شمارهٔ ۱ - فی مدح الامام موسی بن جعفر الکاظم سلام الله علیه
باز شوری ز سر می زند سر
شور شیرین لبی پر ز شکر
شور عشق بتی ماهرخسار
با قد و قامتی چون صنوبر
حلقۀ زلف او دام دلها
عنبر آسا به از نافۀ تر
آنکه در چین زلفش دل من
چون غزالی پریشان و مضطر
روی او دلربا آفت عقل
بوی او جان فزا روح پرور
غمزه اش جان ستاند به مژگان
گه به شمشیر و گاهی به خنجر
شعلۀ روی او آتش افروز
عاشق کوی او چون سمندر
مطربا شام هجران سحر شد
می دمد صبح و صلی منور
ساز عیشی کن و نغمه ای زن
تا که گوش فلک را کند کر
تا بکوری چشم رقیبان
بهره بردارم از وصل دلبر
ساقیا از خم عشق جانان
باده باید بریزی بساغر
ساغری سبز همچون زمرد
باده ای همچو یاقوت احمر
باده ای تلخ کآرد بسر شور
لیک شیرین چه قند مکرر
تا مرا توسن طبع سرکش
وام گردد نه پیچد ز من سر
تا مرا بلبل نطق گویا
عندلیبانه گردد ثناگر
در مدیح خداوند گیتی
روح عالم، روان پیمبر
عقل اقدم، امام مقدم
در حدوث زمانی مؤخر
نسخۀ عالیات حروف است
دفتر عشق و عنوان دفتر
مشرق آفتاب حقیقت
مطلع نیر ذات انور
آنکه از نور ذاتست مشتق
وانکه در کائناتست مصدر
کنز مخفی اسرار حکمت
معرفت را است تابنده گوهر
مظهر غیب مکنون مطلق
اسم اعظم در او رسم مضمر
شاه اقلیم حسن الهی
کز ستایش بسی هست برتر
ترسم از غیرتش گر بگویم
ماه کنعان غلامی است در بر
یوسف حسن او صد چو یعقوب
در کمند فراقش مسخر
با گلستان حسنش ندارد
پور آزر هراسی ز آذر
با کلیم آنچه شد از تجلی
می کند نور او صد برابر
طور سینا و انی انا الله
روضۀ قدس و موسی بن جعفر
کاظم الغیظ باب الحوائج
صائم الدهر فی البرد و الحرّ
قبۀ کعبۀ بارگاهش
قبله الناس فی البحر و البرّ
آسمان حلقه ای بر در او
بلکه از حلقه ای نیز کمتر
آستان ملک پاسبانش
کوی امید کسری و قیصر
مستجیر درش دشمن و دوست
مستجار مسلمان و کافر
ای مدیر مناطق دمادم
وی مدار دوائر سراسر
نقطۀ خطۀ صبر و تسلیم
در محیط مکارم چه محور
در حقیقت توئی شاه مطلق
در طریقت توئی پیر و رهبر
در شریعت تو هفتم امامی
حاکم و معنی چار دفتر
عرش را فرش راه تو خواندم
هاتفی گفت ای پست منظر
طائر سدره المنتهی را
طائر همتش بشکند پر
اولین پایه اش قاب قوسین
آخرین پایه بگذار و بگذر
آنچه در قوۀ وهم ناید
کی تواند کند عقل باور
ای امید دل مستمندان
نیست این رسم آقا و چاکر
یا بیفکن مرا در چه گور
یا که از چاه محنت برآور



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش امام موسی بن جعفر (ع) میپردازد و ویژگیهای او را وصف میکند. شاعر با استفاده از تشبیهات زیبا، درخشندگی چهره و زلف امام را به تصویر میکشد و عشق و شور خود را به او ابراز میکند. امام به عنوان مظهر حکمت و علم، محور امید مستمندان و باب الحوایج شناخته میشود. همچنین، شاعر از مقام والای او به عنوان هفتمین امام و راهنمای مردم سخن میگوید و بر غیرت و عظمت او تأکید میکند. در پایان، شاعر به ستایش او و در خواست یاری از امام در زندگی اشاره دارد.
هوش مصنوعی: دوباره شور و هیجانی در سرم پدید آمده است؛ شور عشق معشوقی شیرینلب که لبانش پر از شکر است.
هوش مصنوعی: این شور، شور عشق زیبارویی ماهچهره است که قد و قامتی بلند و راست مانند درخت صنوبر دارد.
هوش مصنوعی: حلقههای زلف او دامی برای گرفتار کردن دلهاست و بوی آن مانند عنبر، از نافهٔ تازهٔ مشک هم خوشبوتر است.
هوش مصنوعی: او کسی است که دل من در پیچ و تاب زلفش، مانند آهویی گرفتار، پریشان و بیقرار مانده است.
هوش مصنوعی: چهرهٔ او دل را میرباید و عقل را از میان میبرد، و بوی او جان را میافزاید و روح را میپرورد.
هوش مصنوعی: نگاه ناز و عشوهگرش با مژگان جان عاشق را میگیرد؛ گویی گاهی با شمشیر و گاهی با خنجر میکُشد.
هوش مصنوعی: فروغ چهرهٔ او آتش برمیافروزد و عاشقِ کوی او مانند سمندر است که در آتش زنده میماند و نمیسوزد.
هوش مصنوعی: ای نوازنده، شب جدایی به پایان رسید و سحر شد؛ صبح روشنِ وصال در حال دمیدن است.
هوش مصنوعی: سازی شادیآور بنواز و آوازی بخوان که از بلندی، گوش آسمان را کر کند.
هوش مصنوعی: تا به کوری چشم رقیبان و برخلاف میل آنان، از وصال معشوق بهره ببرم.
هوش مصنوعی: ای ساقی، باید از خمِ عشقِ محبوب، شراب در جام بریزی.
هوش مصنوعی: جامی سبز مانند زمرد و شرابی سرخ مانند یاقوت سرخ میخواهم.
هوش مصنوعی: شرابی تلخ که شور و مستی به سر میآورد، اما در کام مانند قند مکرر شیرین است.
هوش مصنوعی: تا اسبِ سرکشِ طبع و ذوقم رام شود و از فرمان من سرپیچی نکند.
هوش مصنوعی: تا بلبلِ سخنم گویا شود و مانند عندلیب به ستایش و ثناخوانی بپردازد.
هوش مصنوعی: این ستایش در مدح سرور جهان است که روح عالم و جانِ پیامبر است؛ یعنی امام موسی کاظم علیهالسلام.
هوش مصنوعی: او عقلِ نخستین و امامِ پیشواست؛ هرچند از نظر زمانِ پیدایش در جهان پس از دیگران آمده، در رتبهٔ وجود مقدم است.
هوش مصنوعی: او نسخهٔ کاملِ حقایق برتر عالم است؛ هم دفتر عشق است و هم عنوان و سرآغاز آن دفتر.
هوش مصنوعی: او جایگاه طلوع خورشید حقیقت و محل برآمدن نورِ ذاتِ تابناکِ الهی است.
هوش مصنوعی: او کسی است که از نور ذات حق برگرفته شده و خود سرچشمه و مبدأ آفریدههای جهان است.
هوش مصنوعی: او گنج پنهانِ رازهای حکمت الهی و گوهر درخشانِ معرفت و شناخت است؛ اشارهای به حدیث «کنز مخفی».
هوش مصنوعی: او جلوهگاه غیبِ پنهان و مطلق است و نشانه و حقیقت اسم اعظم الهی در وجود او نهفته است.
هوش مصنوعی: او پادشاه سرزمین زیبایی الهی است و مقامش بسیار بالاتر از آن است که بتوان او را ستود.
هوش مصنوعی: میترسم اگر بگویم یوسف، ماه کنعان، غلامی در کنار اوست، غیرت او برنجد؛ زیرا حتی این سخن هم برای بزرگی او اندک است.
هوش مصنوعی: زیبایی او مانند یوسف است و صدها عاشق مانند یعقوب در بند جدایی از او گرفتارند.
هوش مصنوعی: ابراهیم، پسر آزر، در کنار گلستان زیبایی او از آتش هراسی ندارد؛ یعنی آتش با جلوهٔ او گلستان میشود.
هوش مصنوعی: آنچه از تجلی الهی بر موسی کلیمالله گذشت، نور این امام صد برابر آن را پدید میآورد.
هوش مصنوعی: همانگونه که در کوه طور ندای «من خدا هستم» به موسی رسید، حرم پاک او و خود موسی بن جعفر نیز جلوهگاه همان نور الهیاند.
هوش مصنوعی: او فروخورندهٔ خشم و درِ برآمدن حاجتهاست و در سرما و گرما همیشه روزهدار است.
هوش مصنوعی: گنبد بارگاهش همچون کعبه است و قبلهٔ مردم در دریا و خشکی است.
هوش مصنوعی: آسمان در برابر او تنها حلقهای بر در خانهٔ اوست، بلکه از یک حلقه هم کمتر است.
هوش مصنوعی: فرشته نگهبان آستان اوست و آستانش کوی امید پادشاهانی چون خسرو و قیصر است.
هوش مصنوعی: دشمن و دوست به درگاه او پناه میآورند و او پناهگاه مسلمان و کافر است.
هوش مصنوعی: ای که پیوسته گردانندهٔ همهٔ عرصههای هستی هستی و ای که محور همهٔ دایرههای آفرینش تویی.
هوش مصنوعی: تو نقطهٔ مرکزی سرزمین صبر و تسلیم هستی و در دایرهٔ بزرگواریها چه محور ارجمندی هستی.
هوش مصنوعی: در عالم حقیقت تو پادشاه مطلقی و در راه سلوک تو پیر و راهنمایی.
هوش مصنوعی: در شریعت تو امام هفتمی و فرمانروا و حقیقتِ چهار کتاب آسمانی (تورات، زبور، انجیل و قرآن) هستی.
هوش مصنوعی: عرش را فرش راه تو نامیدم، ولی ندادهندهای پنهان گفت: ای کوتهنظر!
هوش مصنوعی: پرندهٔ همت او بال پرندهٔ سدرةالمنتهی (جبرئیل) را میشکند؛ یعنی جبرئیل هم به بلندای همت او نمیرسد.
هوش مصنوعی: نخستین پلهٔ مقام او «قاب قوسین»، نهایت نزدیکی به خداست؛ از آخرین پلهاش سخن مگو و بگذر که وصفناپذیر است.
هوش مصنوعی: چیزی که حتی در نیروی خیال نمیگنجد، چگونه عقل میتواند آن را دریابد و باور کند؟
هوش مصنوعی: ای امید دل نیازمندان، رسم سرور و بنده این نیست که سرور بندهٔ خود را رها کند.
هوش مصنوعی: یا مرا به چاه گور بینداز و بمیران، یا از چاه رنج و گرفتاری بیرون بیاور.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.