خَضِر سرچشمه ورناک جوید
که دست از چشمه حیوان بشوید
محیط از شرم ریگ آب ورناک
عرق از جبهه گوهر کند پاک
فرات از رشک نهرش کربلا شد
ز غیرت دجله را، نم توتیا شد
چه شد گر خضر را هم جرعهای داد
رسد این چشمه دریا را به فریاد
ز فیضش ملک کشمیرست معمور
ازین سرچشمه بادا چشم بد دور
اگر ذوق بهار و سبزه داری
به جز کشمیر در خاطر نیاری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به وصف چشمه ورناک میپردازد که خضر، نماد حکمت و زندگی، به دنبال آن است. او از ویژگیهای خاص این چشمه سخن میگوید، از جمله پاککنندگی و اثرات شگرف آن بر محیط اطراف، که حتی دیگر رودها از زیباییاش غبطه میخورند. شاعر همچنین به تأثیرات مثبت این چشمه بر سرزمین کشمیر اشاره میکند و از اهمیت آن در بهار و سرسبزی میگوید. در نهایت، او چشمه ورناک را به عنوان منبعی از فیض معرفی میکند که باید از آن دور نگه داشته شود.
هوش مصنوعی: خضر به دنبال چشمهای است که از آن آب زلال و تازه بگیرد و دستش را از چشمه حیات بزرگ بشوید.
هوش مصنوعی: محیط به خاطر شرمی که از آب و سنگ ریزه دارد، عرقی خالص از جبهههای ارزشمند میریزد.
هوش مصنوعی: فرات به خاطر غیرت خود و حسادت به نهر کربلا به رنگ و حالتی خاص در آمد، و دجله نیز به واسطه این حسادت و هیجان به حالتی شبیه به نمک تبدیل شد.
هوش مصنوعی: چه اشکالی دارد اگر خضر هم یک جرعه از این چشمه بنوشد؟ این چشمه میتواند صدای دریا را به گوشش برساند و او را کمک کند.
هوش مصنوعی: از برکت او، سرزمین کشمیر آباد است و باعث این اتفاق، این منبع است. بنابراین، چشم بد از آن دور باشد.
هوش مصنوعی: اگر از زیبایی بهار و سبزه لذت میبری، جز از کشمیر به هیچجا فکر نکن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.