شمارهٔ ۶ - فی رثاء امیرالمؤمنین علیه السلام
خم گردون دون لبریز خونست
بکام باده نوشان واژگونست
نصیب هر که باشد قربش افزون
از این مینای غم جامی فزونست
حریف مجلس صهبای بیچون
قرین غصۀ بی چند و چونست
نه انجا مست این جام بلا را
که از آغاز هستی تا کنونست
عجب رسمی است دوران فلک را
که جور و دور او از حد برونست
مرا این نقش گوناگون گردون
به رنگانگ محنت رهنمونست
هر آشوبیست در ملک شهادت
ز شور عالم غیب مصونست
اگر شوری ندارد عقل رهبر
چرا سر گشتۀ دشت جنونست؟
مگر بالا بلند رایت دین
ز تیغ ابن ملجم سرنگونست؟
ز خون محراب و مسجد لاله گونست
أمیرالمؤمنین غرقاب خونست
ملائک زین مصیبت اشک بارند
خلائق چهره در خون می نگارند
خزان گلشن دین شد که مردم
ز سیل اشک چون ابر بهارند
چه جای گریه است و اشکباریست
بجای اشک باید خون ببارند
همانا سوز برق و نالۀ رعد
ز سوز سوگواران یادگارند
عزیزان روی از این غم می خراشند
کنیزان زین مصیب داغ دارند
جوانان پیر در عهد جوانی
که یک عالم بلا را زیر بارند
نوامیس امامت بی ملامت
پریشان موی و زارند و نزارند
خوانین حجازی را ز آشوب
سزد ملک عراق از بن بر آرند
نواخوان بانوان شورش انگیز
بسوز قمری و شور هزارند
ز خون محراب و مسجد لاله گونست
امیرالمؤمنین غرقاب خونست
زمین از چیست خوان غصه و غم؟
ز مرگ کیست پشت آسمان خم؟
بسیط خاک تا ایوان افلاک
محیط ناله و آه است و ماتم
خدنگ کینه زخمی زد بدلها
که هرگز به نخواهد شد به مرهم
قلم زد منشی دیوان محنت
پس از این بر حدیث ما تقدم
ز قتل فاتح اقلیم وحدت
دو تا شد قامت یکتای خاتم
دو چشم فرقدان خونبار گردد
حسن را با حسین بیند چه با هم
مپرس از نالۀ جانسوز جبریل
مگو از سیل اشک چشم آدم
خلیل الله قرین شعلۀ آه
بود نوح نبی با نوحه همدم
بطور غم دل از کف داده موسی
بگردون صیحه زد عیسی ابن مریم
ز خون محراب و مسجد لاله گونست
امیرالمؤمنین غرقاب خونست
نشوری شد بپا از یک جهان شور
نه از طی سجل و عرض منشور
عجب شوری در این ظلمت سرا شد
ز شور ساکنان عالم نور
بگوش اهل دل فریاد جبریل
حکایت می کند از نفخۀ صور
ز سیل اشک سوزان خطۀ خاک
بعین حق نماید بحر مسجور
چرا از هم نریزد سقف مرفوع؟
چرا ویران نگردد بیت معمور؟
کلام الله ناطق گشت خاموش
چرا نبود کتاب الله مهجور؟
ظهور غیب مکنون رفت در خاک
تجلی کرد سر سر مستور
شکست از تیشۀ کین شاخ طوبی
ز غم آتش فشان شد نخلۀ طور
بماتمخانۀ حوراء انسی
بسر خاک مصیبت می کند حور
ز خون محراب و مسجد لاله گونست
امیرالمؤمنین غرقاب خونست
فتاد از تیشۀ بی اعتدالی
ز باغ «فاستقم» طوبی مثالی
چو سرو جویبار رحمت افتاد
نرست از گلشن حکمت نهالی
ز شمشیر لعین لم یزل شد
بخون رنگین جمال لایزالی
ز تیغ ملحدی شق القمر شد
ولیکن تا به ابروی هلالی
نماند از تیزی چنگال کرکس
ز عنقاء حقیقت پر و بالی
دریغ از گردش گردون که آمد
به بند بنده ای مولی الموالی
فغان از پستی دنیا که افتاد
بدست سفله ای رب المعالی
نمی بردش تجلی گر بکلی
ندادی شیر، روبه را مجالی
چنین تقدیر شد صبح ازل را
که تا شام ابد بر وی بنالی
ز خون محراب و مسجد لاله گونست
امیرالمؤمنین غرقاب خونست
چه از شمشیر کین شق القمر شد
زمین و آسمان زیر و زبر شد
قلم منشق شد و نقشش مصیبت
در الواح معانی و صور شد
خم گردون دون نیل غم افشاند
جهان را جامه ماتم به بر شد
قضا طرح بساطی از عزا ریخت
کز آه و ناله بنیاد قدر شد
نصیب اهل دل زینخوان ماتم
سرشک دیده و خون جگر شد
ببادی قاف تا قاف ابد رفت
چه عنقاء ازل بی بال و پر شد
بداغ نامرادی هر دلی سوخت
چه شمشمیر مرادی شعله ور شد
نسیم صبحگاهی چون سموم است
از این آتش که در وقت سحر شد
سری از صرصر بیداد بشکافت
که خاک غم جهانی را بسر شد
ز خون محراب و مسجد لاله گونست
امیرالمؤمنین غرقاب خونست
چه سلطان هما را بال و پر سوخت
شهنشاه حقیقت را جگر سوخت
سموم کین چه زد بر گلشن دین
نه تنها شاخ گل هر خشک و تر سوخت
ز داغ لاله زار علم و حکمت
کتاب و سنت خیر البشر سوخت
تبه شد خرمن شمس معارف
همانا حاصل دور قمر سوخت
ز سوز منشی دیوان تقدیر
قضا را خامه و لوح و قدر سوخت
سزد کز چشم زمزم خون ببارد
که رکن کعبه و حجر حجر سوخت
مگو از رونق اسلام و ایمان
که اعظم رایت فتح و ظفر سوخت
بسر طوبی کند خاک مصیبت
که سرو گلشن وحدت ز سر سوخت
چو نرگس هر که شب را بود بیدار
دلش از شعلۀ آه سحر سوخت
ز خون محراب و مسجد لاله گونست
امیرالمؤمنین غرقاب خونست
نه در عرش است و فرش این شیون و شین
بود در ماوراء حیطۀ أین
در آن گلشن که قمری را بود شور
غراب البین گمنام است فی البین
ز سر تاج رسالت بر زمین زد
خداوند سریر قاب و قوسین
چرا از دل ننالد صاحب شرع
ز قتل مفتی دین قاضی دین
دو تا شد تارک آن یکه تازی
که بودی پشت زین را روی او زین
سر مسند نشین عدل و انصاف
لقد أضحی بسیف الجور نصفین
چرا بحر حکم عین معارف
چنین خکشیده در یک طرفه العین؟
مگر فرمانروای کن فکان رفت
که آشوب است در اقلیم کونین؟
سزد قرآن که از وحدت بنالد
برفت آنکس که بودی ثانی اثنین
ز خون محراب و مسجد لاله گونست
امیرالمؤمنین غرقاب خونست
چرا نبود رعیت را رعایت
مگر رفت از میان شاه ولایت؟
چرا آشفته شد شمل حقیقت
مگر حق را نگونسار است رایت؟
چرا از نو حرم بیت الصنم شد
مگر ویران شد ارکان هدایت؟
چرا اسلام می نالد ز غربت
مگر رفتش ز سر ظل حمایت؟
چرا قرآن قرین سوز و ساز است
مگر هر سوره شد محو و هر آیت؟
چرا سنت زند بر سینه و سر
مگر از حادثی دارد روایت؟
چرا آئینۀ خورشید تیره است
مگر از قصه ای دارد حکایت؟
چرا خونابه میبارد ز گردون
مگر از غصه ای دارد شکایت؟
جهان بیجان ز قتل جان جانان
فغان زین جور و داد از این جنایت؟
ز خون محراب و مسجد لاله گونست
امیرالمؤمنین غرقاب خونست
مرا دل بهر آنشاهی دو نیمست
که از تیغ کجش دین مستقیمست
چه شد مسند نشین لی مع الله؟
که فرش راه او عرش عظیمست
حرم نالان خداوند حرم کو؟
که ارکان هدایت زو قویمست
مطاف زمرۀ روحانیان کو؟
که کویش مستجار است و حطیمست
چه بر سر قبلۀ توحید را رفت
که در محراب طاعت سر دو نیمست؟
تجلی آنجنابش برد از دست
که گفتی طور سینا و کلیمست
وگرنه بر سلیمان آفرینی
چه جای حمله دیو رجیمست؟
شها در آستانت مفتقر چون
سگ اصحاب کهفست و رقیمست
بفرما یک نظر بر حال زارش
که لطف عام و انعامت عمیمست
ز خون محراب و مسجد لاله گونست
امیرالمؤمنین غرقاب خونست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر در رثای امیرالمؤمنین علی (ع) سروده شده و وصفی از غم و اندوه بر افکار و دلهای مردم است که پس از شهادت او در جامعه پراکنده شده است. از خون و غم موجود در محراب و مسجد سخن میگوید و مرثیهای بر مصیبت عظیم قتل امام و تأثیر آن بر روح و روان انسانها دارد. شاعر به تأمل در روحها و دلمشغولیهای مردم در برابر فاجعهای بزرگ میپردازد که با وجود تیغ ابن ملجم، نور هدایت و حقیقت را تحت تأثیر قرار داده است. او همچنین به تحولات محسوس دنیا و آسمان در پی این رویداد اشاره میکند و بر وابستگی عمیق انسانها به امامت و رهبری دینی تأکید میکند. در این فاجعه، ظواهر شکوه و اقتدار دین به شدت آسیب دیده و ماهیت حقیقت و عدالت بار دیگر به چالش کشیده شده است.
هوش مصنوعی: خمِ آسمانِ پست از خون لبریز است و این خم را در کامِ بادهنوشانِ عشق واژگون کردهاند؛ یعنی فلک به جای شراب، خون به کام عاشقان میریزد.
هوش مصنوعی: هر کس به حق نزدیکتر باشد، از این ساغرِ غم سهم و جامِ بیشتری نصیبش میشود.
هوش مصنوعی: کسی که همنشینِ بزمِ شرابِ معرفتِ خداوندِ بیچون است، با غم و اندوهی بیحد و اندازه همراه است.
هوش مصنوعی: مستیِ این جامِ بلا تنها به اکنون و اینجا محدود نیست، بلکه از آغاز آفرینش تا امروز ادامه داشته است.
هوش مصنوعی: گردشِ فلک رسم شگفتی دارد؛ ستم و چرخشِ آن از اندازه بیرون است.
هوش مصنوعی: این نقشهای رنگارنگِ آسمان مرا به سوی رنجها و محنتهای گوناگون راهنمایی میکند.
هوش مصنوعی: هر آشوبی که در جهانِ آشکار و در عرصهٔ شهادت پدید میآید، از شور و رازِ جهان غیب سرچشمه گرفته و در آن نهفته است.
هوش مصنوعی: اگر عقلِ راهنما خود شوری و پریشانی ندارد، پس چرا در بیابانِ دیوانگی سرگردان شده است؟
هوش مصنوعی: آیا پرچمِ بلندِ دین با شمشیرِ ابنملجم سرنگون شده است؟
هوش مصنوعی: محراب و مسجد از خون مانند لاله سرخ شده و امیرالمؤمنین علی در خون غرقه است.
هوش مصنوعی: فرشتگان از این مصیبت اشک میریزند و مردمان چهرهٔ خود را با خون رنگین میکنند.
هوش مصنوعی: بوستانِ دین به خزان نشست، از این رو مردم از سیلِ اشک مانند ابرِ بهاری میبارند.
هوش مصنوعی: این مصیبت جای گریهٔ معمولی نیست؛ به جای اشک باید خون ببارند.
هوش مصنوعی: گویی سوزِ آذرخش و نالهٔ تندر یادگاری از سوز و نالهٔ سوگوارانِ این مصیبت است.
هوش مصنوعی: عزیزان از این غم چهره میخراشند و کنیزان از این مصیبت داغ بر دل دارند.
هوش مصنوعی: جوانان در روزگارِ جوانی پیر شدهاند، زیرا باری به سنگینیِ یک جهان بلا بر دوش دارند.
هوش مصنوعی: بانوانِ خاندانِ امامت که از هر عیبی پاکاند، موپریشان، نالان و نحیف شدهاند.
هوش مصنوعی: سزاوار است بانوانِ حجازی از این آشوب سرزمینِ عراق را از بن برکنند؛ با ایهام به نامهای پردههای موسیقی (حجاز، عراق، شور).
هوش مصنوعی: بانوانِ نوحهخوان با سوزی چون قمری و شوری چون بلبل، نالهای شورانگیز سر میدهند.
هوش مصنوعی: محراب و مسجد از خون مانند لاله سرخ شده و امیرالمؤمنین علی در خون غرقه است.
هوش مصنوعی: چرا زمین سفرهای از غم و اندوه شده است و مرگِ چه کسی پشتِ آسمان را خم کرده است؟
هوش مصنوعی: از گسترهٔ زمین تا ایوانِ آسمانها، همه جا را ناله و آه و ماتم فرا گرفته است.
هوش مصنوعی: تیرِ کینه زخمی بر دلها زد که هرگز با مرهم بهبود نمییابد.
هوش مصنوعی: دبیرِ دیوانِ رنج از این پس بر همهٔ غمهای گذشتهٔ ما قلمِ بطلان کشید؛ یعنی این مصیبت همهٔ مصیبتهای پیشین را از یاد برد.
هوش مصنوعی: از کشته شدنِ گشایندهٔ سرزمینِ توحید، قامتِ یگانهٔ پیامبرِ خاتم خمیده و دوتا شد؛ با بازی میان «یکتا» و «دوتا».
هوش مصنوعی: دو ستارهٔ فرقدان، که گویی دو چشم آسماناند، خون میگریند؛ زیرا حسن و حسین را با هم در این حال سوگ میبینند.
هوش مصنوعی: از نالهٔ جانسوز جبرئیل در این مصیبت مپرس و از سیل اشکی که از چشم آدم روان است سخن مگو؛ آنقدر بزرگ است که به وصف نمیآید.
هوش مصنوعی: ابراهیم خلیلالله با شعلهٔ آه همراه شده است و نوحِ پیامبر با نوحه و زاری همنشین گشته است.
هوش مصنوعی: موسی در کوه طورِ غم دل از دست داده و عیسی پسر مریم در آسمان فریاد و شیون سر داده است.
هوش مصنوعی: محراب و مسجد از خون به رنگ لاله سرخ شده است و امیرالمؤمنین در خون غرق است.
هوش مصنوعی: از شور و غوغای یک جهان، قیامتی برپا شد؛ اما نه قیامتی که با درپیچیدن طومار آسمان و عرضهٔ نامهٔ اعمال باشد، بلکه قیامتِ سوگ.
هوش مصنوعی: در این دنیای تاریک، از شیون ساکنان عالم نور، یعنی فرشتگان، غوغای شگفتی برپا شد.
هوش مصنوعی: فریاد جبرئیل در این مصیبت، در گوش اهل دل، از دمیدن صور و برپایی قیامت حکایت میکند.
هوش مصنوعی: از سیل اشکهای سوزان، سراسر زمین به چشم حق همچون دریای برافروخته و جوشان دیده میشود.
هوش مصنوعی: با این مصیبت، چرا سقفِ برافراشتهٔ آسمان فرو نمیریزد و چرا بیتالمعمور آسمانی ویران نمیشود؟
هوش مصنوعی: علی که قرآنِ گویا بود خاموش شد؛ پس چگونه قرآن مهجور و تنها نماند؟
هوش مصنوعی: علی که آشکارکنندهٔ غیبِ پنهان بود به خاک رفت، و راز نهفتهترین اسرار با شهادت او جلوه کرد.
هوش مصنوعی: شاخهٔ درخت طوبی با تیشهٔ کینه شکست و نخل طور از غم آتشفشان شد.
هوش مصنوعی: حوریان بهشت در ماتمکدهٔ حوراء انسیه، یعنی فاطمهٔ زهرا، خاک مصیبت بر سر میریزند.
هوش مصنوعی: محراب و مسجد از خون به رنگ لاله سرخ شده است و امیرالمؤمنین در خون غرق است.
هوش مصنوعی: درختی همانند طوبی از باغ «فاستقم»، یعنی باغ استقامت در راه حق، با تیشهٔ ستم و بیاعتدالی بر زمین افتاد.
هوش مصنوعی: چون آن سروِ کنار جویبار رحمت افتاد، دیگر نهالی از گلستان حکمت نرویید.
هوش مصنوعی: با شمشیر کسی که همیشه ملعون است، چهرهٔ جاودانه و الهیِ علی به خون رنگین شد.
هوش مصنوعی: با تیغ آن بیدین، ماهِ رخسار علی شکافته شد، اما شکاف تا ابروی هلالیاش رسید؛ اشاره به شکافته شدن سر آن حضرت تا ابرو.
هوش مصنوعی: از تیزی چنگال کرکس، یعنی آن قاتل پست، از سیمرغِ حقیقت دیگر پر و بالی باقی نماند.
هوش مصنوعی: دریغ از گردش روزگار که مولای همهٔ مولاها گرفتار بندِ بندهای شد.
هوش مصنوعی: فریاد از پستی دنیا که صاحب همهٔ بزرگیها و بلندیها به دست فرومایهای افتاد.
هوش مصنوعی: اگر غرق شدن کامل علی در تجلی الهی و شوقِ لقای حق نبود، آن شیر هرگز به روباه فرصت ضربه زدن نمیداد.
هوش مصنوعی: در صبح ازل چنین مقدر شد که تا شام ابد بر او ناله و زاری کنی.
هوش مصنوعی: محراب و مسجد از خون به رنگ لاله سرخ شده است و امیرالمؤمنین در خون غرق است.
هوش مصنوعی: هنگامی که با شمشیر کینه، سرِ ماهمانندِ علی شکافته شد (با اشاره به معجزهٔ شقالقمر)، زمین و آسمان زیر و رو شد.
هوش مصنوعی: قلمِ آفرینش نیز شکافت و نقشی که بر لوحهای معنا و صورت نگاشت، همه مصیبت بود.
هوش مصنوعی: خمِ آسمانِ پست رنگ نیلیِ غم را پاشید و جهان جامهٔ سوگ و سیاه پوشید.
هوش مصنوعی: قضا بساطی از عزا گسترد که پایهاش از آه و ناله بود؛ گویی بنیاد تقدیر (و شب قدر) با ناله بنا شد.
هوش مصنوعی: سهم اهل دل از این سفرهٔ ماتم، فقط اشک چشم و خون جگر شد.
هوش مصنوعی: وقتی آن سیمرغِ ازلی (علی) بیبال و پر شد، همهچیز از این سر تا آن سرِ جهان تا ابد بر باد رفت.
هوش مصنوعی: وقتی شمشیر ابنملجمِ مرادی شعلهور شد، هر دلی به داغ ناکامی سوخت؛ میان «مرادی» و «نامرادی» بازی لفظی است.
هوش مصنوعی: از این آتشی که هنگام سحر برافروخت، نسیم صبحگاهی مانند باد سوزان و کشنده شده است.
هوش مصنوعی: تندباد ستم سری را شکافت که از داغ آن، خاکِ غم بر سر همهٔ جهان ریخت.
هوش مصنوعی: محراب و مسجد از خون، سرخرنگ مانند لاله است و امیرمؤمنان در خون غرق شده است.
هوش مصنوعی: چون بال و پرِ سلطانِ همای سعادت سوخت، جگرِ شاهنشاه حقیقت نیز از این داغ سوخت.
هوش مصنوعی: وقتی باد سوزان کینه بر گلستان دین وزید، نه تنها شاخهٔ گل، بلکه هر خشک و تری سوخت.
هوش مصنوعی: از داغی که بر لالهزار دانش و حکمت نشست، قرآن و سنت پیامبر نیز سوخت.
هوش مصنوعی: خرمن خورشید معارف تباه شد و گویی حاصل همهٔ گردش ماه و روزگار سوخت.
هوش مصنوعی: از سوزِ این مصیبت، که دبیر دیوان تقدیر را سوزاند، قلم و لوح و تقدیرِ قضا نیز سوخت.
هوش مصنوعی: سزاوار است که چشمهٔ زمزم خون بگرید، زیرا رکن کعبه و سنگ حِجر سوخت؛ اشاره به ولادت علی در کعبه.
هوش مصنوعی: دیگر از رونق اسلام و ایمان سخن مگو، چون بزرگترین پرچم پیروزی و ظفر سوخت.
هوش مصنوعی: درخت طوبی در بهشت خاک مصیبت بر سر میریزد، زیرا سروِ گلستان توحید از سر تا پا سوخت.
هوش مصنوعی: هر کس که مانند نرگس شب را بیدار ماند، دلش از شعلهٔ آه سحرگاهی سوخت.
هوش مصنوعی: محراب و مسجد از خون، سرخرنگ مانند لاله است و امیرمؤمنان در خون غرق شده است.
هوش مصنوعی: این شیون و ماتم تنها در آسمان و زمین نیست، بلکه به فراتر از قلمرو مکان رسیده است.
هوش مصنوعی: در آن گلستانی که قمری در آن شور و ناله دارد، کلاغِ شوم جدایی دیگر در میان شناخته نیست؛ یعنی ناله چنان همهجا را گرفته که نشانهٔ جدایی خود گم است.
هوش مصنوعی: پیامبر، صاحب مقام قاب قوسین، از این داغ تاج رسالت را از سر برگرفت و بر زمین زد.
هوش مصنوعی: چرا صاحب شریعت از دل ننالد، در حالی که مفتی و داور دین کشته شده است؟
هوش مصنوعی: فرق سر آن یکهتاز میدان دو نیم شد؛ همان که چهرهاش زینتِ پشت زین اسب بود. میان «زین» و «زَین» بازی لفظی است.
هوش مصنوعی: سرِ آن کسی که بر مسند عدل و انصاف نشسته بود، با شمشیر ستم دو نیم شد.
هوش مصنوعی: چرا دریای حکمت و سرچشمهٔ معرفت در یک چشمبرهمزدن چنین خشکید؟
هوش مصنوعی: آیا فرمانروای عالمِ آفرینش از دنیا رفته است که در هر دو جهان آشوب افتاده است؟
هوش مصنوعی: سزاوار است که قرآن از تنهایی بنالد، زیرا آن کس که همتا و همراه دوم او بود (یعنی علی، یکی از دو یادگار گرانبها) رفت.
هوش مصنوعی: محراب و مسجد از خون به رنگ لاله سرخ شده و امیرالمؤمنین در خون غرق است.
هوش مصنوعی: چرا دیگر کسی مراقب و نگهبان مردم نیست؟ آیا شاه ولایت از میان رفته است؟
هوش مصنوعی: چرا جمعیت و یکپارچگی حقیقت پراکنده شده است؟ آیا پرچم حق سرنگون شده است؟
هوش مصنوعی: چرا حرم دوباره بتخانه شده است؟ آیا پایههای هدایت ویران گشته است؟
هوش مصنوعی: چرا اسلام از غریبی و بیکسی مینالد؟ آیا سایهٔ حمایتگرش از سرش رفته است؟
هوش مصنوعی: چرا قرآن با سوز و ناله همراه شده است؟ آیا همهٔ سورهها و آیههایش محو شدهاند؟
هوش مصنوعی: چرا سنت پیامبر بر سر و سینه میزند؟ آیا از حادثهای خبر و روایت میکند؟
هوش مصنوعی: چرا آینهٔ خورشید تیره شده است؟ آیا از ماجرایی حکایت میکند؟
هوش مصنوعی: چرا از آسمان خون میبارد؟ آیا از اندوهی شکایت دارد؟
هوش مصنوعی: جهان با کشته شدن جانِ جانان بیجان شده است؛ فریاد از این ستم و دادخواهی از این جنایت.
هوش مصنوعی: محراب و مسجد از خون به رنگ لاله سرخ شده و امیرالمؤمنین در خون غرق است.
هوش مصنوعی: دلم برای آن شاهی دو نیم شده که دین با شمشیر خمیدهاش راست و استوار شد؛ دو نیم شدن دل شاعر با دو نیم شدن سر امام همآواست.
هوش مصنوعی: چه شد آن که در مقام «مرا با خدا وقتی است» نشسته بود و عرش عظیم فرش راه او بود؟
هوش مصنوعی: حرم مینالد که صاحب حرم کجاست؛ همان که پایههای هدایت به او استوار است.
هوش مصنوعی: کجاست آن که طوافگاه فرشتگان و روحانیان است و کوی او همچون مستجار و حطیمِ کعبه است؟
هوش مصنوعی: چه بر سر قبلهٔ توحید آمد که در محراب عبادت سرش دو نیم شده است؟
هوش مصنوعی: جلوهٔ حق آن بزرگوار را در نماز از خود بیخود کرده بود، چنانکه گویی کوه طور است و موسی در برابر تجلی.
هوش مصنوعی: وگرنه بر کسی که برتر از سلیمان است، چگونه دیو راندهشده میتوانست حمله کند؟ یعنی ضربت قاتل تنها از آن رو کارگر شد که او غرق در خدا بود.
هوش مصنوعی: ای شاه، «مفتقر» (شاعر) بر آستان تو مانند سگ اصحاب کهف و رقیم است.
هوش مصنوعی: نگاهی به حال زار او بینداز، زیرا لطف و بخشش تو همگانی و فراگیر است.
هوش مصنوعی: محراب و مسجد از خون به رنگ لاله سرخ شده و امیرالمؤمنین در خون غرق است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.