|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
قد برافراخته آفت جانی شده ای
رخ برافروخته آشوب جهانی شده ای
غمزه را شیوه مردم کشی آموخته
شوخ مردم کش بی رحم و امانی شده ای
تو و یوسف دو عزیزید که مقبول جهان
او زمانی شده است و تو زمانی شده ای
رونق باغ جهان غنچه و سرو و گل تست
گل رخی سرو قدی غنچه دهانی شده ای
پیش ازین سنگ جفا بر من دیوانه مزن
خویش را طفل مپندار جوانی شده ای
عدم آهن دهنت تنگ یقین است ای دل
تو خطا کرده مقید بگمانی شده ای
تیر آه تو فضولی ز فلک می گذرد
باز با قامت خم سخت کمانی شده ای
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و او را به عنوان آفت جانی و آشوب جهانی معرفی می‌کند. معشوق به گونه‌ای است که غمزه‌اش مردان را می‌کشد و در عین حال، هم‌سطح با یوسف قرار می‌گیرد. شاعر از جلوه‌های زیبایی چون گل و سرو برای توصیف او استفاده می‌کند و از او می‌خواهد که به خاطر جوانی‌اش، به او جفا نرساند. در پایان، شاعر به نوعی در عذاب و دلتنگی به سر می‌برد و احساس می‌کند که وجود او همچون تیر دلش به آسمان می‌رسد، اما معشوق همچنان در بند اوست.
هوش مصنوعی: تو با چهره‌ات که درخشانی دارد، برپاکننده‌ی شور و هیجان در جهان شده‌ای و مانند آفتاب، جان را روشن کرده‌ای.
هوش مصنوعی: چشمک زدن را به فن کشتن افراد یاد گرفته‌ای، ای خوش‌رو، که بی‌رحم و بی‌نقص شده‌ای.
هوش مصنوعی: تو و یوسف هر دو عزیزید، که هر یک در زمانی مورد قبول و محبوب جهان قرار گرفته‌اید.
هوش مصنوعی: زیبایی و شکوه جهان به خاطر وجود توست، زیرا چهره‌ی زیبا و قامت خوش‌فرم تو مانند گل و درخت سرو و غنچه است که جلوه‌گر می‌شوند.
هوش مصنوعی: قبل از این به من که دیوانه‌ام سنگ نزن، خودت را کودک ندان، تو دیگر بزرگ شده‌ای.
هوش مصنوعی: ای دل، تنگی عدم و نبودن در دهن تو واقعیتی را به شکلی قطعی نشان می‌دهد؛ تو در اشتباه هستی و به گمان‌های نادرست گرفتار شده‌ای.
هوش مصنوعی: ناله و اندوه تو مانند تیر از آسمان عبور می‌کند و تو با قامت خمیده‌ات مانند کمانی قوی شده‌ای.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.