چشم مست تو همان آفت جانست که بود
تیر مژگان تو دلدوز چنانست که بود
نگه گرم همان شعله فشانست که بود
در نگین تو همان زهر نهانست که بود
لب لعل تو همان تلخ زبانست که بود
گرچه خطت ز کف ناز عنان برد ترا
لشگر مورچگان تنگ شکر خورد ترا
دل ز خونریزی ما هیچ نیازرد ترا
خط بیرحم به انصاف نیاورد ترا
خشم و ناز ستم جور همانست که بود
ایکه در دلبری و مهر نبودت ثانی
چه شد آن لطف تو در هر نگه پنهانی
مانه آنیم که بیمهر و وفا میخوانی
دل ما با تو چنانست که خود میدانی
گوشه چشم تو با ما نه چنانست که بود
چند مژگان تو ایشوخ ز ما برگردد
دل آواره از آن زلف دوتا برگردد
گردل سخت تو از جور و جفا برگردد
نیست ممکن که دل ما ز وفا برگردد
ما همانیم اگر یار همانست که بود
تیغ بیداد ترا خط سیه جوهر شد
زنگ بر آینه روی تو روشن گر شد
بیشتر چشم تو از سرمه زیانآور شد
شب زلفت ز خط سبز سیه دلتر شد
این سیه کاره همان دشمن جانست که بود
چشم بیمار تو برد از دل من تاب و توان
خانه هوش مرا کرد نگاهت ویران
داد بر باد ستمهای تو دین و دل و جان
گرچه نگذاشت اثر عشق تو از نام و نشان
دل ز داغت بهمان مهر و نشانست که بود
گرچه میخانه ناز تو ز خط گشت خراب
میجکد از لب لعل تو همان باده ناب
خیز و مشتاق حزین را به دو جامی دریاب
گرچه شد باده حسن تو ز خط پا برکاب
صائب از جمله خونا به کشانست که بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر تضمینی بر غزل صائب با ردیف «همانست که بود» است و هر بند با یکی از مصراعهای آن غزل پایان مییابد. شاعر میگوید با آنکه خط بر چهرهٔ معشوق رسته و دوران زیباییاش رو به پایان است، ناز و ستم و خونریزی او کم نشده و شاید بیشتر هم شده است. با این همه، عاشق بر وفای خود پایدار مانده است. در بند پایانی، مشتاق از معشوق میخواهد پیش از رفتن بادهٔ حسنش او را با جامی دریابد و شعر با نام صائب پایان میگیرد.
هوش مصنوعی: چشم مست تو هنوز مانند گذشته بلای جان است و تیر مژگانت همچنان دل را میشکافد.
هوش مصنوعی: نگاه گرمت هنوز مثل گذشته شعله میپراکند و در نگین لبت، که به نگین انگشتری مانند شده، همان زهر پنهان باقی است.
هوش مصنوعی: لب سرخ چون لعل تو هنوز مانند گذشته سخن تلخ و درشت میگوید.
هوش مصنوعی: هرچند خط و موی تازهرسته بر چهرهات اختیار ناز را از دستت گرفت و این موهای ریز، که به لشکر مورچهها مانند شدهاند، شیرینی لبت را خوردند،
هوش مصنوعی: باز هم دلت از ریختن خون ما رنجیده نشد و این خط بیرحم تو را به انصاف نکشاند.
هوش مصنوعی: خشم و ناز و ستم و جور تو همان است که پیشتر بود.
هوش مصنوعی: ای کسی که در دلربایی و مهربانی همتایی نداشتی، آن لطفی که در هر نگاهت پنهان بود چه شد؟
هوش مصنوعی: ما آنگونه نیستیم که تو بیمهر و بیوفا میخوانیمان؛ دل ما با تو همانگونه است که خودت میدانی.
هوش مصنوعی: اما گوشهٔ چشم و توجه تو به ما دیگر مانند گذشته نیست.
هوش مصنوعی: ای زیباروی شوخ، تا کی مژگانت از ما روی بگرداند و دل سرگشته از آن زلف دوتا بازگردد؟
هوش مصنوعی: اگر هم دل سخت تو از جور و جفا دست بکشد، ممکن نیست دل ما از وفاداری روی بگرداند.
هوش مصنوعی: اگر یار همان باشد که بود، ما نیز همان عاشقان پیشین هستیم.
هوش مصنوعی: خط سیاه بر چهرهات مانند جوهر و نقش تیغ، شمشیر بیدادت را تیزتر کرد؛ زنگاری که بر آینهٔ رویت نشست، به جای تیرهکردن، آن را جلا داد و روشنتر کرد.
هوش مصنوعی: چشمت با سرمه زیانرسانتر شد و شب زلفت با خط سبز، سیاهدلتر و بیرحمتر گشت.
هوش مصنوعی: این سیهکار، یعنی خط یا زلف، همچنان دشمن جان است.
هوش مصنوعی: چشم بیمار و خمار تو تاب و توان را از دلم برد و نگاهت خانهٔ عقل و هوشم را ویران کرد.
هوش مصنوعی: ستمهای تو دین و دل و جانم را بر باد داد؛ هرچند عشق تو از نام و نشان من اثری باقی نگذاشت،
هوش مصنوعی: دلم هنوز همان مهر و نشانی را دارد که داغ عشق تو بر آن نهاده بود.
هوش مصنوعی: هرچند میخانهٔ ناز تو با رستن خط ویران شد، هنوز از لب لعلت همان بادهٔ ناب میچکد.
هوش مصنوعی: برخیز و مشتاق اندوهگین را با دو جام دریاب؛ هرچند بادهٔ زیبایی تو با آمدن خط آمادهٔ رفتن است.
هوش مصنوعی: این مصراع از صائب است و شاعر آن را در شعر خود آورده است: صائب همچنان مانند گذشته از کسانی است که خون دل مینوشند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.