رخسار تو را که ماه و گل بنده بود
لشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود
زلفت به شکار دل پراکند آری
لشکر به شکارگه پراکنده بود
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
رخسار تو را که ماه و گل بنده بود
لشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود
زلفت به شکار دل پراکند آری
لشکر به شکارگه پراکنده بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: رباعی در وصف چهره و زلف معشوق است. رخسار معشوق که ماه و گل بندهٔ آناند، اردوگاه لشکر زلف دانسته شده است. در پایان، شاعر پریشانی زلف را چنین توجیه میکند که این لشکر برای شکار دلها پراکنده شده، همانگونه که سپاه در شکارگاه پراکنده میشود.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو چنان زیباست که ماه و گل بندهٔ آناند، و این چهره جایگاه و اردوگاه لشکر زلفِ آویخته و سرافکندهٔ توست؛ یعنی زلف تو بر گرد رخسارت فرود آمده و اردو زده است.
هوش مصنوعی: زلف تو برای شکار دلها بر رخسارت پراکنده شده است. آری، رسم چنین است که لشکر در شکارگاه پراکنده میشود. پریشانی زلف به پراکندگی سپاهیان در هنگام شکار مانند شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.