در بتکده چون قابل ایمان گشتیم
از طاعت سی ساله پشیمان گشتیم
در روی بتان چو نور وحدت دیدیم
زنّار بریدیم و مسلمان گشتیم
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
در بتکده چون قابل ایمان گشتیم
از طاعت سی ساله پشیمان گشتیم
در روی بتان چو نور وحدت دیدیم
زنّار بریدیم و مسلمان گشتیم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از گذراندن سال‌ها در بتکده و عبادت بت‌ها سخن می‌گوید و به پشیمانی خود از این طاعت اشاره می‌کند. هنگامی که به نور وحدت و حقیقت می‌رسد، به این نتیجه می‌رسد که باید از آن آیین‌ها دوری کند و به اسلام روی بیاورد. او با بریدن زنار، نشانی از رهایی از خرافات و پذیرش ایمان جدید را نشان می‌دهد.
هوش مصنوعی: در معبد بت‌ها، وقتی که به ایمان واقعی دست پیدا کردیم، از پرستش و عبادتی که در سی سال گذشته انجام داده بودیم، پشیمان شدیم.
هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی و نور یگانگی را در چهره معشوقان مشاهده کردیم، از تمام تعلقات گذشته خود رها شدیم و به آغوش ایمان و حقیقت پیوستیم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.