بخش ۶۷ - آمدن زلیخابه خلوتخانه یوسف علیه السلام و به دعای وی بینایی و جمال و جوانی را یافتن
ازان خوشتر چه باشد پیش عاشق
که گردد یار نیک اندیش عاشق
به خلوتگاه رازش بار یابد
ز بارش سینه بی آزار یابد
به پیش او نشیند راز گوید
حکایت های دیرین باز گوید
ز غوغای سپه چون رست یوسف
به خلوتگاه خود بنشست یوسف
درآمد حاجب از در کای یگانه
به خوی نیک در عالم فسانه
ستاده بر در اینک آن زن پیر
که در ره مرکبت را شد عنانگیر
مرا گفتی که با وی باش همراه
به همراهی رسانش تا به درگاه
بگفتا حاجت او را روا کن
اگر دردیش هست آن را دوا کن
بگفت او نیست زانسان کوته اندیش
که با من بازگوید حاجت خویش
بگفتا رخصتش ده تا درآید
حجاب از حال خود هم خود گشاید
چو رخصت یافت همچون ذره رقاص
درآمد شادمان در خلوت خاص
چو گل خندان شد و چون غنچه بشگفت
دهان پر خنده بر یوسف دعا گفت
ز بس خندیدنش یوسف عجب کرد
ز وی نام و نشان وی طلب کرد
بگفت آنم که چون روی تو دیدم
تو را از جمله عالم برگزیدم
فشاندم گنج گوهر در بهایت
دل و جان وقف کردم بر هوایت
جوانی در غمت بر باد دادم
بدین پیری که می بینی فتادم
گرفتی شاهد ملک اندر آغوش
مرا یکبارگی کردی فراموش
چو یوسف زین سخن دانست کو کیست
ترحم کرد و بر وی زار بگریست
بگفتا ای زلیخا این چه حال است
چرا حالت بدینسان در وبال است
چو یوسف گفت با وی ای زلیخا
فتاد از پا زلیخا بی زلیخا
شراب بیخودی زد از دلش جوش
برفت از لذت آوازش از هوش
چو باز از بی خودی آمد به خود باز
حکایت کرد با وی یوسف آغاز
بگفتا کو جوانی و جمالت
بگفت از دست شد دور از وصالت
بگفتا خم چرا شد سرو نازت
بگفت از بار هجر جانگدازت
بگفتا چشم تو بی نور چون است
بگفت از بس که بی تو غرق خون است
بگفتا کو زر و سیمی که بودت
به فرق آن تاج و دیهیمی که بودت
بگفت از حسن تو هر کس سخن راند
ز وصفت بر سر من گوهر افشاند
سر و زر را نثار پاش کردم
به گوهر پاشیش پاداش کردم
نهادم تاج حشمت بر سر او
گرفتم افسر از خاک در او
نماند از سیم و زر چیزی به دستم
کنون دل گنج عشق اینم که هستم
بگفتا حاجت تو چیست امروز
ضمان حاجت تو کیست امروز
بگفت از حاجتم آزرده جانی
نخواهم جز تو حاجت را ضمانی
اگر ضامن شوی آن را به سوگند
به شرح آن گشایم از زبان بند
وگر نی لب ز شرح آن ببندم
غم و درد دگر بر خود پسندم
قسم گفتا به آن کان فتوت
به آن معمار ارکان نبوت
کز آتش لاله و ریحان دمیدش
لباس خلت از یزدان رسیدش
که هر حاجت که امروز از تو دانم
روا سازم به زودی گر توانم
بگفت اول جمال است و جوانی
بدان گونه که تو دیدی و دانی
دگر چشمی که دیدار تو بینم
گلی از باغ رخسار تو چینم
بجنبانید لب یوسف دعا را
روان کرد از دو لب آب بقا را
جمال مرده اش را زندگی داد
رخش را طلعت فرخندگی داد
به جوی رفته باز آورد آبش
وز آن شد تازه گلزار شبابش
ز کافورش برآمد مشک تاتار
ز صبحش آشکارا شد شب تار
سپیدی شد ز مشکین طره اش دور
درآمد در سواد نرگسش نور
خم از سرو گل اندامش برون رفت
شکنج از نقره خامش برون رفت
جوانی پیریش را گشت حاله
پس از چل سالگی شد هژده ساله
جمالش را سر و کاری دگر شد
ز عهد بیشتر هم پیشتر شد
دگر ره یوسفش گفت ای نکوخوی
مراد دیگرت گر هست برگوی
مرادی نیست گفتا غیر ازینم
که در خلوتگه وصلت نشینم
به روز اندر تماشای تو باشم
به شب رو بر کف پای تو باشم
فتم در سایه سرو بلندت
شکر چینم ز لعل نوشخندت
نهم مرهم دل افگار خود را
به کام خویش بینم کار خود را
به کشت خود که پژمرده ست و درهم
دهم از چشمه سار صحبتت نم
چو یوسف این تمنا کرد ازو گوش
زمانی سر به پیش افکند خاموش
نظر بر غیب بودش انتظاری
جواب او نه نی گفت و نه آری
میان خواست حیران بود و ناخواست
که آواز پر جبریل برخاست
پیام آورد کای شاه شرفناک
سلامت می رساند ایزد پاک
که ما عجز زلیخا را چو دیدیم
به تو عرض نیازش را شنیدیم
ز موج انگیزی آن عجز و کوشش
درآمد بحر بخشایش به جوشش
دلش از تیغ نومیدی نخستیم
به تو بالای عرشش عقد بستیم
تو هم عقدیش کن جاوید پیوند
که بگشاید به آن از کار او بند
ز عین عاطفت یابی نظرها
شود زاینده زان عقدت گهرها



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: زلیخا به خلوت یوسف میآید و با دعای او بینایی و جوانی را باز مییابد. او در حال راز و نیاز با یوسف از سالهای دورانی که عاشق او شده بود، سخن میگوید و از کمبودهای زیبایی و جوانیاش مینالد. یوسف با شنیدن داستان زلیخا که چقدر تحت تاثیر عشق او قرار گرفته و پیر شده، به او ترحم میکند و دلش به حالش میسوزد. او هنگامی که زلیخا از حال رفته به خود میآید، از او میخواهد که آرزویش را بگوید و زلیخا تنها خواهان وصال و حضور اوست. یوسف برای او دعا میکند و به زلیخا جمال و جوانی را باز میگرداند، تا او را به سرزندگی و زیبایی دوباره برساند. آخر نیز، پیامی از سوی خداوند میرسد که زلیخا را به عقد یوسف درمیآورد و خوشبختی و نور به زندگی او بازمیگردد.
هوش مصنوعی: برای عاشق چه چیزی خوشایندتر از این است که یار نسبت به او مهربان و خیرخواه شود؟
هوش مصنوعی: و عاشق به خلوتگاه رازِ یار راه یابد و با این دیدار، سینهاش از رنج و آزار آسوده شود.
هوش مصنوعی: در برابر یار بنشیند، رازهای دلش را بگوید و ماجراهای گذشته را بازگو کند.
هوش مصنوعی: یوسف وقتی از شلوغی و هیاهوی سپاهیان رها شد، در خلوتگاه خود نشست.
هوش مصنوعی: دربان از در وارد شد و گفت: ای یگانهای که به خوشخویی در جهان زبانزدی،
هوش مصنوعی: همان زن پیری که در راه لگام اسب تو را گرفت، اکنون بر در ایستاده است.
هوش مصنوعی: به من فرموده بودی که همراه او باشم و او را تا درگاه تو برسانم.
هوش مصنوعی: یوسف گفت: حاجت او را برآور و اگر دردی دارد، درمانش کن.
هوش مصنوعی: دربان گفت: او آنقدر کمخرد نیست که خواستهاش را به من بگوید.
هوش مصنوعی: یوسف گفت: به او اجازه بده وارد شود تا خودش پرده از حال خود بردارد.
هوش مصنوعی: زن چون اجازه یافت، مانند ذرهای که در پرتو خورشید میرقصد، شادمان به خلوتِ خاص یوسف درآمد.
هوش مصنوعی: مانند گل خندان شد و چون غنچه شکفت و با دهانی پر از خنده یوسف را دعا کرد.
هوش مصنوعی: یوسف از خندهٔ بسیار او شگفتزده شد و نام و نشانش را پرسید.
هوش مصنوعی: زن گفت: من همانم که وقتی روی تو را دیدم، تو را از میان همهٔ جهان برگزیدم.
هوش مصنوعی: گنجینههای گوهر را در بهای تو پرداختم و دل و جانم را وقف عشق تو کردم.
هوش مصنوعی: جوانیام را در غم تو از دست دادم و به این پیری که میبینی افتادم.
هوش مصنوعی: تو فرمانروایی را مانند معشوقی در آغوش گرفتی و مرا یکسره فراموش کردی.
هوش مصنوعی: یوسف از این سخنان فهمید که او کیست، دلش به حال او سوخت و به تلخی برایش گریست.
هوش مصنوعی: گفت: ای زلیخا، این چه حالی است؟ چرا روزگارت چنین تباه و گرفتار رنج شده است؟
هوش مصنوعی: وقتی یوسف او را «ای زلیخا» خطاب کرد، زلیخا از خود بیخود شد و از پا افتاد.
هوش مصنوعی: شراب بیخودی در دلش به جوش آمد و از لذت شنیدن صدای یوسف بیهوش شد.
هوش مصنوعی: وقتی زلیخا از بیهوشی دوباره به خود آمد، یوسف با او شروع به گفتوگو کرد.
هوش مصنوعی: یوسف پرسید جوانی و زیباییات کجا رفت؟ زلیخا گفت در دوری از وصال تو از دست رفت.
هوش مصنوعی: یوسف پرسید چرا قامت بلند و ناز تو خمیده شد؟ زلیخا گفت از سنگینی بار هجران جانسوز تو.
هوش مصنوعی: یوسف پرسید چرا چشمت بینور و نابینا شده است؟ زلیخا گفت از بس که در دوری تو اشک خونین ریخته و غرق خون بوده است.
هوش مصنوعی: یوسف پرسید آن همه زر و سیمی که داشتی و آن تاج و افسری که بر سر داشتی کجا رفت؟
هوش مصنوعی: زلیخا گفت هر کس از زیبایی تو سخنی گفت، گویی با وصف تو بر سر من گوهر نثار کرد.
هوش مصنوعی: من در برابر، سر و زر خود را به پای او نثار کردم و گوهرافشانی سخن او را با این بخشش پاداش دادم.
هوش مصنوعی: تاج شکوه خود را بر سر آن گوینده نهادم و افسر خود را از خاک درگاه او برگرفتم؛ یعنی شکوهم را به او بخشیدم و خاک درش را تاج خود کردم.
هوش مصنوعی: از سیم و زر چیزی برایم نماند؛ اکنون دلم گنجینهٔ عشق است و همین هستم که میبینی.
هوش مصنوعی: یوسف گفت امروز چه خواستهای داری و چه کسی برآوردن آن را ضمانت میکند؟
هوش مصنوعی: زلیخا گفت جانم از این خواسته رنجور است و جز تو کسی را ضامن برآوردن آن نمیخواهم.
هوش مصنوعی: اگر با سوگند برآوردن آن را ضمانت کنی، زبانم را میگشایم و آن را شرح میدهم.
هوش مصنوعی: وگرنه لب از گفتن آن میبندم و غم و درد دیگری را بر خود میپذیرم.
هوش مصنوعی: یوسف سوگند خورد به آن معدن جوانمردی و بنیانگذار پایههای پیامبری، یعنی ابراهیم.
هوش مصنوعی: همان که آتش برایش لاله و ریحان رویاند و جامهٔ دوستی خدا (لقب خلیل) از سوی خداوند به او رسید.
هوش مصنوعی: سوگند که هر خواستهای امروز از تو بشنوم، اگر در توانم باشد، بهزودی برآورده میکنم.
هوش مصنوعی: زلیخا گفت نخستین خواستهام بازگشت زیبایی و جوانی است، همانگونه که پیشتر دیده بودی و میشناختی.
هوش مصنوعی: خواستهٔ دیگرم چشمی بیناست تا دیدار تو را ببینم و از باغ چهرهٔ تو گلی بچینم.
هوش مصنوعی: یوسف لب به دعا گشود و گویی از دو لبش آب زندگی جاودان روان ساخت.
هوش مصنوعی: دعای او زیبایی مردهٔ زلیخا را زنده کرد و به چهرهاش درخشش و فرخندگی بخشید.
هوش مصنوعی: دعای یوسف آب رفته را به جوی زلیخا بازگرداند و گلزار جوانیاش دوباره تازه و شاداب شد.
هوش مصنوعی: از موی سپید چون کافورش، موی سیاه و خوشبو چون مشک تاتار رویید؛ گویی از دل صبح سپیدی، شب تیره آشکار شد.
هوش مصنوعی: سپیدی از گیسوی سیاهش دور شد و در سیاهی چشم نرگسمانندش دوباره نور بینایی پدید آمد.
هوش مصنوعی: خمیدگی از قامت سروگونه و تن لطیفش رفت و چین و چروک از پوست سپید و نقرهگونش پاک شد.
هوش مصنوعی: جوانی پیریاش را همچون هالهای فرا گرفت و پوشاند و پس از چهل سالگی به زنی هجده ساله بدل شد.
هوش مصنوعی: زیباییاش رونق و حالی تازه یافت و حتی از روزگار گذشتهاش نیز زیباتر و برتر شد.
هوش مصنوعی: یوسف بار دیگر به او گفت: ای نیکخو، اگر آرزوی دیگری داری بگو.
هوش مصنوعی: زلیخا گفت: جز این آرزویی ندارم که در خلوتگاه وصال تو بنشینم.
هوش مصنوعی: روزها به تماشای تو مشغول باشم و شبها چهره بر کف پای تو بگذارم.
هوش مصنوعی: در سایهٔ قامت بلند تو بیارامم و از لب لعل شیرین و خندانت شکر بچینم.
هوش مصنوعی: بر دل زخمی خود مرهم بگذارم و کارم را مطابق آرزوی خود ببینم.
هوش مصنوعی: کشتزار پژمرده و آشفتهٔ وجودم را از چشمهٔ همنشینی تو سیراب کنم.
هوش مصنوعی: چون یوسف این آرزو را از او شنید، مدتی خاموش سر به زیر افکند.
هوش مصنوعی: چشم به عالم غیب داشت و منتظر فرمان الهی بود؛ از این رو نه پاسخ منفی داد و نه مثبت.
هوش مصنوعی: میان خواستن و نخواستن سرگردان بود که صدای بال جبرئیل برخاست.
هوش مصنوعی: جبرئیل پیام آورد که ای شاه بزرگوار، خداوند پاک به تو سلام میرساند.
هوش مصنوعی: خداوند میفرماید: چون ناتوانی و درماندگی زلیخا را دیدیم، عرض نیاز او به تو را نیز شنیدیم.
هوش مصنوعی: از موج آن درماندگی و تلاش او، دریای بخشایش ما به جوش آمد.
هوش مصنوعی: دلش را با شمشیر ناامیدی زخمی نکردیم و بر فراز عرش او را به عقد تو درآوردیم.
هوش مصنوعی: تو نیز او را با پیوندی جاودانه به عقد خود درآور تا گره از کار او گشوده شود.
هوش مصنوعی: از سرچشمهٔ مهربانی الهی عنایتها خواهی یافت و از این عقد فرزندانی چون گوهر پدید خواهند آمد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.