گدایی بر در سرایی چیزی خواست کدخدای خانه از درون آواز داد معذور دار که خانگیان اینجا نیستند. گدا گفت: من پاره نان می خواهم نه مباشرت با خانگیان!
چون گدا بر در سرات رسد
هرچه داری بده بهانه مکن
تا نیاید به خاطرش چیزی
پیش او ذکر اهل خانه مکن
کس در حرم سفله ناپاک سیر
چون نان نبود نهفته از چشم بشر
از خانه او توقع نان بتر است
کز خانگیان توقع چیز دگر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این حکایت طنز از روضهٔ مطایبهٔ بهارستان است. صاحبخانهای خسیس گدا را با این بهانه رد میکند که اهل خانه نیستند، و گدا با حاضرجوابی میگوید نان میخواهد نه همراهی با زنان خانه. جامی در شعر پایانی نخست پند میدهد که به گدا بیبهانه چیزی بدهید، سپس بخیل را ریشخند میکند که نانش را از ناموسش هم پنهانتر نگه میدارد.
هوش مصنوعی: گدایی بر در خانهای چیزی خواست. صاحبخانه از درون گفت: ببخش، اهل خانه اینجا نیستند. گدا گفت: من تکهای نان میخواهم، نه همبستری با زنان خانهات! شوخی در این است که بهانهٔ صاحبخانه هیچ ربطی به خواستهٔ گدا نداشت.
هوش مصنوعی: وقتی گدا به در خانهات آمد، هرچه داری به او بده و بهانه نیاور.
هوش مصنوعی: پیش گدا از اهل خانهات سخنی نگو، تا فکر ناروایی به ذهنش نرسد.
هوش مصنوعی: در حرمسرای آدم فرومایه و بدسرشت، هیچچیز به اندازهٔ نان از چشم مردم پنهان نگه داشته نمیشود. «کس» در اینجا احتمالاً ایهامی زشت و طنزآمیز دارد، یعنی آن بخیل نانش را از ناموسش پوشیدهتر نگه میدارد.
هوش مصنوعی: چشم داشتن نان از خانهٔ چنین بخیلی بدتر و ناپسندتر از آن است که کسی از زنان خانهاش چیز دیگری بخواهد. یعنی نان برای او از ناموس هم عزیزتر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.