آن کس که بود به دلبری فرد اینست
آن گل که نموده چهره‌ام زرد اینست
دردم گر هست بی‌دوا نبود درد
می‌بیند و طعنه می‌زند درد اینست
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آن کس که بود به دلبری فرد اینست
آن گل که نموده چهره‌ام زرد اینست
دردم گر هست بی‌دوا نبود درد
می‌بیند و طعنه می‌زند درد اینست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به معشوقی اشاره می‌کند که زیبایی‌اش مانند گلی درخشان است و دل او را می‌رباید. او از درد و رنجی سخن می‌گوید که ناشی از عشق به این معشوق است و بیان می‌کند که اگرچه دردی وجود دارد، اما بی‌دوا بودن آن درد تنها موجب افزایش رنج او می‌شود. در واقع، معشوق نگاهی می‌اندازد و با طعنه زدن به حال او، بر شدت درد او می‌افزاید.
هوش مصنوعی: آن کسی که در جذابیت و دلربایی بی‌نظیر است، مانند گلی است که چهره‌ام را زرد کرده و مرا تحت تأثیر قرار داده است.
هوش مصنوعی: اگر درد وجود داشته باشد و درمان نداشته باشد، واقعاً درد خود را احساس می‌کند و به نوعی به این وضعیت اعتراض می‌کند. این نشان‌دهندهٔ عمق درد و رنج است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.