شمارهٔ ۴ - فی لسان ام الرضیع سلام الله علیهما
سبزۀ دامن من، تازه گل احمر من
تشنه لب اصغر من
رفت افروخته دل سوخته جان از بر من
کودک گلبر من
گل نورستۀ شاداب چرا پژمرده
وز چه رو افسرده
بوستان خرم و خشکیده نهال تر من
شاخ طوبی بر من
غنچۀ بسته دهن باز شد از خار خدنگ
خنده زد با دل تنگ
برد یکباره قرار از دل و هوش از سر من
روح از پیکر من
کودک من که در آغوش پدر رفت برون
آمد آغشته بخون
در حجاب شفق افتاده مه انور من
آه از اختر من
دُر یکدانۀ شاداب عقیق آسا شد
گوهری والا شد
چرخ، یاقوت روان ریخته در ساغر من
از دو چشم تر من
کودک من چه گل نسترن از باغ گذشت
ارغوانی برگشت
چرخ نیلوفری از گلشن فرخ فر من
برد بار و بر من
طائر سدره نشین از چه زمین گیر شده
هدف تیر شده
شده دست ستم حرمله غارتگر من
ریخت بال و پر من
ای همای ازل ای هدهد اقلیم الست
که ترا بال شکست
تا ابد داغ غمت بر دل غم پرور من
دل پر اخگر من
از کمانخانۀ تقدیر ترا تیر آمد
بمن پیر آمد
وای بر این دل بیمار و تن لاغر من
زانچه آمد سر من
سینۀ غمزده ام تا که ترا مأوا بود
سینۀ سینا بود
ای دریغا چه شد آن جلوۀ خوش منظر من
نیر اکبر من
از زلال لب شیرین تو دور افتادم
تا بگور افتادم
خضر حاشا که بدین چشمه شود رهبر من
ای لبت کوثر من
شیرۀ جان من! از شیر مگر سیر شدی
یا گلو گیر شدی
خاک بر فرق من و شیر من و شکر من
ای سر و سرور من
بلبل خوش سخنم طوطی شیرین دهنم
نغمه ای زن که منم
ورنه این سان که تو باز آمده ای از در من
نشود باور من
نازنین حلق تو گر تشنه و بی شیر نبود
لایق تیر نبود
بستان داد من از حرمله ای داور من
که توئی یاور من
تو ز کف رفتی و افتاد مرا پایۀ عمر
رفت سرمایۀ عمر
زیب دوش و بر من رفت وز روز مور من
صدف گوهر من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مستزاد مرثیهای از زبانِ مادرِ علیاصغر است که بر کودک شیرخوارش میگرید. کودک در آغوش پدر به میدان رفت و با تیر حرمله خونآلود بازگشت. مادر با تصویرهای گل، غنچه، ماه، گوهر و پرندهٔ سدرهنشین داغ خود را بیان میکند و از تشنگی و بیشیری کودک مینالد. در پایان از خداوند میخواهد داد او را از حرمله بستاند.
هوش مصنوعی: ای سبزهٔ دامن من و گل سرخ تازهٔ من، ای اصغرِ تشنهلب من.
هوش مصنوعی: کودکِ گلاندامم با دلی افروخته و جانی سوخته از کنار من رفت.
هوش مصنوعی: چرا گلِ تازهرسته و شاداب من پژمرده و افسرده شده است؟
هوش مصنوعی: باغ سرسبز است، اما نهالِ تازهٔ من که برایم چون شاخهٔ طوبی پرثمر بود، خشکیده است.
هوش مصنوعی: غنچهٔ دهانبستهٔ من با نوکِ تیر گشوده شد و با دلی تنگ لبخند زد؛ اشاره به لبخندِ کودک هنگام خوردن تیر.
هوش مصنوعی: این واقعه یکباره آرام را از دلم، هوش را از سرم و جان را از تنم گرفت.
هوش مصنوعی: کودکم که در آغوش پدرش بیرون رفت، آغشته به خون بازگشت.
هوش مصنوعی: ماهِ تابان من در پردهٔ سرخِ شفق، یعنی در خون، فرو افتاد؛ آه از بخت و طالع من.
هوش مصنوعی: مروارید یگانه و شاداب من از خون مانند عقیق سرخ شد و گوهری والاتر گشت.
هوش مصنوعی: روزگار از دو چشم گریانم یاقوتِ روان، یعنی اشک خونین، در جام من ریخت.
هوش مصنوعی: کودکم مانند گل نسترن سپید از باغ رفت و ارغوانی و خونآلود بازگشت.
هوش مصنوعی: آسمانِ نیلگون، میوه و حاصل را از گلشنِ خجستهٔ من برد.
هوش مصنوعی: پرندهای که جایگاهش سدرةالمنتهی بود، چرا زمینگیر شد و هدف تیر قرار گرفت؟
هوش مصنوعی: دستِ ستمگرِ حرمله مرا غارت کرد و بال و پرم را ریخت.
هوش مصنوعی: ای همای ازلی و ای هدهدِ سرزمینِ عهد الست، چه کسی بال تو را شکست؟
هوش مصنوعی: داغِ غمِ تو تا ابد بر دلِ غمپرور و پر از آتش من میماند.
هوش مصنوعی: از کمانخانهٔ تقدیر تیری به تو رسید و از آن، پیری به سراغ من آمد.
هوش مصنوعی: وای بر دلِ بیمار و تنِ لاغر من از مصیبتی که بر سرم آمد.
هوش مصنوعی: تا وقتی تو در سینهٔ غمدیدهام جای داشتی، سینهام مانند کوه سینا جلوهگاه نور بود.
هوش مصنوعی: افسوس، آن جلوهٔ زیبا و خورشید تابان من کجا رفت؟
هوش مصنوعی: از آب زلالِ لب شیرین تو دور افتادم و گویی به گور افتادم.
هوش مصنوعی: هرگز خضر نمیتواند مرا به این چشمه راهنمایی کند؛ ای کسی که لبت کوثر من است، آب حیات جای لب تو را نمیگیرد.
هوش مصنوعی: ای شیرهٔ جانم، آیا از شیر سیر شدی یا شیر در گلویت گیر کرد؟ کنایه از نبودنِ شیر و تشنگی کودک.
هوش مصنوعی: خاک بر سرم و بر شیر و شکرم باد، ای سر و سرور من.
هوش مصنوعی: ای بلبل خوشسخن و طوطی شیریندهانم، نغمهای بخوان تا بدانم خودت هستی.
هوش مصنوعی: وگرنه باورم نمیشود که تو با این حال به در خانهٔ من بازگشته باشی.
هوش مصنوعی: گلوی نازکِ تو تشنه و بیشیر بود و سزاوار تیر نبود؛ آیا گناهش جز تشنگی بود؟
هوش مصنوعی: ای داور من که یاور منی، داد مرا از حرمله بستان.
هوش مصنوعی: تو از دستم رفتی و پایهٔ عمرم فرو ریخت و سرمایهٔ زندگیام از دست رفت.
هوش مصنوعی: زینتِ دوش و آغوش من و شادیِ روزگارم رفت؛ تو صدفِ گوهر من بودی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.