با در و دشت ساز خاقانی
خانه و خوان ناسزا منگر
تا برون ریشهٔ گیا بینی
زاندرون ریش ده کیا منگر
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
با در و دشت ساز خاقانی
خانه و خوان ناسزا منگر
تا برون ریشهٔ گیا بینی
زاندرون ریش ده کیا منگر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: خاقانی در این قطعهٔ کوتاه خود را به قناعت و آزادگی فرامیخواند. به خود میگوید که با سختی صحرا بسازد و به سفرهٔ فرومایگان چشم ندوزد. به گفتهٔ او خوردن ریشهٔ گیاه در بیابان بهتر از دیدن ریش کدخدای ده و منتکشیدن از اوست. این نکته را با بازی لفظی میان «ریشه و ریش» و «گیا و کیا» بیان کرده است.
هوش مصنوعی: ای خاقانی، با بیابان و صحرا بساز و به همان قناعت کن، و به خانه و سفرهٔ آدمهای فرومایه و نالایق چشم مدار.
هوش مصنوعی: تا وقتی بیرون از خانه ریشهٔ گیاهی برای خوردن پیدا میکنی، به درون خانه نرو و به ریش کدخدای ده چشم ندوز؛ یعنی خوردن ریشهٔ علف در صحرا بهتر از منتکشیدن از بزرگان ده است. شاعر میان «ریشه» و «ریش» و نیز «گیا» و «کیا» بازی لفظی کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.