کزین روی شنگاوه چون پیل مست
بزد باز بر دسته گُرز دست
درآمد بناورد گه همچو شیر
خروشان و جوشان چو شیر دلیر
چو هیتال آن دید بگریست زار
دلش رزم را شد یکی خواستار
فرود آمد از پیل بر زین نشست
کشن گرُزه کاو پیکر ببست
به میدان رزم اندر آمد روان
خروشان چو دیوان مازندان
به شنگاوه گفت ای سگ ناسپاس
نه در چشم شرم و نه در دل هراس
زمن روی برکاشتی در نبرد
کنون با منت (هست) در سر نبرد
چنانت بکوبم به کوپال نرم
که گردد سرو سینه و یال نرم
بدو گفت شنگاوه کای نامدار
نه برگشتم از شاه و از کارزار
مرا چون گرفت آن جوان دلیر
به میدان مردی گه دار و گیر
سرم خواست ازتن ببرد به تیغ
کند روشن از جان من تیره میغ
بتابنده آئینه سوگند من
بخوردم دروغ ای شه انجمن
در آئینه ننمود رویم فروغ
بدانست کان هست یکسر دروغ
چو دیدم دروغم نشد کارگر
کنون بسته دارم بکین این کمر
و دیگر که اقبال ارژنگ شاه
بلند است و با اوست خورشید و ماه
بگفت این برداشت شنگاوه سنگ
برافراخت یال و بیازید چنگ
درآمد به تنگ و بزد بر سرش
که از بر بزیر اندر آمد برش
کمان برد شنگاوه کو جان سپرد
بدان سنگ گردید پیکرش خرد
ز اسپ اندر آمد که برد سرش
بخورد پلنگان دهد پیکرش
چو آمد بنزدیک هیتال گفت (؟)
بجست و سرو دست او را گرفت
کمرگاه شنگاوه بگرفت تنگ
که اکنون نمایم تو را رزم سنگ
گرفتش چو آندید شنگاوه ریش
به نیرو کشیدش به نزدیک خویش
دو پر دل بهم کینه جو آمدند
همی مشت بر هم ز کین میزدند
سرانجام شنگاوه یازید چنگ
گرفتش کمرگاه مانند سنگ
برآورد از جای و زد بر زمین
سرش خواست از تن ببرد به کین
شد از جادوئی در زمان شاه کم
خروش آمد و ناله گاو دم
پدید آمد آنگاه پیش سپاه
دژم روی افتاد از سر کلاه
نشست از بر پیل شد در ستیز
همی خواست کارد از آنجا گریز
که آن زرد پوش آندر آمد چه گرد
که باگرد شنگاوه جوید نبرد
بشد شاه هیتال و استاد باز
جهان شد پر از ناله طبل و ساز
چو آن زردپوش اندر آمد به تنگ
بیازید شنگاوه برداشت سنگ
نشست از بر زین و آمد دلیر
خروشان به تنگ اندرش همچو شیر
چنین گفت شنگاوه را زردپوش
کزینگونه بر رزمگه بر مجوش
بدشتی که شد روبه از کینه هی
که نبود در آن دشت از شیر پی
خروشنده باشد در آنجای زاغ
که از باز باشد تهی دشت و زاغ
بدو داد شنگاوه پاسخ چنین
که ای گرد گردن کش روز کین
بدیدی تو ضرب یلان روز جنگ
بگفت این و برداشت از کینه سنگ
برد بر (سر) باره زردپوش
که مغز از سرباره آمد بجوش
نگون اندر آمد ز بر آن سوار
بغرید برسان ابر بهار
کمان را بزه کرد مانند تیر
سپر برد شنگاوه بر سر چو شیر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این بخش هیتالشاه به میدان میآید و شنگاوه را به ناسپاسی و رویگردانی سرزنش میکند؛ شنگاوه میگوید پس از اسیر شدن به دست پهلوانی جوان، سوگند دروغش به آینه آشکار شد و اکنون به کین برخاسته است. شنگاوه با سنگ هیتال را بر زمین میزند و در کشتی بر او چیره میشود، اما هیتال با جادو ناپدید شده نزد سپاهش بازمیگردد. سپس سواری زردپوش به نبرد شنگاوه میآید و او را خوار میشمارد، ولی شنگاوه با سنگ اسبش را میکشد و نبرد با تیر و سپر ادامه مییابد.
هوش مصنوعی: از این سو شنگاوه مانند فیل مست، دوباره دست به دستهٔ گرز برد.
هوش مصنوعی: مانند شیر دلیر، خروشان و پرجوش به میدان نبرد آمد.
هوش مصنوعی: هیتالشاه چون این را دید، بهسختی گریست و دلش خواهان جنگ شد.
هوش مصنوعی: از پشت فیل پایین آمد، بر زین اسب نشست و گرز گاوسر را به کمر بست.
هوش مصنوعی: شتابان به میدان جنگ آمد و مانند دیوان مازندران میخروشید.
هوش مصنوعی: به شنگاوه گفت: ای سگ ناسپاس، نه در چشمت شرمی هست و نه در دلت ترسی.
هوش مصنوعی: در جنگ از من روی برگرداندی و اکنون در سر داری که با خودم بجنگی.
هوش مصنوعی: چنان با گرز بر تو بکوبم که سر و سینه و گردنت له شود.
هوش مصنوعی: شنگاوه به او گفت: ای نامدار، من به خواست خود از شاه و از جنگ روی برنگرداندم.
هوش مصنوعی: هنگامی که آن جوان دلیر در میدان نبرد و گیرودار مرا اسیر کرد،
هوش مصنوعی: میخواست سرم را با شمشیر از تن جدا کند و مرا بکشد.
هوش مصنوعی: ای شاه انجمن، من به آینهٔ تابان سوگند دروغ خوردم.
هوش مصنوعی: در آینه چهرهام روشن نشد و او دانست که سخنم سراسر دروغ است.
هوش مصنوعی: چون دیدم دروغم کارساز نشد، اکنون برای کینهخواهی کمر بستهام.
هوش مصنوعی: و دیگر اینکه بخت ارژنگشاه بلند است و خورشید و ماه یار اویند.
هوش مصنوعی: شنگاوه این را گفت، سنگی برداشت، گردن برافراشت و دست دراز کرد.
هوش مصنوعی: نزدیک آمد و سنگ را بر سر هیتال زد، چنانکه تنش از بالا به زمین افتاد.
هوش مصنوعی: شنگاوه گمان کرد که هیتال جان داده و تنش از آن سنگ خرد شده است.
هوش مصنوعی: از اسب پیاده شد تا سرش را ببرد و تنش را خوراک پلنگان کند.
هوش مصنوعی: چون به نزدیک هیتال رسید، هیتال از جا جست و سر و دست او را گرفت.
هوش مصنوعی: کمر شنگاوه را محکم گرفت و گفت: اکنون جنگ با سنگ را به تو نشان میدهم.
هوش مصنوعی: شنگاوه چون چنین دید، ریش هیتال را گرفت و به زور او را به سوی خود کشید.
هوش مصنوعی: آن دو دلیر کینهجو به هم درآویختند و از سر کینه بر یکدیگر مشت میزدند.
هوش مصنوعی: سرانجام شنگاوه دست دراز کرد و کمر هیتال را سخت چون سنگ گرفت.
هوش مصنوعی: او را از جا بلند کرد و بر زمین کوبید و از کینه خواست سرش را از تن جدا کند.
هوش مصنوعی: در همان دم شاه با جادو ناپدید شد و خروش و نالهٔ شیپور برخاست.
هوش مصنوعی: آنگاه هیتال در برابر سپاه خود پدیدار شد، با چهرهای اندوهگین، در حالی که کلاه از سرش افتاده بود.
هوش مصنوعی: بر فیل نشست و پریشان بود و میخواست از آنجا بگریزد.
هوش مصنوعی: که در این هنگام آن سوار زردپوش پهلوانوار به میدان آمد تا با شنگاوهٔ دلیر بجنگد.
هوش مصنوعی: هیتالشاه رفت و بازایستاد و جهان از بانگ طبل و ساز پر شد.
هوش مصنوعی: چون زردپوش نزدیک آمد، شنگاوه دست برد و سنگ برداشت.
هوش مصنوعی: زردپوش بر زین نشسته، دلیرانه و خروشان مانند شیر به نزدیک او آمد.
هوش مصنوعی: زردپوش به شنگاوه گفت: اینگونه در میدان جنگ جوش و خروش مکن.
هوش مصنوعی: روباه تنها در دشتی از کینه بانگ میزند که در آن ردپای شیری نباشد.
هوش مصنوعی: زاغ در جایی میخروشد که دشت از باز خالی باشد؛ یعنی دلاوریات از آن است که هنوز با پهلوانی واقعی روبهرو نشدهای.
هوش مصنوعی: شنگاوه چنین پاسخ داد: ای پهلوان گردنفراز روز نبرد،
هوش مصنوعی: ضربت دلیران را در روز جنگ ببین؛ این را گفت و از کینه سنگ را برداشت.
هوش مصنوعی: سنگ را بر سر اسب زردپوش زد، چنانکه مغز از سر اسب بیرون جوشید.
هوش مصنوعی: آن سوار از پشت اسب سرنگون شد و مانند ابر بهاری غرید.
هوش مصنوعی: زردپوش کمان را زه کرد و شنگاوه مانند شیر سپر را بر سر گرفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.