نگاه داشت غزالی دل مرا به نگاهش
که آهوی ختن آمد به سیر چشم سیاهش
چرا برابر چشمی هزار بار نمیرم
که زنده میکندم از نگاه بی گه و گاهش
گناه عشق بتی دامنم گرفته به محشر
که کردگار نگیرد به صدهزار گناهش
مگر به صید دل آن طفل نی سوار درآمد
که طفل اشک من از سر دوید بر سر راهش
از آن همیشه کشد شانه را به زلف مسلسل
که خون کند دل دیوانگان سلسله خواهش
به حالت دل من سنگ ناله کرد زمانی
که بردم از در آن سنگ دل به حال تباهش
نظر ز چاه زنخدان آن چگونه بپوشم
که یوسف دلم افتاده در میانهٔ چاهش
سزد که بر سر آتش بیفکنیم دلی را
که رخنه در دل خوبان نکرد ناوک آهش
میان معرکه تا کی دلم ربوده به افسون
که مار بوالعجبی خفته در میان کلاهش
ستم کشیدم از آن ترک کجکلاه به حدی
که سر برهنه کشانم بر آستانهٔ شاهش
ابوالمظفر کشورگشای ناصردین شه
که از ستاره فزون تر بود شمار سپاهش
فروغی از رخ زیبای دوست پرده برافکن
که آسمان بکشد پرده بر شمایل ماهش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از دلبری معشوقی آهوچشم و کجکلاه سخن میگوید که با نگاه و زلف و چاه زنخدانش دل شاعر را اسیر کرده است. شاعر از ستمهای او مینالد و در پایان برای دادخواهی به آستان ناصرالدینشاه پناه میبرد و او را به کشورگشایی و سپاه بیشمار میستاید. در بیت پایانی، زیبایی معشوق را برتر از ماه آسمان میشمارد.
هوش مصنوعی: آهووشی با نگاهش دل مرا به بند کشید و نگه داشت؛ چنان که آهوی ختن هم به تماشای چشم سیاه او آمد.
هوش مصنوعی: چرا در برابر چشم او هزار بار نمیرم، وقتی نگاه گاهوبیگاه او هر بار مرا دوباره زنده میکند؟
هوش مصنوعی: گناه عشقورزیدن به بتی در روز قیامت دامن مرا گرفته است؛ بتی که خداوند او را با صدهزار گناه هم بازخواست نمیکند.
هوش مصنوعی: گویا آن کودکِ سوار بر نی (معشوقِ نوجوان و بازیگوش) برای شکار دل آمده است، که اشک من همچون کودکی با شتاب بر سر راهش دوید.
هوش مصنوعی: معشوق از آن رو همواره بر زلف حلقهحلقهاش شانه میکشد که دل دیوانگانِ خواهانِ زنجیرِ زلفش را خون کند.
هوش مصنوعی: هنگامی که دلم را با حال تباه از درگاه آن سنگدل بازآوردم، حتی سنگ هم بر حال دلم ناله کرد.
هوش مصنوعی: چگونه از چاه زنخدان او چشم بپوشم، در حالی که دلِ من همچون یوسف در میان آن چاه افتاده است؟
هوش مصنوعی: سزاوار است دلی را که تیر آهش در دل زیبارویان رخنه نکرد، در آتش بیفکنیم.
هوش مصنوعی: تا کی در میان معرکه با افسون دلم را برده است؟ گویی ماری شگفتانگیز (زلف پیچانش) در زیر کلاهش خفته است.
هوش مصنوعی: از آن زیباروی کجکلاه چندان ستم دیدم که سربرهنه و دادخواه خود را به آستان شاهش میکشانم.
هوش مصنوعی: آن شاه، ابوالمظفر ناصرالدینشاهِ کشورگشاست که شمار سپاهش از ستارگان بیشتر است.
هوش مصنوعی: ای فروغی، پرده از چهرهٔ زیبای دوست بردار، تا آسمان از شرم بر چهرهٔ ماه خود پرده بکشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جناغ مرغ دلم چون شکست چشم سیاهش
ز دست برد مرا یاد شیوه های نگاهش
از این مقلد برقع چو هیچ طرف نبستم
شکسته باد چو شان رقیب طرف کلاهش
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.