گنجور

 
جامی
 

حبذا شاهی که در عهد شباب

شد ز توبه همچو پیران بهره یاب

گر چه از باده لب آلود از نخست

زان به آب توبه آخر لب بشست

جامی می با آن همه آب طرب

ماند دور از مجلس او خشک لب

خم گرفته معده خالی از حرام

گوشه ای چون زاهدان نیکنام

گشته مرحوم از حریم بزم او

دستی اندر سر به صد حسرت سبو

گر چه بودی زو صراحی سر فراز

مانده زان با گردن خود دست باز

کی برد پیمانه سوی باده پی

باده پیماییست زین پس کار وی

جمله حیوانات را چشم است و گوش

خاص انسان باشد و بس عقل و هوش

دشمن هوش است می ای هوشمند

دوست را مغلوب دشمن کم پسند

با دو صد خرمن زر کامل عیار

نیم جو هوش ار فروشد روزگار

بخرد آن بهتر که عمری خون خورد

تا خرد آن نیم جو هوش و خرد

نی که گیرد یک دو جرعه می به کف

نقد دانش را کند یک سر تلف

پا نهد از حد دانایی برون

رخت خویش آرد به سر حد جنون

عمرها می خوردی و بیخود شدی

بنده فرمان نیک و بد شدی

زان همه می خواری و خرم دلی

حاصل تو چیست جز بی حاصلی

آنچنان صد سال دیگر گر خوری

پی به چیزی غیر ازین مشکل بری

عیش پارین را که کردی می شناس

سال دیگر را بر آن می کن قیاس

حاشیه‌ها

تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

هوشنگ گودرزی در ‫۱ سال قبل، جمعه ۲۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۰۰ نوشته:

لطفا مصرع دوم از بیت هفتم را تصحیح کنید:
بادپیمایی به جای باده پیمایی به معنای بیهوده خواهی و آرزوی محال

replyپاسخگویی به این حاشیه flagگزارش حاشیهٔ نامناسب linkرونوشت نشانی حاشیه

 

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.