ساقیا گردان کن آخر آن شرابِ صاف را
محو کن هست و عدم را بردران این لاف را
آن میی کز قوت و لطف و رواقی و طرب
برکند از بیخ هستیِ چو کوه قاف را
در دماغ اندر ببافد خمرِ صافی تا دماغ
در زمان بیرون کند جولاهِ هستی‌باف را
آن میی کز ظلم و جور و کافری‌های خوشش
شرم آید عدل و داد و دینِ باانصاف را
عقل و تدبیر و صفاتِ تست چون اِستارگان
زان می خورشیدوش تو محو کن اوصاف را
جام جان پر کن از آن می بنگر اندر لطف او
تا گشاید چشم جانت بیند آن الطاف را
تن چو کفشی جانِ حیوانی در او چون کفشگر
رازدارِ شاه کی خوانند هر اسکاف را ؟
روحِ ناری از کجا دارد ز نورِ می خبر ؟
آتش غیرت کجا باشد دلِ خزاف را ؟
سیفِ حق گشتست شمس‌الدینِ ما در دستِ حق
آفرین آن سیف را و مرحبا سیّاف را
اسبِ حاجت‌های مشتاقان بدو اندر رساد
ای خدا ضایع مکن این سیر و این الحاف را
شهر تبریزست آنک از شوقِ او مستی بوَد
گر خبر گردد ز سر سر او اسلاف را
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به شوق و عشق به می ناب و اثرات آن اشاره می‌کند. او از ساقی می‌خواهد که شراب صاف را به او بدهد تا از هستی و عدم رها شود و احساساتش متحول گردد. این می، نمادی از زیبایی، لطف و طرب است که می‌تواند انسان را از دنیای مادی فراتر ببرد و او را به معرفت برساند. شاعر بر اهمیت غم و شادی و تأثیر آنها در روح پرداخته و در نهایت به شمس‌الدین و مقام او در عالم هستی اشاره می‌کند. او از خدا می‌خواهد تا این سفر معنوی را ضایع نکند و شهر تبریز را همچنان در شور و شوق نگه دارد.
هوش مصنوعی: ای ساقی، آن شراب خالص را بخوران و هر دو حیطه وجود و عدم را که در اینجا به آن می‌بالند، از بین ببر.
هوش مصنوعی: آن شرابی که با قدرت و لطافت و زیبایی و شادابی، هستی را که مانند کوه قاف محکم و استوار است، از ریشه‌اش قطع کند.
هوش مصنوعی: خمرِ صافی که به معنای شراب خالص است، در مغز و فکر فرد می‌پیچد و آن‌قدر افکار و احساسات او را تحت تأثیر قرار می‌دهد که از واقعیت زندگی و هستی خود فاصله می‌گیرد و در نتیجه، ساخت و بافت زندگی خود را فراموش می‌کند.
هوش مصنوعی: می‌گوید آن شرابی که از ظلم و بی‌عدالتی و کافری‌های خوشش شرم می‌آید، همان شراب عدالت و دین راستین و با انصاف است.
هوش مصنوعی: صفات و عقل و تدبیر تو مانند ستاره‌هاست؛ آن می که شب‌تابش است، باید به‌گونه‌ای آنان را به فراموشی بسپاری.
هوش مصنوعی: دل خود را با آن می پر کن و در رحمت او بنگر، تا چشم روح تو باز شود و آن نعمت‌ها و خیری که به تو می‌شود را ببینی.
هوش مصنوعی: تن انسان مانند یک کفش است و جان او که جنبهٔ حیوانی دارد، در این جسم قرار دارد. آیا می‌توان گفت که همان‌طور که کفشگر رازهای شاه را در دل خود نگه می‌دارد، هر کس هم که کفش دارد باید رازدار باشد؟
هوش مصنوعی: روح آتشین، چگونه می‌تواند از نورِ مایهٔ می (شراب) باخبر باشد؟ غیرت و شجاعت چطور می‌تواند در دلِ کسانی که بی‌اراده و ضعیف هستند، وجود داشته باشد؟
هوش مصنوعی: شمس‌الدین، که به او عالم حق نیز گفته می‌شود، چون شمشیری در دست خداوند قرار گرفته و به عنوان نمادی از حق و حقیقت شناخته می‌شود. از این رو به این سیف (شمشیر) و نیز به سیّاف (کسی که شمشیر می‌زند) سلام و آفرین گفته می‌شود.
هوش مصنوعی: خداوندا، حاجت‌های مشتاقان را به شمس‌الدین برسان و این سفر و التماس را ضایع نکن.
هوش مصنوعی: شهر تبریز به خاطر عشق او در حال شور و شوق است، اگر خبر از حال آن محبوب به نسل‌های پیشین برسد، آنان نیز به وجد خواهند آمد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.