آوردهاند که در مرغزاری که نسیم آن بوی بهشت را معطر کرده بود و برعکس آن روی فلک را منور گردانیده، از هر شاخی هزار ستاره تابان و در هر ستاره هزار سپهر حیران
سحاب گویی یاقوت ریخت برمینا
نسیم گویی شنگرف بیخت برزنگار
بخار چشم هوا و بخور روی زمین
ز چشم دایه باغ است و روی بچه خار
وحوش بسیار بود که همه بسبب چراخور و آب در خصب و راحت بودند، لکن بمجاورت شیر آن همه منغص بود. روزی فراهم آمدند و جمله نزدیک شیر رفتند و گفتند: تو هر روز پس از رنج بسیار و مشقت فراوان از مایکی شکار میتوانی شکست و ما پیوسته در بلا و تو در تگاپوی و طلب. اکنون چیزی اندیشیده ایم که ترا دران فراغت و ما را امن و راحت باشد. اگر تعرض خویش از ما زایل کنی هر روز موظف یکی شکاری پیش ملک فرستیم. شیر بدان رضا داد و مدتی بران برآمد. یک روز قرعه بر خرگوش آمد. یاران را گفت: اگر در فرستادن من توقفی کنید من شما را از جور این جبار خون خوار باز رهانم. گفتند: مضایقتی نیست. او ساعتی توقف کرد تا وقت چاشت شیر بگذشت، پس آهسته نرم نرم روی بسوی شیر نهاد. شیر را دل تنگ یافت آتش گرسنگی او را بر باد تند نشانده بود و فروغ خشم در حرکات و سکنات وی پدید آمده، چنانکه آب دهان او خشک ایستاده بود و نقض عهد را در خاک میجست.
خرگوش را بدید، آواز دادکه: از کجا میآیی و حال وحوش چیست؟ گفت: در صحبت من خرگوشی فرستاده بودند، در راه شیری از من بستد، من گفتم: «این چاشت ملک است »، التفات ننمود و جفاها راند و گفت: «این شکارگاه و صید آن بمن اولی تر، که قوت شوکت من زیادت است. » من شتافتم تا ملک را خبر کنم. شیربخاست و گفت: او را بمن نمای.
خرگوش پیش ایستاد و او را بسر چاهی بزرگ برد که صفای آن چون آینه ای شک و یقین صورتها بنمودی و اوصاف چهره هر یک بر شمردی.
و گفت: در این چاهست و من از وی میترسم، اگر ملک مرا در برگیرد، او را نمایم. شیر او را در برگرفت و بچاه فرونگریست، خیال خود و ازان خرگوش بدید، او را بگذاشت و خود را در چاه افگند و غوطی خورد و نفس خون خوار و جان مردار بمالک سپرد.
خرگوش بسلامت باز رفت. وحوش از صورت حال و کیفیت کار شیر پرسیدند، گفت: او را غوطی دادم که چون گنج قارون خاک خورد شد. همه بر مرکب شادمانگی سوار گشتند و در مرغزار امن و راحت جولانی نمودند، و این بیت را ورد ساختند:
[بیت در منبع ما نیست]
[بیت در منبع ما نیست]



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در چمنزاری خرم، جانوران برای رهایی از آزار شیر با او پیمان میبندند که هر روز یک شکار برایش بفرستند. چون نوبت خرگوش میرسد، با درنگ و نیرنگ به شیر میگوید شیر دیگری چاشتش را ربوده و او را بر سر چاهی میبرد. شیر تصویر خود را در آب، رقیب میپندارد، خود را در چاه میافکند و هلاک میشود. داستان نشان میدهد که تدبیر و زیرکی ناتوان بر زور ستمگر چیره میشود.
هوش مصنوعی: گفتهاند در چمنزاری که نسیمش حتی بوی بهشت را خوشبوتر میکرد و پرتو آن روی آسمان را روشن میساخت، از هر شاخه هزار شکوفهٔ درخشان مانند ستاره میتابید و آسمانها از دیدن هر یک در شگفت میماندند.
هوش مصنوعی: گویی ابر بر سبزهٔ مینایی یاقوت ریخته و نسیم بر سبزی زنگاری شنگرف سرخ پاشیده بود. یعنی گلهای سرخ بر زمینهٔ سبز چمن پراکنده بودند.
هوش مصنوعی: نمِ هوا اشکِ چشم ابر است که دایهٔ باغ است، و بوی خوش زمین از روی گل است که فرزند خار است. یعنی ابر باران میبارد و گلها بوی خوش میپراکنند.
هوش مصنوعی: در آن چمنزار جانوران بسیاری به سبب آب و چراگاه در فراوانی و آسایش بودند، اما همسایگی شیر آسایششان را تلخ کرده بود. پس نزد شیر رفتند و پیشنهاد کردند که اگر به آنان آزار نرساند، هر روز یک شکار برایش بفرستند و شیر پذیرفت. روزی قرعه به نام خرگوش افتاد؛ او از یارانش خواست که در فرستادنش درنگ کنند تا آنان را از ستم شیر برهاند. خرگوش آنقدر درنگ کرد که وقت چاشت شیر گذشت و سپس آهسته نزد او رفت و او را گرسنه و خشمگین یافت، چنانکه دهانش خشک شده بود و بهانهای برای شکستن پیمان میجست.
هوش مصنوعی: شیر خرگوش را دید و پرسید از کجا میآیی و حال جانوران چیست. خرگوش گفت با من خرگوشی دیگر فرستاده بودند، اما در راه شیری آن را از من گرفت؛ گفتم این چاشت شاه است، اعتنا نکرد و گفت این شکارگاه از آنِ من است که نیرومندترم. من شتافتم تا به شاه خبر دهم. شیر برخاست و گفت او را به من نشان بده.
هوش مصنوعی: خرگوش پیشاپیش رفت و شیر را بر سر چاه بزرگی برد که آبش چنان زلال بود که مانند آینه چهرهها را بیهیچ تردیدی نشان میداد.
هوش مصنوعی: خرگوش گفت آن شیر در این چاه است و من از او میترسم؛ اگر شاه مرا در آغوش بگیرد او را نشانش میدهم. شیر او را در بر گرفت و در چاه نگریست و تصویر خود و خرگوش را دید؛ پس خرگوش را رها کرد و خود را در چاه انداخت و غرق شد و جان پلیدش را به نگهبان دوزخ سپرد.
هوش مصنوعی: خرگوش به سلامت بازگشت. جانوران از ماجرای شیر پرسیدند؛ گفت او را چنان در آب فرو بردم که مانند گنج قارون در خاک فرو رفت و نابود شد. همه شادمان شدند و در چمنزار با امنیت و آسایش به جستوخیز پرداختند و این بیت را بر زبان آوردند.
هوش مصنوعی: متن این بیت در منبع موجود نیست؛ بیتی بوده که جانوران در شادی رهایی از شیر میخواندند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.