خاقانی را دل تف از درد بسوخت
صبر آمد و لختی غم دل خَورد بسوخت
پروانه چو شمع را دلی سوخته دید
با سوخته‌ای موافقت کرد بسوخت
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
خاقانی را دل تف از درد بسوخت
صبر آمد و لختی غم دل خَورد بسوخت
پروانه چو شمع را دلی سوخته دید
با سوخته‌ای موافقت کرد بسوخت
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این رباعی، خاقانی از دردی عمیق و سوزناک در دلش سخن می‌گوید که باعث می‌شود صبرش از بین برود و غم به جانش بیفتد. او به تصویر پروانه‌ای اشاره می‌کند که به شمعی سوخته نگریسته و با آن همدل و همسو می‌شود. این تصویر تمثیلی، حال و هوای سوختن و احساس مشترک میان موجودات را به نمایش می‌گذارد.
هوش مصنوعی: خاقانی از درد عشق بسیار رنج می‌برد و دلش به شدت می‌سوزد. او تلاش می‌کند صبر کند، اما در این میان، غم دلش به او فشار می‌آورد و دوباره احساس سوختن می‌کند.
هوش مصنوعی: پروانه وقتی که شعلهٔ شمع را دید که دلی پر از آتش دارد، با آن شمع همدردی کرد و خود را هم به آتش سپرد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.