بر بام بدیدمش که جولان می‌کرد
چون حال دلم طره پریشان می‌کرد
از روی چو ماه بام و در می‌افروخت
وز زلف سیاه عنبرافشان می‌کرد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
بر بام بدیدمش که جولان می‌کرد
چون حال دلم طره پریشان می‌کرد
از روی چو ماه بام و در می‌افروخت
وز زلف سیاه عنبرافشان می‌کرد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی تصویری از زیبایی معشوق را به تصویر می‌کشد. او معشوق را بر بام می‌بیند که جولان می‌کند و با زیبایی‌اش حال دل شاعر را تحت تأثیر قرار می‌دهد. چهره معشوق مانند ماه می‌درخشد و زلف‌های سیاهش به مانند عنبربوی خوش را در فضا پخش می‌کند. احساسات عاشقانه و آشفتگی دل شاعر در مواجهه با این زیبایی به وضوح احساس می‌شود.
هوش مصنوعی: بر بالای بام او را دیدم که در حال شادی و رقص است، و این حالت او دل مرا آشفت و نگران کرد.
هوش مصنوعی: او با زیبایی خود، مانند ماه، نور و روشنی به اطراف می‌پاشید و با موهای سیاهش، فضایی دلنواز و دلربا ایجاد می‌کرد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.