یارب به جهانیان دل خرم ده
در دعوی جنت آشتی با هم ده
شداد پسر نداشت باغش از تست
آن مسکن آدم به بنی آدم ده
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
یارب به جهانیان دل خرم ده
در دعوی جنت آشتی با هم ده
شداد پسر نداشت باغش از تست
آن مسکن آدم به بنی آدم ده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غالب در این رباعی از خدا میخواهد که مردم را شادمان کند و نزاعشان را بر سر اینکه بهشت از آنِ کدام گروه است پایان دهد. در بیت دوم با استدلالی ظریف از قاعدهٔ ارث بهره میگیرد: باغ شداد چون او پسری نداشت به خدا رسید، اما بهشت خانهٔ آدم است و آدم فرزند دارد، پس بهشت میراث همهٔ آدمیان است و باید به همه داده شود.
هوش مصنوعی: خدایا به مردم جهان دلی شاد عطا کن و در کشمکشی که بر سر بهشت با هم دارند (هر گروه بهشت را از آنِ خود میداند)، میانشان آشتی بینداز.
هوش مصنوعی: شداد پسری نداشت و باغ ارمی که به تقلید بهشت ساخته بود، چون وارثی نداشت به تو رسید. اما بهشت خانهٔ آدم بوده و آدم فرزندانی دارد؛ پس به حکم میراث، آن خانهٔ پدر را به همهٔ فرزندان آدم بده. این استدلالی شوخطبعانه بر پایهٔ قاعدهٔ ارث است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.