چشم بگشا جان نگر کش سوی جانان می برم
پیش آن عید ازل جان بهر قربان می برم
چون کبوترخانه جانها از او معمور گشت
پس چرا این زیره را من سوی کرمان می برم
زانک هر چیزی به اصلش شاد و خندان می رود
سوی اصل خویش جان را شاد و خندان می برم
زیر دندان تا نیاید قند شیرین کی بود
جان همچون قند را من زیر دندان می برم
تا که زر در کان بود او را نباشد رونقی
سوی زرگر اندک اندک زودش از کان می برم
دود آتش کفر باشد نور او ایمان بود
شمع جان را من ورای کفر و ایمان می برم
سوی هر ابری که او منکر شود خورشید را
آفتابی زیر دامن بهر برهان می برم
شمس تبریز ارمغانم گوهر بحر دل است
من ز شرم جان پاکت همچو عمان می برم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به طلب و اشتیاق خود برای رسیدن به معشوق میپردازد. او از بازگشت جان به اصل و منبع خود سخن میگوید و ابراز میکند که جان باید شاد و خندان از این سفر به معشوق برگردد. با استفاده از نمادهایی مانند کبوتر و قند، شاعر به مراتب عمیقتری از تجربههای روحانی و عشق میرسد. او همچنین اشاره میکند که نام شمس تبریز به عنوان مظهر دلخوشی و عشق در این سفر معنوی به همراه اوست. در نهایت، شاعر با نگاهی عارفانه به هدف نهایی این سفر روحانی و عشق الهی مینگرد.
هوش مصنوعی: چشمهایت را باز کن و به جانت توجه کن که من به سوی محبوبم میروم و برای نزدیک شدن به او، جانم را تقدیم میکنم.
هوش مصنوعی: وقتی کبوترخانه وجود با روحها از سوی او پر شده است، پس چرا من این زیره (ادویهای که در کرمان معروف است) را به سوی کرمان میبرم؟
هوش مصنوعی: هر چیزی به جایی که از آن آمده، با شادی و نشاط میرود؛ من هم جان را با شادی و خشنودی به منبع و اصل آن میبرم.
هوش مصنوعی: تا زمانی که قند شیرین زیر دندان نرود، جان مثل قند نمیشود. من میخواهم که جان را زیر دندان ببرم و از طعم شیرینیاش بهرهمند شوم.
هوش مصنوعی: تا زمانی که طلا در معدن باشد، آن را رونقی نیست و باید به آرامی آن را از معدن خارج کرد. معنی این بیت این است که هر چیزی تا زمانی که در جای خود باقی بماند، ارزش و رونق ندارد و باید به تدریج به جای دیگری منتقل شود تا معنا پیدا کند.
هوش مصنوعی: کفر مانند دودی است که از آتش برمیخیزد، اما نور او (ایمان) مانندی شمع جان است. من فراتر از دوگانگی کفر و ایمان حرکت میکنم و به جهانی دیگر میروم.
هوش مصنوعی: هر جا که فردی خورشید را انکار کند، من دلیل و برهانی قوی را برمیدارم که آفتابی پنهان زیر دامن اوست.
هوش مصنوعی: شمس تبریز، که دوست و معلم مولاناست، هدیهٔ من به تو دلی چون گوهر دریا است. من از شرم و احترام به جان پاک تو، خود را مانند عمان (که در داستانها به فردی بزرگوار و شریف اشاره دارد) به تو میرسانم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.