در دارِ جهان تا بُوَدَت جان به جسد
پیدا و نهان گریز از مردمِ بد
میترس از آن دم که شود عیب تو فاش
چون جوجه همیشه نیست در زیر سبد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
در دارِ جهان تا بُوَدَت جان به جسد
پیدا و نهان گریز از مردمِ بد
میترس از آن دم که شود عیب تو فاش
چون جوجه همیشه نیست در زیر سبد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی اندرزی است در دو نکته: در همهٔ عمر، چه در آشکار و چه در نهان، از همنشینی با مردم بد دوری کن، و بدان که عیبها سرانجام فاش میشوند. شاعر برای نکتهٔ دوم تمثیلی خانگی میآورد: جوجهای که زیر سبد پنهان شده همیشه آنجا نمیماند و روزی پیدا میشود.
هوش مصنوعی: تا زمانی که در این جهان زندهای و جان در تن داری، چه آشکار و چه پنهان از مردم بدکار دوری کن.
هوش مصنوعی: از روزی بترس که عیب و کار ناپسندت آشکار شود؛ زیرا هیچ چیزی همیشه پنهان نمیماند، همانگونه که جوجه را نمیتوان همیشه زیر سبد نگه داشت و سرانجام سبد را برمیدارند و دیده میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.