گوشهٔ خودم مینشینم، او مرا به سوی خودش میکشد.
هوش مصنوعی: از ابتدا و از امروز او مرا پرتاب میکند مانند باز؛ تا ببیند چه چیزی از من میگیرد یا چه چیزی برای من قرار میدهد.
هوش مصنوعی: خودخواهی و ارادهٔ من به قدرت رعد است و درونم پر از نکتههای عمیق و پنهان مانند ابر. وقتی ابر فشار بیاورد، قطرهای از من بیرون میآید.
هوش مصنوعی: ابر من از صبح تا حالا به خاطر آن دریا گریه میکند تا اینکه، از رعد و باد، بر چه کسی ببارد و باران دهد.
هوش مصنوعی: اگر باران بر من ببارد، بیفایده برای من نیست و در دشت صد نوع گیاه، مرا به حال خود رها میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.