بخش ۹ - پافشاری بیژن بر نبرد با هومان، ستاندن درع سیاوش و پیمان جنگ بامدادی
خبر شد به بیژن که هومان چو شیر
به پیش نیای تو آمد دلیر
چو بشنید بیژن برآشفت سخت
به خشم آمد آن شیرپنجه ز بخت
بفرمود تا برنهادند زین
بر آن پیلتن دیزهٔ دوربین
بپوشید رومیزره جنگ را
یکی تنگ بربست شبرنگ را
به پیش پدر شد پر از کیمیا
سخن گفت با او ز بهر نیا
چنین گفت مر گیو را کای پدر
بگفتم ترا من همه در به در
که گودرز را هوش کمتر شدهست
به آیین نبینی که دیگر شدهست
دلش پر نهیب است و پرخون جگر
ز تیمار و ز درد چندان پسر
که از تن سرانشان جدا کردهدید
بدان رزمگه جمله افگندهدید
نشان آنک ترکی بیامد دلیر
میان دلیران به کردار شیر
به پیش نیا رفت نیزه به دست
همی بر خروشید بر سان مست
چنان بد کز این لشکر نامدار
سواری نبود از در کارزار
که او را به نیزه برافراختی
چو بر بابزن مرغ بر ساختی
تو ای مهربان باب بسیارهوش
دو کتفم به درع سیاوش بپوش
نشاید جز از من که سازم نبرد
بدان تا برآرم ز مردیش گرد
بدو گفت گیو ای پسر هوش دار
به گفتار من سر به سر گوش دار
ترا گفته بودم که تندی مکن
ز گودرز بر بد مگردان سخن
که او کار دیدهست و داناترست
بدین لشکر نامور مهترست
سواران جنگی به پیش اندرند
که بر کینهگه پیل را بشکرند
نفرمود با او کسی را نبرد
جوانی مگر مر ترا خیره کرد؟
که گردن بدین سان برافراختی
بدین آرزو پیش من تاختی
نیم من بدین کار همداستان
مزن نیز پیشم چنین داستان
بدو گفت بیژن که گر کام من
نجویی نخواهی مگر نام من
شوم پیش سالار بستهکمر
زنم دست بر جنگ هومان به بر
وز آنجا بزد اسب و برگاشت روی
به نزدیک گودرز شد پوی پوی
ستایشکنان پیش او شد به درد
هم این داستان سر به سر یاد کرد
که ای پهلوان جهاندار شاه
شناسای هر کار و زیبای گاه
شگفتی همیبینم از تو یکی
وگر چند هستم به هوش اندکی
کز این رزمگه بوستان ساختی
دل از کین ترکان بپرداختی
شگفتیتر آنک از میان سپاه
یکی ترک بدبخت گمکرده راه
بیامد که یزدان نیکیکنش
همی بد سگالید با بد تنش
بیاوردش از پیش توران سپاه
بدان تا به دست تو گردد تباه
به دام آمده گرگ برگاشتی
ندانم کز این خود چه پنداشتی
تو دانی که گر خون او بیدرنگ
بریزند پیران نیاید به جنگ
مپندار کاو کینه بیش آورد
سپه را بر این دشت پیش آورد
من اینک به خون چنگ را شستهام
همان جنگ او را کمر بستهام
چو دستور باشد مرا پهلوان
شوم پیش او چون هژبر دمان
بفرماید اکنون سپهبد به گیو
مگر کان سلیح سیاووش نیو
دهد مر مرا خود و رومیزره
ز بند زره برگشاید گره
چو بشنید گودرز گفتار اوی
بدید آن دل و رای هشیار اوی
ز شادی بر او آفرین کرد سخت
که از تو مگرداد جاوید بخت
تو تا برنشستی به زین پلنگ
نهنگ از دم آسود و شیران ز جنگ
به هر کارزار اندر آیی دلیر
به هر جنگ پیروز باشی چو شیر
نگه کن که با او به آوردگاه
توانی شدن زان پس آورد خواه
که هومان یکی بدکنش ریمن است
به آورد و جنگ او چو آهرمن است
جوانی و ناگشته بر سر سپهر
نداری همی بر تن خویش مهر
بمان تا یکی رزم دیده هژبر
فرستم به جنگش به کردار ابر
بر او تیرباران کند چون تگرگ
به سر بر بدوزدش پولاد ترگ
بدو گفت بیژن که ای پهلوان
هنرمند باشد دلیر و جوان
مرا گر بدیدی به رزم فرود
ز سر باز باید کنون آزمود
به جنگ پشن بر نوشتم زمین
نبیند کسی پشت من روز کین
مرا زندگانی نه اندر خورست
گر از دیگرانم هنر کمترست
وگر بازداری مرا زین سخن
بدان روی کآهنگ هومان مکن
بنالم من از پهلوان پیش شاه
نخواهم کمر زان سپس نه کلاه
بخندید گودرز و زو شاد شد
به سان یکی سرو آزاد شد
بدو گفت نیک اختر و بخت گیو
که فرزند بیند همی چون تو نیو
تو تا چنگ را باز کردی به جنگ
فروماند از جنگ چنگ پلنگ
ترا دادم این رزم هومان کنون
مگر بخت نیکت بود رهنمون
گر این اهرمن را به دست تو هوش
برآید به فرمان یزدان بکوش
به نام جهاندار یزدان ما
به پیروزی شاه و گردان ما
بگویم کنون گیو را کان زره
که بیژن همیخواهد او را بده
گر ایدونک پیروز باشی بر اوی
ترا بیشتر نزد من آبروی
ز فرهاد و گیوت برآرم به جاه
به گنج و سپاه و به تخت و کلاه
بگفت این سخن با نبیره نیا
نبیره پر از بند و پر کیمیا
پیاده شد از اسب و روی زمین
ببوسید و بر باب کرد آفرین
بخواند آن زمان گیو را پهلوان
سخن گفت با او ز بهر جوان
وز آن خسروانی زره یاد کرد
کجا خواست بیژن ز بهر نبرد
چنین داد پاسخ پدر را پسر
که ای پهلوان جهان سر به سر
مرا هوش و جان و جهان این یکیست
به چشمم چنین جان او خوار نیست
بدو گفت گودرز کای مهربان
جز این برد باید به وی بر گمان
که هر چند بیژن جوانست و نو
به هر کار دارد خرد پیشرو
و دیگر که این جای کین جستن است
جهان را ز آهرمنان شستن است
به کین سیاوش به فرمان شاه
نشاید به پیوند کردن نگاه
و گر بارد از ابر پولاد تیغ
نشاید که داریم ما جان دریغ
نشاید شکستن دلش را به جنگ
بپوشیدنش جامهٔ نام و ننگ
که چون کاهلی پیشه گیرد جوان
بماند منش پست و تیره روان
چو پاسخ چنین یافت چاره نبود
یکی با پسر نیز بند آزمود
به گودرز گفت ای جهانپهلوان
به جایی که پیکار خیزد به جان
مرا خود شب و روز کارست پیش
چرا داد باید مرا جان خویش
نه فرزند باید نه گنج و سپاه
نه آزرم سالار و فرمان شاه
اگر جنگ جوید سلیحش کجاست؟
زره دارد از من چه بایدش خواست
چنین گفت پیش پدر رزمساز
که ما را به درع تو ناید نیاز
بر آنی که اندر جهان سر به سر
به درع تو جویند مردان هنر
چو درع سیاوش نباشد به جنگ
نجویند گردنکشان نام و ننگ
برانگیخت اسب از میان سپاه
که آید ز لشکر به آوردگاه
چو از پیش گودرز شد ناپدید
دل گیو ز اندوه او بردمید
پشیمان شد از درد دل خون گریست
نگر تا غم و مهر فرزند چیست
یکی بآسمان برفرازید سر
پر از خون دل از درد خسته جگر
به دادار گفت ار جهانداوری
یکی سوی این خستهدل بنگری
نسوزی تو از جان بیژن دلم
که ز آب مژه تا دل اندر گلم
به من باز بخشش تو ای کردگار
بگردان ز جانش بد روزگار
بیامد پراندیشه دل پهلوان
پر از خون دل از بهر رفته جوان
به دل گفت خیره بیازردمش
چرا خواسته پیش ناوردمش
گر او را ز هومان بد آید به سر
چه باید مرا درع و تیغ و کمر
بمانم پر از حسرت و درد و خشم
پر از آرزو دل پر از آب چشم
وز آنجا دمان هم به کردار گرد
به پیش پسر شد به جای نبرد
بدو گفت ما را چه داری به تنگ
همی تیزی آری به جای درنگ
سیه مار چندان دمد روز جنگ
که از ژرف دریا برآید نهنگ
درفشیدن ماه چندان بود
که خورشید تابنده پنهان بود
کنون سوی هومان شتابی همی
ز فرمان من سر بتابی همی
چنین برگزینی همی رای خویش
ندانی که چون آیدت کار پیش
بدو گفت بیژن که ای نیو باب
دل من ز کین سیاوش متاب
که هومان نه از روی وز آهن است
نه پیل ژیان و نه آهرمن است
یکی مرد جنگ است و من جنگجوی
از او برنتابم به بخت تو روی
نوشته مگر بر سرم دیگرست
زمانه به دست جهانداورست
اگر بودنی بود دل را به غم
سزد گر نداری نباشی دژم
چو بشنید گفتار پور دلیر
میان بستهٔ جنگ بر سان شیر
فرودآمد از دیزهٔ راهجوی
سپر داد و درع سیاوش بدوی
بدو گفت گر کارزارت هواست
چنین بر خرد کام تو پادشاست
بر این بارهٔ گامزن برنشین
که زیر تو اندر نوردد زمین
سلیحم همیدون به کار آیدت
چو با اهرمن کارزار آیدت
چو اسب پدر دید بر پای پیش
چو باد اندر آمد ز بالای خویش
بر آن بارهٔ خسروی برنشست
کمر بست و بگرفت گرزش به دست
یکی ترجمان را ز لشکر بجست
که گفتار ترکان بداند درست
بیامد به سان هژبر ژیان
به کین سیاووش بسته میان
چو بیژن به نزدیک هومان رسید
یکی آهنین کوه پوشیده دید
ز جوشن همه دشت روشن شده
یکی پیل در زیر جوشن شده
از آن پس بفرمود تا ترجمان
یکی بانگ برزد بر آن بدگمان
که گر جنگ جویی یکی بازگرد
که بیژن همی با تو جوید نبرد
همیگوید ای رزمدیده سوار
چه پویانی اسب اندر این مرغزار؟
کز افراسیاب اندر آیدت بد
ز توران زمین بر تو نفرین سزد
به کینه پیافگنده و بدخوی
ز ترکان گنهکارتر کس توی
عنان بازکش ز این تگاور هیون
کت اکنون ز کینه بجوشید خون
یکی برگزین جایگاه نبرد
به دشت و در و کوه با من بگرد
وگر در میان دو رویه سپاه
بگردی به لاف از پی نام و جاه
کجا دشمن و دوست بیند ترا
دل اکنون کجا برگزیند ترا
چو بشنید هومان بدو گفت زه
زره را به کینم تو بستی گره
ز یزدان سپاس و بدویم پناه
کت آورد پیشم بدین رزمگاه
به لشکر بر آن سان فرستمت باز
که گیو از تو ماند به گرم و گداز
سرت را ز تن دور مانم نه دیر
چنان کز تبارت فراوان دلیر
چه سودست کآمد به نزدیک شب
رو اکنون به زنهار تاریک شب
من اکنون یکی باز لشگر شوم
به شبگیر نزدیک مهتر شوم
وزآنجا دمان گردن افراخته
بیایم نبرد ترا ساخته
چنین پاسخ آورد بیژن که شو
پست باد و آهرمنت پیشرو
همه دشمنان سر به سر کشته باد
گر آواره از جنگ برگشته باد
چو فردا بیایی به آوردگاه
نبیند ترا نیز شاه و سپاه
سرت را چنان دور مانم ز پای
کزان پس به لشکر نیایدت رای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
بیژن هومان گودرز گیو سیاووش (اشاره) پیران اهریمن (اشاره) فرهاد افراسیاب پشن (اشاره)
هوش مصنوعی: بیژن، پس از شنیدن خبر حضور هومان، به شدت برآشفته میشود و برای نبرد با او آماده میشود. او در پیامی به پدرش گیو میگوید که تنها اوست که میتواند با هومان بجنگد و به دنبال درع سیاوش است. گیو با احتیاط به بیژن warning میدهد که جوان است و باید با دقت عمل کند، اما بیژن همچنان بر اراده خود پافشاری میکند و تصمیم به نبرد میگیرد. گیو در نهایت به بیژن اجازه میدهد که به جنگ برود و به او اعتماد میکند. بیژن پس از تجهیزاتی از جمله درع سیاوش، به سوی هومان میرود و در نهایت به او چالش میکند تا نبرد آغاز شود.
هوش مصنوعی: به بیژن خبر دادند که هومان مانند شیر، دلیرانه به برابر نیای تو (گودرز) آمده است.
هوش مصنوعی: بیژن چون این را شنید سخت برآشفت و آن دلاورِ شیرپنجه از بخت خود به خشم آمد.
هوش مصنوعی: فرمان داد تا بر اسب تیرهرنگِ تنومند و تیزبینش زین بگذارند.
هوش مصنوعی: برای جنگ زره رومی پوشید و تنگِ اسب سیاهش، شبرنگ، را محکم بست.
هوش مصنوعی: با تدبیر و چارهجویی نزد پدرش گیو رفت و دربارهٔ نیایش گودرز با او سخن گفت.
هوش مصنوعی: به گیو گفت: ای پدر، همهچیز را جزء به جزء برایت گفته بودم.
هوش مصنوعی: که هوش و تدبیر گودرز کم شده است و میبینی که دیگر رفتارش به روال همیشه نیست.
هوش مصنوعی: دلش پر از هراس و جگرش خونین است از اندوه و درد آنهمه پسر.
هوش مصنوعی: پسرانی که دید سرشان از تن جدا شده و همه در آن میدان جنگ افتادهاند.
هوش مصنوعی: نشانهٔ این سخن آن است که یک ترک دلیر مانند شیر به میان دلیران آمد.
هوش مصنوعی: نیزه به دست نزد نیا رفت و مانند مستان نعره میزد.
هوش مصنوعی: و چنین شد که از این سپاه نامدار هیچ سوار جنگاوری به نبرد او فرستاده نشد.
هوش مصنوعی: سواری که او را با نیزه از زین بلند کند و مانند مرغی که بر سیخ کباب میزنند، بر نیزه بگذارد.
هوش مصنوعی: ای پدر مهربان و هوشمند، زره سیاوش را بر شانههای من بپوشان.
هوش مصنوعی: سزاوار نیست جز من کسی با او بجنگد، تا مردانگیاش را به خاک بنشانم و نابودش کنم.
هوش مصنوعی: گیو به او گفت: ای پسر، هوشیار باش و همهٔ سخنانم را به دقت بشنو.
هوش مصنوعی: به تو گفته بودم که تندی و شتاب مکن و دربارهٔ گودرز سخن بد مگو و از فرمانش سر مپیچ.
هوش مصنوعی: زیرا او کارآزمودهتر و داناتر است و بزرگ و سالار این سپاه نامدار است.
هوش مصنوعی: سواران جنگاوری پیش از تو هستند که در میدان جنگ فیل را هم شکار میکنند.
هوش مصنوعی: گودرز به هیچکس فرمان نبرد با هومان نداد؛ آیا جوانی تو را گستاخ و بیپروا کرده است؟
هوش مصنوعی: که اینگونه گردنفرازی کردی و با این خواسته به سوی من تاختی.
هوش مصنوعی: من با این کار موافق نیستم؛ دیگر چنین سخنی پیش من مگو.
هوش مصنوعی: بیژن به او گفت: اگر خواستهٔ مرا برنیاوری، گویا نام و آوازهٔ مرا نمیخواهی.
هوش مصنوعی: پس کمربسته نزد سپهسالار میروم و خواستار جنگ رو در رو با هومان میشوم.
هوش مصنوعی: آنگاه اسب را راند و روی برگرداند و شتابان به نزد گودرز رفت.
هوش مصنوعی: با درد دل و در حال ستایش نزد او رفت و همهٔ ماجرا را از آغاز تا پایان بازگفت.
هوش مصنوعی: گفت: ای پهلوان و ای فرمانروای جهان، ای آگاه از هر کار و شایستهٔ تخت و جایگاه.
هوش مصنوعی: بیژن به گودرز میگوید: هرچند خرد و دانش من اندک است، کاری از تو میبینم که مرا شگفتزده کرده است.
هوش مصنوعی: شگفت است که این میدان جنگ را مانند باغ و جای آسایش کردهای و کینهٔ ترکان را از دل بیرون کردهای.
هوش مصنوعی: شگفتتر اینکه از میان سپاه دشمن، ترکی بدبخت و گمراه پیش آمد.
هوش مصنوعی: او آمد، زیرا خداوند نیکوکار برای آن تبهکار بدی خواسته بود.
هوش مصنوعی: خداوند او را از میان سپاه توران پیش آورد تا به دست تو نابود شود.
هوش مصنوعی: تو گرگی را که خودش به دام افتاده بود رها کردی و نمیدانم با این کار چه در سر داشتی.
هوش مصنوعی: خودت میدانی که اگر خون هومان را بیدرنگ بریزند، پیران دیگر به جنگ نمیآید.
هوش مصنوعی: گمان مکن که پیران پس از آن کینهجویی بیشتری کند و سپاهش را در این دشت پیش آورد.
هوش مصنوعی: من اکنون دستم را آمادهٔ خونریزی کردهام و برای جنگ با هومان کمر بستهام.
هوش مصنوعی: اگر پهلوان به من اجازه دهد، مانند شیری خروشان به سوی او میروم.
هوش مصنوعی: اکنون سپهبد به گیو فرمان دهد که سلاح سیاوش دلیر را،
هوش مصنوعی: یعنی کلاهخود و زره رومی را به من بدهد و گره بندهای زره را برایم بگشاید.
هوش مصنوعی: گودرز چون سخن بیژن را شنید، دلیری و اندیشهٔ هوشیارانهٔ او را دید.
هوش مصنوعی: از شادی او را بسیار ستود و گفت: بخت هرگز از تو روی نگرداند.
هوش مصنوعی: از زمانی که بر زین پلنگینه نشستی، نهنگ و شیر از ترس تو دست از نبرد کشیدهاند.
هوش مصنوعی: در هر میدانی دلیرانه وارد میشوی و در هر جنگی مانند شیر پیروزی.
هوش مصنوعی: ولی بیندیش که آیا میتوانی در میدان با او روبهرو شوی و سپس هماورد بخواهی؟
هوش مصنوعی: زیرا هومان مردی بدکار و ناپاک است و در نبرد و پیکار مانند اهریمن است.
هوش مصنوعی: تو جوانی و هنوز روزگار چندانی بر تو نگذشته است و به جان خود دلسوزی نمیکنی.
هوش مصنوعی: صبر کن تا پهلوانی جنگدیده و شیرمانند را چون ابر توفنده به جنگ او بفرستم.
هوش مصنوعی: تا مانند تگرگ بر او تیر ببارد و کلاهخود پولادین را بر سرش بدوزد.
هوش مصنوعی: بیژن پاسخ داد: ای پهلوان، هنرمندی و دلاوری در جوان هم هست.
هوش مصنوعی: اگر دلیری مرا در جنگ فرود دیدهای، اکنون باید دوباره از نو مرا بیازمایی.
هوش مصنوعی: در جنگ پشن زمین را از دشمن پاک کردم و هیچکس در روز نبرد پشت مرا ندیده است.
هوش مصنوعی: اگر هنر و دلیری من از دیگران کمتر باشد، زندگی شایستهٔ من نیست.
هوش مصنوعی: و اگر مرا از این خواسته بازداری و بگویی به جنگ هومان مرو،
هوش مصنوعی: نزد شاه از پهلوان شکایت میکنم و پس از آن نه کمر پهلوانی میخواهم نه کلاه سروری.
هوش مصنوعی: گودرز خندید و از او شاد شد و مانند سروی آزاد سرافراز گشت.
هوش مصنوعی: گودرز به بیژن گفت: ستاره و بخت گیو نیک است که فرزندی دلیر مانند تو دارد.
هوش مصنوعی: از وقتی که تو دست به جنگ گشودی، چنگال پلنگ هم در نبرد از کار افتاد و درماند؛ یعنی دلیری تو از پلنگ بیشتر است.
هوش مصنوعی: اکنون نبرد با هومان را به تو سپردم؛ امید است بخت نیکت راهنمایت باشد.
هوش مصنوعی: اگر قرار است جان این اهریمن (هومان) به دست تو گرفته شود، به فرمان خداوند بکوش.
هوش مصنوعی: به نام خداوند جهاندار ما و برای پیروزی شاه و پهلوانان ما بجنگ.
هوش مصنوعی: اکنون به گیو میگویم آن زرهی را که بیژن میخواهد به او بدهد.
اگر اینچنین که ( می گویی ) بر او پیروز باشی آبروی تو نزد من بیشتر می شود
هوش مصنوعی: تو را در جایگاه از فرهاد و پدرت گیو بالاتر میبرم و گنج و سپاه و تخت و کلاه به تو میدهم.
هوش مصنوعی: نیای بیژن (گودرز) این سخن را به نوهاش گفت؛ نوهای که سرشار از تدبیر و چارهگری بود.
هوش مصنوعی: بیژن از اسب پیاده شد، زمین را بوسید و بر نیای خود آفرین گفت.
هوش مصنوعی: آنگاه گودرز پهلوان گیو را فراخواند و دربارهٔ آن جوان با او سخن گفت.
هوش مصنوعی: و از آن زره شاهانه یاد کرد که بیژن برای نبرد خواسته بود.
هوش مصنوعی: گیو در پاسخ پدرش گودرز گفت: ای پهلوان همهٔ جهان.
هوش مصنوعی: هوش و جان و همهٔ جهان من همین یک فرزند است و جان او در چشم من اینقدر بیارزش نیست که به خطرش بیندازم.
هوش مصنوعی: گودرز به او گفت: ای مهربان، دربارهٔ بیژن باید جز این گمان برد.
هوش مصنوعی: زیرا هرچند بیژن جوان و تازهکار است، در هر کاری خرد را پیشوای خود دارد.
هوش مصنوعی: و دیگر اینکه اینجا جای کینخواهی و پاک کردن جهان از اهریمنان است.
هوش مصنوعی: در کینخواهی سیاوش و به فرمان شاه، نباید به خویشاوندی و مهر فرزند نگریست.
هوش مصنوعی: حتی اگر از ابر شمشیر پولادین ببارد، نباید جان خود را دریغ کنیم.
هوش مصنوعی: نباید دل او را در کار جنگ شکست؛ باید جامهٔ نام و ننگ (یعنی افتخار نبرد) را بر او پوشاند.
هوش مصنوعی: زیرا جوان اگر سستی و تنبلی پیشه کند، منشش پست و روانش تیره میماند.
هوش مصنوعی: گیو چون چنین پاسخی شنید و چارهای نداشت، این بار با پسرش نیز ترفندی آزمود.
هوش مصنوعی: گیو به گودرز گفت: ای جهانپهلوان، در جایی که جنگ تا پای جان درمیگیرد،
هوش مصنوعی: من خود شب و روز کار جنگ در پیش دارم؛ چرا باید جان خود (یعنی زرهی که نگهبان جان من است) را از دست بدهم؟
هوش مصنوعی: اگر جان نباشد، نه فرزند به کار میآید، نه گنج و سپاه، نه احترام سالار و فرمان شاه.
هوش مصنوعی: اگر بیژن جنگ میخواهد، سلاح خودش کجاست؟ او خود زره دارد؛ چه نیازی دارد که از من بخواهد؟
هوش مصنوعی: بیژن جنگجو در برابر پدرش گفت: ما را به زره تو نیازی نیست.
هوش مصنوعی: بیژن به پدرش میگوید: آیا گمان میکنی که در همهٔ جهان مردان هنرمند و دلیر، هنر و ارزش خود را در زره تو میجویند؟
هوش مصنوعی: آیا اگر زره سیاوش در جنگ نباشد، دلاوران دیگر در پی نام و پرهیز از ننگ نمیروند؟ یعنی دلیری به زره بستگی ندارد.
هوش مصنوعی: بیژن اسبش را از میان سپاه به تاخت درآورد تا از لشکر بیرون رود و به میدان نبرد برسد.
هوش مصنوعی: وقتی بیژن از نزد گودرز رفت و از چشم ناپدید شد، دل گیو از اندوه او به جوش آمد.
هوش مصنوعی: گیو پشیمان شد و از درد دل گریست. شاعر میگوید: ببین غم و مهر فرزند چه اندازه سخت است.
هوش مصنوعی: گیو سر به سوی آسمان برداشت، در حالی که دلش پرخون و جگرش از درد زخمی بود.
هوش مصنوعی: به خداوند گفت: اگر تو داور جهانی، یک بار به این دلخسته نظر کن.
هوش مصنوعی: دلم را با از دست رفتن جان بیژن مسوزان، که از اشک چشمانم تا دل در گِل فرو رفتهام.
هوش مصنوعی: ای آفریدگار، او را دوباره به من ببخش و بدی روزگار را از جانش دور کن.
هوش مصنوعی: پهلوان (گیو) پراندیشه پیش آمد، با دلی پرخون برای جوانی که رفته بود.
هوش مصنوعی: با خود گفت: بیهوده او را آزردم؛ چرا آنچه خواسته بود (زره) را به او ندادم؟
هوش مصنوعی: اگر از هومان بلایی به سر او بیاید، دیگر زره و شمشیر و کمر به چه کار من میآید؟
هوش مصنوعی: آنگاه سرشار از حسرت و درد و خشم میمانم، با دلی پر از آرزو و چشمی پر از اشک.
هوش مصنوعی: گیو از آنجا شتابان و تند مانند گردباد به سوی پسرش در میدان نبرد رفت.
هوش مصنوعی: به او گفت: چرا ما را در تنگنا گذاشتهای و به جای درنگ و شکیبایی، شتاب و تندی میکنی؟
هوش مصنوعی: مار سیاه در روز جنگ تنها تا وقتی دم و نفس میزند که نهنگ از ژرفای دریا بیرون بیاید؛ یعنی لاف هومان تا هنگامی است که پهلوانی بزرگتر به میدان آید.
هوش مصنوعی: درخشش ماه تنها تا زمانی است که خورشید تابان پنهان باشد؛ یعنی جلوهٔ دشمن موقتی است و با آمدن نیرومندتر از میان میرود.
هوش مصنوعی: اکنون تو به سوی هومان میشتابی و از فرمان من سرپیچی میکنی.
هوش مصنوعی: اینگونه رأی خودت را برمیگزینی و نمیدانی کار چگونه برایت پیش خواهد آمد.
هوش مصنوعی: بیژن به او گفت: ای پدر دلیر، دلم را از کینخواهی سیاوش بازمگردان.
هوش مصنوعی: هومان نه از روی و آهن ساخته شده، نه پیل خشمگین است و نه اهریمن.
هوش مصنوعی: او مردی جنگاور است و من هم جنگجویم؛ به یاری بخت تو از او روی برنمیگردانم.
هوش مصنوعی: مگر آنکه سرنوشت دیگری برایم نوشته شده باشد؛ زمانه در دست خداوند جهان است.
هوش مصنوعی: اگر آنچه مقدر است رخ دهد، شایسته است که دل را به غم نسپاری و اندوهگین نباشی.
هوش مصنوعی: گیو چون سخن پسر دلیرش را شنید که مانند شیر کمر به جنگ بسته بود،
هوش مصنوعی: از اسب خاکستریرنگ راهوارش پیاده شد و سپر و زره سیاوش را به بیژن داد.
هوش مصنوعی: به او گفت: اگر هوای جنگ داری، پس آرزویت بر خردت فرمانرواست.
هوش مصنوعی: بر این اسب تیزگام سوار شو که زمین را زیر پای تو درمینوردد.
هوش مصنوعی: گیو به بیژن میگوید: سلاح من نیز به همینسان به کارت میآید، آنگاه که با آن اهریمن (هومان) بجنگی.
هوش مصنوعی: بیژن چون اسب پدر را پیش روی خود آماده دید، چون باد از اسب خودش پایین آمد.
هوش مصنوعی: بر آن اسب شاهانه سوار شد، کمر بست و گرز را به دست گرفت.
هوش مصنوعی: از میان سپاه مترجمی جست که زبان ترکان را بهدرستی بداند.
هوش مصنوعی: بیژن مانند شیر خشمگین پیش آمد، در حالی که برای کینخواهی سیاوش کمر بسته بود.
هوش مصنوعی: وقتی بیژن به نزدیک هومان رسید، او را چون کوهی آهنین دید که سراپا زره پوشیده بود.
هوش مصنوعی: از درخشش زره او همهٔ دشت روشن شده بود و اسبش چون پیلی در زیر برگستوان پنهان بود.
هوش مصنوعی: سپس بیژن فرمان داد که مترجم با بانگ بلند آن بداندیش را صدا بزند.
هوش مصنوعی: و بگوید: اگر جنگ میخواهی، بازگرد، که بیژن خواهان نبرد با توست.
هوش مصنوعی: بیژن میگوید: ای سوار جنگآزموده، چرا در این چمنزار اسب میتازانی؟
هوش مصنوعی: از تو به افراسیاب گزند خواهد رسید و سزاوار است که سرزمین توران بر تو نفرین کند.
هوش مصنوعی: تو بنیان این کینه را نهادهای و بدخویی، و در میان ترکان کسی گناهکارتر از تو نیست.
هوش مصنوعی: لگام این اسب تیزتک را بکش و بایست، که اکنون خونت از کینه به جوش آمده است.
هوش مصنوعی: جایی را برای نبرد برگزین و در دشت و دره و کوه با من بجنگ.
هوش مصنوعی: یا اگر میخواهی در میان دو سپاه، برای نام و جاه و با لافزنی، با من نبرد کنی،
هوش مصنوعی: جایی که دشمن و دوست تو را ببینند؛ آنگاه خواهی دید که دیگر چه دلی تو را برتر میشمارد (یعنی رسوا خواهی شد).
هوش مصنوعی: هومان چون شنید گفت: آفرین! تو برای کینخواهی از من گره زره را بستهای.
هوش مصنوعی: خدا را سپاس و به او پناه میبرم که تو را در این میدان جنگ پیش من آورد.
هوش مصنوعی: تو را چنان به سپاهت بازمیفرستم که گیو در سوگ تو بسوزد و بگدازد.
هوش مصنوعی: بهزودی سرت را از تنت جدا میکنم، همانگونه که با بسیاری از دلیران خاندانت کردهام.
هوش مصنوعی: اما چه سود که شب نزدیک شده است؛ اکنون برو و در پناه تاریکی شب در امان بمان.
هوش مصنوعی: من اکنون به سپاه خود بازمیگردم و سحرگاه نزد سالارم میروم.
هوش مصنوعی: و از آنجا خروشان و سرافراز، آماده برای نبرد با تو بازمیآیم.
هوش مصنوعی: بیژن پاسخ داد: برو، که خوار و پست باشی و اهریمن پیشوایت باشد.
هوش مصنوعی: آرزو دارم همهٔ دشمنان یکسره کشته شوند، و اگر کسی از جنگ گریخت، آواره و سرگردان شود.
هوش مصنوعی: فردا که به میدان نبرد بیایی، دیگر نه شاه و نه سپاه تو را نخواهند دید.
هوش مصنوعی: سرت را چنان از تنت جدا میکنم که پس از آن دیگر هوای بازگشت به سپاه نکنی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.