جهان به کام شود عشق کامران ترا
فلک غلام شود حسن جاودان ترا
مدار فخر بود بهر او که مهر فلک
ستاید این دل با مهر تو امان ترا
سپهر پیر کند همچو سرو سرسبزی
چو حسن جلوه دهد سرو نوجوان ترا
خرد سجود کند صورت جمالت را
روان نماز برد قامت روان ترا
کمال و علم تو بحریست بیکران و عمیق
چگونه وصف کنم بحر بیکران ترا
زلال چشمه حیوان که کیمیای بقاست
رهی ست از بن دندان لب و دهان ترا
میان ندیده ترا نیشکر چرا در تست
میان پرستیش آن شکًرین میان ترا
اگر ز دیده نهان است صورت دهنت
به آشکار چرا عاشقم نهان ترا
به شکل سرو ببالد قد تو تا چشمم
گلاب تازه دهد شاخ خیزران ترا
به رنگ لاله برآید رخ تو با دل من
زخون دیده دهد آب گلستان ترا
چنین که بر هدف دل گشاده ای زه و شست
زمانه حکم قضا می نهد کمان ترا
چو آفتاب عمیم است و رایگان لطفت
زمانه ارج نهد لطف رایگان ترا
چنین که تاخته ای بر زمانه اسب وفا
قدر نیارد بر تافتن عنان ترا
گداخت پیکر سیمین تیز تاز فلک
در آن هوس که ببوسد رکاب و ران ترا
ازان دری ... کانس و جان ازدل
فدا کنند تن و جان خویش جان ترا
به باز دادن دل بر من امتحان چه کنی
که آن متاع نیرزد خود امتحان ترا
مباد خوشدلی آن سفله را که دل دهدش
که دل ز جان ندهد زلف دلستان ترا
ترا نشانه ز من دل بسی ست در سر زلف
مرا ز زلف تو یک موی بس نشان ترا
مکن فسوس بر این خسته دل اگر بگریست
چو دیده خنده آن نیم ناردان ترا
ز شام تا به سحر خاکبوس و لابه کنم
که جان و دل بدهم رشوه پاسبان ترا
بدان امید که دستور باشدم که شبی
ز دیده آب زنم خاک آستان ترا
به خوان لطف تو دل گشته میهمان و سنرد
که اهل دل بنوازند میهمان ترا
که کوه با عظمت را جگر ز غم خون شد
چو دید نازکی لعل درفشان ترا
حقیقتی ست بسی آشکار گر که زنند
رقم به دفتر عین الیقین گمان ترا
مرا بگو به زبان یک رهی که زان توام
که این حدیث ندارد زیان زبان ترا
و گر زیان رسدت زین سخن بگوی که من
نخواهم از قبل سود خود زیان ترا
نصیحتی دل نا مهربانت را فرمای
که تا به کین نکشد یار مهربان ترا
تو میهمانی و ذات قدیم مهماندار
عقول پی نبرد ذات میزبان ترا
مکن، ز دستان کم کن و گرنه مجد به نظم
به دفتر آرد دستان و داستان ترا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیدهٔ غزلگونه خطاب به معشوقی است که شاعر زیبایی، قامت، لب و دهان، لطف و دانش او را با اغراق میستاید و فلک و ماه و آب حیات را بندهٔ او میشمارد. در میانه از سوز عاشق، شبزندهداری بر آستان یار و التماس به پاسبان او سخن میگوید و از معشوق میخواهد یک بار بگوید «از آنِ توام». در پایان معشوق را از نامهربانی و نیرنگ بازمیدارد و به شوخی تهدید میکند که مجد داستان نیرنگهایش را به شعر درخواهد آورد.
هوش مصنوعی: عشقِ تو چنان کامیاب است که جهان به خواست آن میگردد، و فلک بندهٔ زیبایی همیشگی تو میشود.
هوش مصنوعی: برای عاشق مایهٔ افتخار است که خورشیدِ فلک، این دلِ پر از مهرِ تو را که در پناه تو آسوده است، بستاید.
هوش مصنوعی: وقتی زیبایی، قامت سروگونه و جوان تو را جلوه میدهد، آسمانِ پیر هم مانند سرو شاداب و سرسبز میشود.
هوش مصنوعی: خرد در برابر چهرهٔ زیبای تو سجده میکند و جان برای قامت خرامان تو نماز میگزارد.
هوش مصنوعی: کمال و دانش تو دریایی بیکرانه و ژرف است؛ چگونه میتوانم چنین دریایی را وصف کنم؟
هوش مصنوعی: آبِ زلالِ چشمهٔ زندگانی که مایهٔ جاودانگی است، از ته دل بندهٔ لب و دهان توست.
هوش مصنوعی: نیشکر کمر تو را ندیده است؛ پس چرا کمر به خدمت کمرِ شیرین تو بسته است؟ (بازی با معنای «میان» بهمعنای کمر و درون).
هوش مصنوعی: اگر دهان تو از بس کوچک است از چشم پنهان است، چرا من آشکارا عاشق آن دهان پنهان شدهام؟
هوش مصنوعی: قامت تو مانند سرو بالا میرود، زیرا چشم من با اشک تازه، شاخهٔ خیزرانمانندِ قد تو را آب میدهد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو مانند لاله سرخ و شکفته میشود، چون دل من با خونِ چشمم گلستانِ روی تو را آبیاری میکند.
هوش مصنوعی: چنان کمانت را به سوی هدفِ دل کشیدهای که زمانه تیر و کمان تو را همچون حکم قضا ناگزیر میداند.
هوش مصنوعی: لطف تو مانند آفتاب همگانی و بیبهاست، و زمانه به این لطفِ رایگان ارج مینهد.
هوش مصنوعی: چنان اسبِ وفا را بر زمانه تاختهای که تقدیر هم نمیتواند عنان تو را برگرداند.
هوش مصنوعی: ماهِ سیمین و تیزروِ آسمان در آرزوی بوسیدن رکاب و ران تو گداخته و لاغر شده است.
هوش مصنوعی: (مصراع ناقص است) تو چنان گرامی هستی که آدمیان و پریان از صمیم دل، تن و جان خود را فدای جان تو میکنند.
هوش مصنوعی: چرا با پس دادن دلم مرا میآزمایی؟ آن کالا ارزش آزمودنِ تو را ندارد.
هوش مصنوعی: آن فرومایهای که دل از جان به زلف دلربای تو نسپارد، هرگز روی شادی نبیند.
هوش مصنوعی: تو از من نشانههای بسیار داری، یعنی دلهای فراوانم در سر زلف تو گرفتار است؛ اما برای من یک تار موی زلفت نشانی کافی از توست.
هوش مصنوعی: اگر این دلِ خسته با دیدن خندهٔ لبِ اناریات گریست، او را ریشخند مکن.
هوش مصنوعی: از شب تا سحر خاک درت را میبوسم و التماس میکنم و حاضرم جان و دلم را به نگهبانِ تو رشوه بدهم،
هوش مصنوعی: به این امید که اجازه یابم شبی خاک آستانهٔ تو را با اشک چشمم آبپاشی کنم.
هوش مصنوعی: دل من مهمانِ سفرهٔ لطف تو شده است و سزاوار است که اهل دل مهمان تو را گرامی بدارند.
هوش مصنوعی: کوهِ باشکوه با دیدن ظرافت لبِ لعلگونِ درخشان تو از غم جگرش خون شد (اشاره به پدید آمدن لعل در دل کوه).
هوش مصنوعی: حتی گمانِ تو چنان درست است که اگر آن را در دفتر یقین بنویسند، حقیقتی روشن خواهد بود.
هوش مصنوعی: یک بار با زبان خودت به من بگو که «از آنِ توام»؛ گفتن این سخن زیانی به زبان تو نمیرساند.
هوش مصنوعی: و اگر این سخن به تو زیانی میرساند، بگو؛ زیرا من سود خود را به بهای زیان تو نمیخواهم.
هوش مصنوعی: به دلِ نامهربانت پندی بده تا یارِ مهربانت را از سرِ کینه نکشد.
هوش مصنوعی: تو در این جهان مهمانی و ذات ازلی خداوند میزبان توست؛ خردها به ذات میزبانِ تو راه نمیبرند.
هوش مصنوعی: این کار را مکن و از نیرنگهایت بکاه، وگرنه مجد نیرنگها و ماجرای تو را به شعر درمیآورد و در دفتر ثبت میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خمار می نکند زرد ارغوان ترا
خزان نسیم بهارست گلستان ترا
ز نوشخند تو دلها شده است تنگ شکر
ندیده گر چه ز تنگی کسی دهان ترا
چه حاجت است که شمشیر بر کمر بندی؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.