گر حسن تو آفاق پر آوازه ندارد
سرهای سران بر در دروازه ندارد
بی منت پیرایه چنانی تو به خوبی
کت هیچ غم غالیه و غازه ندارد
بر باد هوا شد ورق صبر من، آری
دل دفتر کهنه ست که شیرازه ندارد
از آه جگر تاب سیه روی بمانم
گر گریه من روی مرا تازه ندارد
گفتی که چگونه ست غمم در حق خسرو
جانا، چه توان گفت که اندازه ندارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف زیبایی بینیاز از آرایشِ معشوق است؛ زیباییای که آوازهاش جهان را گرفته و سرِ بزرگان را به باد داده است. سپس شاعر از حال خود میگوید: صبرش مانند برگهای دفتری بیشیرازه پراکنده شده و تنها اشک، چهرهاش را از سیاهیِ دودِ آه نگه میدارد. در بیت پایانی، خسرو در پاسخ پرسش معشوق میگوید که غمش اندازه ندارد.
هوش مصنوعی: آوازهٔ زیبایی تو همهٔ جهان را پر کرده است؛ اگر چنین نبود، اینهمه سرِ بزرگان و سروران (عاشقانِ کشتهشده) بر دروازهٔ شهر آویخته نمیشد.
هوش مصنوعی: تو بیآنکه به آرایش و زیور نیازی داشته باشی، چنان زیبایی که هیچ پروای عطر غالیه و سرخاب نداری.
هوش مصنوعی: برگهای صبر من به باد رفت و پراکنده شد. آری، دل من مانند دفتری کهنه است که شیرازه ندارد و برگهایش از هم جدا میشود.
هوش مصنوعی: اگر اشک و گریهام چهرهام را تر و تازه نگه نمیداشت، دودِ آهِ سوزانِ جگرم رویم را سیاه میکرد.
هوش مصنوعی: ای محبوب، پرسیدی که اندوهِ خسرو برای تو چگونه است؛ چه میتوان گفت جز اینکه آن غم اندازه و حدی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.