ما را بجهان گوشه ابروی تو بس
در مزرع جان، خوشهای از موی تو بس
از خرمن عمر، دانه خال تو به
وز کشت امید، گندم روی تو بس
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ما را بجهان گوشه ابروی تو بس
در مزرع جان، خوشهای از موی تو بس
از خرمن عمر، دانه خال تو به
وز کشت امید، گندم روی تو بس


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و جذابیت ابروی معشوق اشاره میکند و میگوید که وجود او برای زندگی و روحش کافی است. او از این موضوع به عنوان مزرعهای یاد میکند که تنها با خوشهای از موی معشوق پربار میشود. همچنین، شاعر به خال معشوق به عنوان دانهای از خرمن عمرش اشاره میکند و انتظار دارد که امید و زندگیاش تنها از روی معشوق حاصل شود.
هوش مصنوعی: ما به خاطر زیبایی و جاذبههای تو، زندگیمان رونق میگیرد و خوب بودن لحظات زندگیامان به خاطر وجود توست. از آنچه که در دل داریم، تنها به یک نیکویی از تو بسنده میکنیم.
هوش مصنوعی: از میان تمام سالهایی که از عمرم گذشته، تنها دانهای که ارزشمند است، عشق و محبتی است که به تو دارم. به امید اینکه خوشبختی و سعادت من از این عشق به تو به بار بنشیند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.