شرعست سپهری که نیابی خطرش
وز رجم نیابند شیاطین گذرش
خورشید درو نبی و ماهست بتول
اولاد نبی بروج اثنا عشرش
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
شرعست سپهری که نیابی خطرش
وز رجم نیابند شیاطین گذرش
خورشید درو نبی و ماهست بتول
اولاد نبی بروج اثنا عشرش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به فضائل و جایگاه والای اهل بیت پیامبر (ص) اشاره می‌کند. او از امن و رحمت الهی سخن می‌گوید که بر اساس شرع، می‌توان از خطرات دور ماند. همچنین، روشنایی خورشید و ماه به نبی و بانوی بزرگ اسلام (بتول) نسبت داده می‌شود و اشاره‌ای به دوازده جانشین پیامبر در آینده نیز وجود دارد. این شعر حال و هوای عرفانی و ستایشی دارد و بر اهمیت علم و نور معنوی تاکید می‌کند.
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که قوانین و اصولی وجود دارند که در آنها هیچ خطری نیست و شیاطین نیز نمی‌توانند به این اصول دسترسی پیدا کنند. به عبارتی، این قوانین از چنان استحکامی برخوردارند که هیچ کس نمی‌تواند به آنها آسیب بزند.
هوش مصنوعی: خورشید نور نبوت را می‌دهد و ماه، حضرت فاطمه است که فرزندان پیامبر را به دنیا آورده است. دوازده برج (یا پشتوانه) وجود دارد که نشان‌دهنده مقام و جایگاه ویژه‌ی آنان است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مسعود که بود سعد سلمان پدرش
اندر سمجی است چون سنگ درش
در حبس بیفزود بر آتش خطرش
عودی است که پیدا شد از آتش هنرش
بر طرف قمر نهاده مشک و شکرش
چکند که فقاع خوش نبندد به درش
در کعبهٔ حسن گشت و در پیش درش
عشاق همه بوسه‌زنان بر حجرش
گفتم که گهی چند نپرسم خبرش
تا بوک برون شود تکبر ز سرش
خود هست کرشمه هر زمان بیشترش
اکنون من و زاری و شفیعان درش
بس خون که بریخت عنبر گل‌سپرش
از هر دل هر سوخته بر خاک درش
در گردن او هزار خون افزون بود
یا رب به کدام یک بریدند سرش
شاهی که برون بام چرخ است درش
خاطر نرسد ؟ خطرش
جایی است کله گوشه قدرش که فلک
گر ؟ کله بیفتد ز سرش
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.