کعبهٔ وصل تو پناه منست
طاق ابروت قبله گاه منست
چشم فتان مست خونریزت
خود زبیداد خود پناه منست
خود ره لشگر غمت دادم
غارت خان و مان گناه منست
بنگاهی اگر خراب شدم
چشم مست تو عذرخواه منست
شد دلم خون زروی گلگونت
اشک خونین من گواه من است
روی و راه دگر نمیدانم
لطف و قهر روی و راه منست
فیض روز تو هم تیره از آنست
بخت من هم سیه ز آه منست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق وصال معشوق را کعبه و ابروی او را قبلهٔ خود میخواند و میگوید چشم ستمگر او هم آزارش میدهد و هم پناهش است. او ویرانی دل را گناه خود میداند که به غم عشق راه داده و چشم مست یار را عذر بیخودی خود میشمارد. سپس لطف و قهر معشوق را یکسان میپذیرد و در بیت آخر، با خطاب به خود، تیرگی روز و سیاهی بخت را از آه خودش میداند.
هوش مصنوعی: رسیدن به وصال تو مانند کعبه پناهگاه من است و خم ابروی تو قبلهٔ من است که رو به آن میکنم.
هوش مصنوعی: چشم فتنهانگیز و مست و خونریز تو، با آنکه بر من ستم میکند، خودش در برابر ستمِ خودش پناهگاه من است؛ یعنی دردم از توست و درمانم هم از تو.
هوش مصنوعی: خودم به لشکر غم عشق تو راه دادم تا به دلم درآید، پس اگر خانه و زندگیام غارت شد، گناهش به گردن خودم است.
هوش مصنوعی: اگر با یک نگاه تو مست و ویران شدم، چشم مست تو عذر و بهانهٔ من است؛ چون هر که آن چشم را ببیند بیخود میشود.
هوش مصنوعی: از دیدن چهرهٔ سرخ و زیبای تو دلم خون شد و اشک خونینم شاهد این حال است.
هوش مصنوعی: جز تو روی و راه دیگری نمیشناسم؛ لطف و قهر تو هر دو مقصد و راه من است و هر دو را میپذیرم.
هوش مصنوعی: ای فیض، اگر روزگار تو تیره است از همین است؛ بخت من هم از آه سوزان خودم سیاه شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خالق غیبدان گواه من است
کین ره شاهراه و راه من است
تا که خاک درت پناه من است
آستان تو سجدهگاه من است
ابر نه بُرقع سیاه من است
بلکه سقای بارگاه من است
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.