خیاط پسر کز مژهٔ کین‌ورزش
مقراض نهد در اهل بخیه طرزش
دیبای ولاش گز نکرده نبُری
کاین پارچه سوزن نرود بر درزش
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
خیاط پسر کز مژهٔ کین‌ورزش
مقراض نهد در اهل بخیه طرزش
دیبای ولاش گز نکرده نبُری
کاین پارچه سوزن نرود بر درزش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به هنر خیاطی و ویژگی‌های آن پرداخته است. او به تمایز میان پارچه خوب و بد اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که اگر خیاطی مهارت نداشته باشد، نمی‌تواند پارچه با کیفیت را به درستی بدوزد. به عبارتی، فرایند دوختن نیازمند دقت و توجه به جزئیات است و بدون این مهارت، نتیجه کار ناپسند خواهد بود.
هوش مصنوعی: خیاطی که پسرش از تیرگی چشم خود دیگران را می‌زارد و در کار دوخت و دوز مهارت دارد، همان‌طور که با قیچی بر پارچه کار می‌کند، بر دل اهل فن هم تأثیر می‌گذارد.
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که اگر چیزی را که از آن مطمئن نیستی و به درستی در آن مهارت نداری، به کار نمی‌برم. در واقع، تأکید می‌کند که نباید برای کارهای حساس و مهم، از وسیله یا ابزاری که مناسب نیست استفاده کرد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.