گنجور

شمارهٔ ۷۵۷

 
امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات
 

من به یار خود و اغیار به خود می پیچد

مست در عشرت و هشیار به خود می پیچد

موی پیچیده بود گرد میانش دائم

عجبی نیست، بلی، مار به خود می پیچد

سر ز تاب رخت از زلف تو پیچیده، عجب

زانکه مو از اثر نار به خود می پیچد

هر سری از قدمت دور فتاد از سر درد

در تگاپوی چو دستار به خود می پیچد

من لبت می گزم و چشم تو در خشم، بلی

بوی حلواست که بیمار به خود می پیچد

فاش دین لبت از زلف چلیپای تو شد

زانکه از موی تو زنار به خود می پیچد

صفت موی تو خسرو چو به طومار نوشت

سبب آن است که طومار به خود می پیچد



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

گنجور را در اینستاگرام دنبال کنید.