خورشید کارنامه ملک جهان نوشت
نوروز عزل نامه صرف زمان نوشت
گردون به خط حکمت و اشکال هندسه
فصل بهار بر ورق بوستان نوشت
رضوان به آنکه دست به خوی زمانه داشت
اقرارنامه سوی جهان از جنان نوشت
دست صبا ز گفته دستان زنان به باغ
بر دستهای لاله چه خوش داستان نوشت
چون لاله در حرارت تب باز کرد لب
باد بهار مهر تبش بر زبان نوشت
بر گل به زر ساده و شنگرف سوده ابر
حرزی به خامه خوش و خط روان نوشت
صحرا چو شد ز سبزه چو لوح زمردین
گردون بر او حروف گل و ارغوان نوشت
چون داده سرو را عمل سال نو صبا
تقلید او هوا به خط ضیمران نوشت
کلک زمین نگار چو برداشت آسمان
نامه به نام خسرو خسرونشان نوشت
بر خط دولت از پی توقیع شاه چرخ
طغرا کشید و نامه گشاد و نشان نوشت
فرمانده زمانه و شاهنشه جهان
کو را زمانه عمر ابد بر جهان نوشت
برجیس مهر چهر منوچهر کآسمان
از نام و کنیت و لقبش حرز جان نوشت
شاهی که بر جریده جان ستمگری
دستش فصول عدل به نوک سنان نوشت
تیر از زبان تیغ یمانیش بر فلک
زی خطه امان همه خط امان نوشت
زهر از بلای زهره بندیش در ازل
خط ها سیاه کرده به هندوستان نوشت
بر رایت مبارک او دست روزگار
نصر من الله از ظفر جاودان نوشت
نامی که آستین فلک را طراز بود
بسترد ز آستین و برین آستان نوشت
شش حرف نام او ز شرف هفت هیکل اند
کز بخت بر صحیفه هفت آسمان نوشت
در معرکه چو آتش و بهرام سرکش است
شاید که فخر تخمه بهرام و آرش است
بستان کنون ز حسن به عالم علم شود
و آن زشتی زمانه به ناکام کم شود
ابر دژم در آید و در بارد از بهار
روی زمین ز یمن یمینش چو یم شود
طبع زمانه خرم و خندان و تازه روی
از تیرگی و گریه ابر دژم شود
از تابش اثیر هوا پر زنم شدست
از بخشش سحاب زمین رشک یم شود
صحرا به هر طرف ز بس آرایش و طرف
همچون بهار مانی و باغ ارم شود
آید بنفشه را ز سمن رشگ از آن قبل
رویش کبود گردد و پشتش خم شود
گردد ز لاله روی زمین پر فروغ شمع
هر شامگه که روی هوا پر ظلم شود
گل چون عروس جلوه کند وز نثار ابر
دامنش پر ز در و دهان پر درم شود
نرگس به سر چو کسری و جم تاج بر نهد
چون لاله کاس کسری و گل جام جم شود
گردد سمن چو پشت شمن خفته بر چمن
وز غنج و ناز غنچه روی صنم شود
اطراف بوستان به طرایف شکوفها
خرم بسان مجلس شاه عجم شود
خورشید ملک شاه منوچهر بر فلک
بی جود او وجود کواکب عدم شود
شاهی که نام نحس زمانه در آسمان
گر حکم او نجوم فلک را حکم شود
در آسمان همت او زود گردد آس
گر آسمان بخصمی او متهم شود
نه چرخ پانزده شود و آفتاب هفت
گر نقش نام او به فلک بر رقم شود
با دین و داد او چه عجب گر دیار او
از حرمت و جلال چو بیت الحرام شود
گردون گر از وفاش بگردد به تیغ او
گردش نکرده گردن گردون قلم شود
در دست و طبع جان مخالف ز هیبتش
گلبرگ خار و لهو غم و نوش سم شود
شد عقل و هوش و جان و دل بدسگال او
ماند از تنش خیالی و آن نیز هم شود
دریا دل اوست کز کف رادش گه عطا
دریای شرق و غرب غریق کرم شود
بیند نود هزار دگر ارتفاع خویش
گر آسمان به حشمت او محتشم شود
چون عرصه زمین ز بهار آسمان وش است
عالم چو عیش او خوش و چون طبع او کش است
روزی خوشست عیش در این روزگار به
وز هر چه اختیار کنی وصل یار به
چون مرغ زار زیر نوازد به مرغزار
ما را حریف مرغ و وطن مرغزار به
در لاله زار لاله چو رخسار یار شد
چون من ز درد فاخته را ناله زار به
دلخواه گشت باغ بدین فصل دلفروز
دلدار در میان و دل اندر کنار به
خرم شد از بهار جهان همچو روی یار
یعنی که وصل یار به فصل بهار به
سیمین عذار شد ز سمن عارض چمن
در بر بت سمن بر سیمین عذار به
نوروز خرم آمد و خوش کرد عیش خلق
امروز جام جفت می خوشگوار به
در جویبار چون لب یار آب و رنگ نیست
با یار نوش لب به لب جویبار به
با آن بت بهار و گل نوبهار جان
کز نوبهار او گلی از صد بهار به
ماه دو هفته گرد رخ نور پاش او
هر پرتوش ز ماه دو پنج و چهار به
کافور روی و عنبر مویش به فعل و بوی
از مشک همچو خاک در شهریار به
شیر عدو شکار منوچهر شیر گیر
کز شیر شرزه خود سگ او در شکار به
شاه جهانگشای که در زیر چتر اوست
صد نیزه ور ز رستم و اسفندیار به
او به ز صد هزار سوار است روز جنگ
در صد سپه ز یاری او یک سوار به
دست و دهان و چشم و دل بد سگال او
پر باد و خاک خوشتر و پر آب و نار به
در سر گرفته باد بروتی عدوی او
خاک سم سمندش از آن خاکسار به
آری ز نور بولهب اندر نهیب نار
اندر بهشت خاک کف یار غار به
از بهر خار جان عدو همچنین مدام
در گلستان دولت او گل ببار به
او کارساز خلق و طلبکار نیکوئیست
کارش به کام دایم و بختش به کار به
گیتی چو فرش باغ ز فرش منقش است
کز سنبلش فراش و ز شمشاد مفرش است
باز آمده بهار و دل از من جدا شده
من بینوا به دست غم و دل نوا شده
گرمم نهاده داغ دل سرد مهر یار
بر داغ گرم او دم سردم گوا شده
جان از تنم ربوده و دل در برم بدو
آرام ناگرفته و آسوده نا شده
جان مرا ز فرقت رخسار خوب او
بیگانه گشته راحت و رنج آشنا شده
بر من حواله کرد جفای زمانه را
و او چون زمانه از سر مهر و وفا شده
با من که در وفاش فرو رفت روز من
چون طبع روزگار دلش پرجفا شده
از آرزوی عارض خورشید نور او
خورشید پیش دیده من چون سها شده
در هجر آن نگار نوآئین روان من
از نعمت و نوای و طرب بینوا شده
او سخت کرده پای دل اندر رکاب هجر
من گمره و عنان دل از کف رها شده
از بس که برد چرخ ز پیوند ما حسد
چرخ حسود قاطع پیوند ما شده
دور از نفاذ دولت و اقبال پادشاه
غمهاش در دل (فلکی) پادشا شده
سلطان نشان عصر منوچهر آنکه هست
زو خصم نیست گشته و دشمن فنا شده
از خطی اثیر فش مستوی قدش
آب خزر چو خاک خط استوا شده
ای خاک بارگاه تو از بهر آب روی
در دیده نجوم فلک توتیا شده
اقلیم های روی زمین شرق به غرب
اندر سود ملک تو اقلیم ها شده
سیماب آسمان و مس آفتاب را
اندر رکاب و خاک درت کیمیا شده
در طاعت تو دهر دو دل یک دل آمده
در خدمت تو گنبد به تو دوتا شده
پیران نور پاش فلک را گه سجود
خاک در تو مسجد حاجت روا شده
در طالع مبارک تو طبع چرخ را
عین الکمال سغبه عین الرضا شده
در کشور ششم ز نهیب سموم تو
مردم رمیده روح چو مردم گیا شده
زآن همچو شش جهت رقم نام تو شش است
کانجا که نیست نام تو عالم مشوش است
شاها زمین ملک تو را زر نبات باد
چون آسمانت بر سر عالم ثبات باد
ایام حاسدان تو در حادثات شد
اوقات نایبان تو بی نایبات باد
در موکب تو شوره چو خاک بهشت گشت
در ساغر تو باده چو آب حیات باد
بر نطع کینه در گذر ملک خصم را
از بیدق سیاست تو شاه مات باد
بر عالم بقات ز دیوان لم یزل
صد عمر نوح و ملک سلیمان برات باد
فرمان پنج حس تو تا جاودان روان
بر چار طبع و نه فلک و شش جهات باد
چونان که بندگانت ز محمود برترند
پیوسته فتحهات به از سومنات باد
آن لحظه کز سنان تو یابد عدو نجات
دست هلاک متصل آن نجات باد
از بخشش کف تو و بخشایش دلت
آفاق پر صلات و جهان پر صلات باد
در دفع سر دشمن و بر قهر شر خصم
در هر سفر تو را ز ظفر معجزات باد
بر اهل جمله روی زمین خدمت تو فرض
همچون نماز و روزه و حج و زکات باد
در حل و عقد ثابت و سیاره چرخ را
با التقای سعد به تو التقات باد
آن را که دل به کینه شود با جفات جفت
قسم از پی وفات ز گردون وفات باد
از تیغ آب داده دریا نهیب تو
چشم عدو چو چشمه نیل و فرات باد
کلک سخات را پی توقع مکرمت
شب نقش و روز کاغذ و دریا دوات باد
تا آسمان محیط زمین است حکم تو
چون آسمان محیط همه کاینات باد
طول ممالک تو مخلد علی الدوام
از حد شرق تا به حد خالدات باد
در گشت چرخ ملک بقای تو جاودان
ثابت بسان قطب و سهیل و بنات باد
تا خاک زیر آب و هوا زیر آتش است
خوش باد طبع تو که طبایع به تو خوش است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر ترکیب بند فلکی شروانی، توصیف گستردهای از زیباییهای بهار و نشانههای دوستی و محبت در آن است. شاعر با استفاده از نمادهایی همچون گل و باغ، شکستگی و زوال زمستان را به تصویر میکشد و بر شکوه و جمال سلطنت منوچهر تأکید میکند. بهار به عنوان مظهر زندگی، زیبایی و عیش در کنار یادآوری دوران خسرو و شاهان بزرگ، تجلی مییابد و عشق و نازکفکری در رنگ و بوی گلها قابل مشاهده است. در این فضا، شاعر از محبوب خود و درد جدایی نیز سخن میگوید و در نهایت بر امید و شادی ناشی از وصال تأکید میکند. در کنار این نشانهها، افزون بر شادی، یادآوری چالشهای زمانه و ناملایمات آن نیز در بطن شعر لحاظ شده است.
هوش مصنوعی: خورشید فرمان پادشاهی جهان را نوشت و نوروز حکم برکناری زمستان و روزگار گذشته را صادر کرد.
هوش مصنوعی: آسمان با خطی حکیمانه و نقشهایی چون شکلهای هندسی، فصل بهار را بر صفحهٔ بوستان نگاشت.
هوش مصنوعی: رضوان، نگهبان بهشت، از بهشت برای جهان اقرارنامهای نوشت که زمانه به خوی بهشت دست یافته است؛ یعنی جهان در بهار مانند بهشت شده است.
هوش مصنوعی: باد صبا از نغمهٔ نوازندگان در باغ، داستانی زیبا بر دستهای لاله نوشت؛ گویی گلهای سرخ لاله مانند دستِ حنابستهاند.
هوش مصنوعی: وقتی لاله مانند تبداری لب گشود، باد بهار مُهر تب را بر زبان او زد؛ اشاره به داغ سیاه میان لاله است.
هوش مصنوعی: ابر بر گل با زر خالص و شنگرف ساییده، با قلمی خوش و خطی روان، تعویذی نوشت؛ یعنی رنگ زرد و سرخ گل را نقش زد.
هوش مصنوعی: وقتی صحرا از سبزه مانند لوحی زمردین شد، آسمان بر آن حرفهایی از گل و ارغوان نوشت.
هوش مصنوعی: چون صبا حکومت سال نو را به سرو سپرد، هوا به پیروی از او با خط ضیمران، یعنی ریحان، فرمانی نوشت.
هوش مصنوعی: وقتی آسمان قلم نقاشِ زمین را برداشت، نامهای به نام پادشاهِ دارای نشان شاهان نوشت.
هوش مصنوعی: آسمان بر فرمان دولت، برای امضای پادشاه، طغرا کشید و نامه را گشود و نشانِ شاهی بر آن نوشت.
هوش مصنوعی: آن پادشاه فرمانروای زمانه و شاهنشاه جهان است و زمانه برای او عمر جاودان در جهان مقرر کرده است.
هوش مصنوعی: منوچهر، که چهرهای چون خورشید و بختی چون مشتری دارد، کسی است که آسمان نام و کنیه و لقبش را تعویذ جان قرار داده است.
هوش مصنوعی: پادشاهی است که دستش با نوک نیزه، فصلهای عدالت را بر دفتر جان ستمگران نوشته است؛ یعنی ستمگران را با سلاح به راه عدل آورده است.
هوش مصنوعی: عطارد، دبیر فلک، به زبان شمشیر یمانی او برای سرزمینِ در امان، سراسر اماننامه نوشت؛ یعنی شمشیر او مایهٔ امنیت است.
هوش مصنوعی: زهر، از ترس بلای زهرهشکافِ او، از روز ازل با خطی سیاه نامهای به هندوستان نوشت؛ تصویری مبهم از هیبت او که حتی زهر را به وحشت انداخته است.
هوش مصنوعی: دست روزگار بر پرچم مبارک او، به نشانهٔ پیروزی جاودان، آیهٔ «نصر من الله» یعنی یاری از خداست را نوشت.
هوش مصنوعی: نامی که زینتِ آستینِ فلک بود، فلک آن را از آستین خود پاک کرد و بر آستانهٔ درگاه این پادشاه نوشت.
هوش مصنوعی: شش حرفِ نام «منوچهر» از شدت شرف مانند هفت هیکل، یعنی دعاهای نگهبان، است که بخت آن را بر صفحهٔ هفت آسمان نوشته است.
هوش مصنوعی: او در میدان جنگ مانند آتش و مانند بهرام، ستارهٔ جنگ، سرکش است و سزاوار است که مایهٔ افتخار نژاد بهرام و آرش باشد.
هوش مصنوعی: اکنون بوستان از زیبایی در جهان سرشناس میشود و زشتی روزگار، به ناچار، کم میشود.
هوش مصنوعی: ابر گرفته فرا میرسد و در بهار مروارید میباراند و روی زمین از برکت دست بخشندهٔ شاه مانند دریا میشود.
هوش مصنوعی: طبع روزگار از تیرگی و گریهٔ ابر گرفته، شاد و خندان و تازهرو میشود.
هوش مصنوعی: هوا از گرمی آسمان پر از نم شده است و زمین از بخشش ابر مایهٔ رشک دریا میشود.
هوش مصنوعی: صحرا در هر سو از فراوانی آرایش و زیبایی، مانند نگارخانهٔ مانی و باغ ارم میشود.
هوش مصنوعی: بنفشه بر یاسمن رشک میبرد و از این روست که چهرهاش کبود و پشتش خمیده میشود؛ این توجیهی شاعرانه برای رنگ و شکل بنفشه است.
هوش مصنوعی: هر شامگاه که هوا تاریک میشود، روی زمین از لالهها مانند شمع روشن و درخشان میگردد.
هوش مصنوعی: گل مانند عروس جلوهگری میکند و از نثار باران ابر، دامنش پر از مروارید و دهانش پر از سکهٔ درم میشود؛ یعنی قطرههای باران بر گلبرگها و پرچمهای زرد میان گل.
هوش مصنوعی: نرگس مانند خسرو و جمشید تاجی بر سر مینهد، و لاله چون کاسهٔ خسرو و گل چون جام جم میشود.
هوش مصنوعی: سمن بر چمن مانند پشت بتپرستی که به سجده خم شده است خوابیده، و غنچه با ناز و کرشمه همچون روی بت زیبا میشود.
هوش مصنوعی: گوشهوکنار بوستان با شکوفههای گوناگون و نادر، مانند مجلس پادشاه ایران شاد و آراسته میشود.
هوش مصنوعی: منوچهر شاه، خورشید کشور است؛ اگر بخشش او نباشد هستی ستارگان آسمان نیست میشود.
هوش مصنوعی: اگر فرمان این شاه بر ستارگان آسمان روان شود، نام نحسی از روزگار و آسمان برمیافتد و دیگر ستارهٔ نحسی نمیماند.
هوش مصنوعی: اگر آسمان به دشمنی با او متهم شود، در برابر همت بلند او بهزودی چون سنگ آسیا خرد و گردان و خوار میشود.
هوش مصنوعی: اگر نقش نام او بر آسمان نوشته شود، نُه فلک از شکوه آن پانزده و یک خورشید هفت خورشید میگردد؛ یعنی آسمان از نام او افزون و پرنور میشود.
هوش مصنوعی: با دینداری و دادگری او شگفت نیست اگر سرزمینش از حرمت و بزرگی مانند خانهٔ کعبه شود.
هوش مصنوعی: اگر آسمان از وفاداری به او روی بگرداند، پیش از آنکه گردشی کند گردنش با شمشیر او بریده میشود.
هوش مصنوعی: از هیبت او، در دست و طبع دشمن گلبرگ به خار، شادی به غم و نوشیدنی شیرین به زهر بدل میشود.
هوش مصنوعی: عقل و هوش و جان و دل بدخواه او از دست رفت؛ از تنش تنها خیالی مانده و آن نیز بهزودی از میان میرود.
هوش مصنوعی: دل او دریاست؛ هنگام بخشش، دریاهای شرق و غرب در دریای کرم دست بخشندهاش غرق میشوند.
هوش مصنوعی: اگر آسمان از شکوه او بهرهای یابد و شکوهمند شود، بلندی خود را نود هزار برابر میبیند.
هوش مصنوعی: چون پهنهٔ زمین از بهار مانند آسمان آراسته شده، جهان مانند عیش شاه خوش و مانند طبع او دلکش است.
هوش مصنوعی: روز خوشی است و در این روزگار شادخواری بهتر است؛ و از هر چه برگزینی، وصال یار بهتر است.
هوش مصنوعی: وقتی پرندهٔ نالان در سبزهزار نغمهٔ زیر مینوازد، برای ما بهتر است که همنشینمان پرنده و جایگاهمان سبزهزار باشد.
هوش مصنوعی: در لالهزار، لاله مانند چهرهٔ یار سرخ شده است؛ برای فاخته بهتر آن است که مانند من از درد نالهای زار کند.
هوش مصنوعی: در این فصل دلافروز باغ دلخواه شده است؛ بهتر است دلدار در میان باشد و او را در آغوش داشته باشیم.
هوش مصنوعی: جهان از بهار مانند روی یار شاداب شده است؛ یعنی وصال یار در فصل بهار از همه بهتر است.
هوش مصنوعی: چهرهٔ چمن از گل سمن سپید و سیمگون شده است؛ پس بهتر است معشوق سیمینچهره و سمناندام را در آغوش داشت.
هوش مصنوعی: نوروز شاد فرا رسید و زندگی مردم را خوش کرد؛ امروز بهتر است جام همراه شراب گوارا باشد.
هوش مصنوعی: آب جویبار طراوت و رنگ لب یار را ندارد؛ پس بهتر است با یار شیرینلب کنار جویبار لب بر لب نهاد و شراب نوشید.
هوش مصنوعی: بهتر است با آن معشوق که بهار و گل نوبهار جان است، بزم داشت؛ معشوقی که یک گل از بهار او از صد بهار بهتر است.
هوش مصنوعی: چهرهٔ نورافشان معشوق مانند ماه شب چهارده است و هر پرتو آن از ماه چهاردهشبه (دو پنج و چهار) بهتر است.
هوش مصنوعی: روی سپید چون کافور و موی خوشبوی چون عنبر او، در اثر و بو از مشک بهتر است، همانگونه که خاک درگاه شاه از مشک بهتر است. این بیت گریز از وصف معشوق به ستایش شاه است.
هوش مصنوعی: شاه منوچهر، شیری است که دشمن را شکار میکند و شیر را میگیرد؛ حتی سگ او در شکار از شیر خشمگین بهتر است.
هوش مصنوعی: او شاهی جهانگشاست که زیر چتر شاهیاش صد نیزهدار هست که هر یک از رستم و اسفندیار بهترند.
هوش مصنوعی: او بهتنهایی در روز جنگ از صد هزار سوار بهتر است، و یک سوار که یاری او را داشته باشد از صد سپاه کارسازتر است.
هوش مصنوعی: برای بدخواه او بهتر است که دستش پر از باد (تهی)، دهانش پر از خاک، چشمش پر از اشک و دلش پر از آتش باشد.
هوش مصنوعی: دشمن او که باد غرور در سر دارد، چنان پست است که خاک سم اسب شاه از آن خوار و فرومایه بهتر است.
هوش مصنوعی: آری، همانگونه که ابولهب با همهٔ نسب بلندش در هراس آتش دوزخ است و خاک کف دست یار غار (ابوبکر) در بهشت از او بهتر است، دشمن شاه نیز از خاک راه او کمتر است.
هوش مصنوعی: برای آنکه خاری در جان دشمن باشد، بهتر است که همیشه در گلستان دولت شاه گل بشکفد و ببارد؛ یعنی شکوفایی دولت شاه مایهٔ رنج دشمن است.
هوش مصنوعی: او گرهگشای کار مردم و خواستار نیکی است؛ امید است کارش همیشه به کام و بختش همواره بیدار و کارساز باشد.
هوش مصنوعی: جهان در بهار مانند باغی است که با فرشی نقشدار آراسته شده؛ سنبل فرشگستر آن و شمشاد بستر آن است.
هوش مصنوعی: بهار بازگشته اما دل از من جدا شده است؛ من بیسامان در دست غم ماندهام و دلم در گرو معشوق گرفتار است.
هوش مصنوعی: دل سردمهر و بیوفای یار داغی سوزان بر من نهاده، و آه سرد من گواه آن داغ سوزان است.
هوش مصنوعی: یار جان را از تنم ربوده و دل در سینهام به سبب او هرگز آرام و آسوده نشده است.
هوش مصنوعی: از دوری روی زیبای او، آسایش با جان من بیگانه و رنج با آن آشنا شده است.
هوش مصنوعی: او ستم روزگار را بر سر من انداخت و خود نیز مانند روزگار مهر و وفا را کنار گذاشت.
هوش مصنوعی: با من که عمرم در وفاداری به او سپری شد، دلش مانند سرشت روزگار پر از جفا شده است.
هوش مصنوعی: از آرزوی دیدن چهرهٔ خورشیدسان او، خورشید در چشم من مانند ستارهٔ کمنور سها بیفروغ شده است.
هوش مصنوعی: در دوری آن زیباروی تازهآیین، جان من از نعمت و نغمه و شادی بیبهره مانده است.
هوش مصنوعی: او پای دل را محکم در رکاب جدایی نهاده و رفته است، و من گمراه ماندهام و عنان دل از دستم رها شده است.
هوش مصنوعی: آسمان از بس بر پیوند ما حسد برد، سرانجام همان آسمان حسود پیوند ما را برید.
هوش مصنوعی: غمهای او در دل فلکی فرمانروا شدهاند، جایی که گویی از حوزهٔ فرمان و اقبال پادشاه دور است.
هوش مصنوعی: منوچهر، پادشاه برجستهٔ روزگار، کسی است که دشمن و بدخواه به دست او نابود شده است.
هوش مصنوعی: از نیزهٔ آتشین و راستقامت او، آب دریای خزر مانند خاک سرزمینهای خط استوا خشک و سوزان شده است.
هوش مصنوعی: ای شاهی که خاک درگاهت برای آبرو یافتن، سرمهٔ چشم ستارگان آسمان شده است.
هوش مصنوعی: سرزمینهای روی زمین از شرق تا غرب، همه جزو قلمرو و پیرامون کشور تو شدهاند.
هوش مصنوعی: رکاب تو و خاک درگاهت برای سیمابِ آسمان و مسِ خورشید مانند کیمیا شده است؛ یعنی آنها را از مس و جیوه به زر و سیم بدل میکند.
هوش مصنوعی: روزگارِ دودل و بیوفا در فرمانبری از تو یکدل شده و گنبد آسمان در خدمت تو خمیده و دوتا گشته است.
هوش مصنوعی: ستارگانِ نورافشان، که چون پیران آسماناند، هنگام سجده خاک درگاه تو را مسجدی میدانند که حاجتها در آن برآورده میشود.
هوش مصنوعی: در طالع مبارک تو، چشمزخمِ آسمان مغلوب و فریفتهٔ چشمِ خشنودی شده است؛ یعنی فلک به جای بدچشمی با رضایت به تو مینگرد.
هوش مصنوعی: در اقلیم ششم، از هیبت باد سوزان خشم تو، مردم گریختهاند و جانشان چون مردمگیا بیجان و بیحرکت شده است.
هوش مصنوعی: از این رو شمار حروف نام تو مانند شش جهت، شش است؛ زیرا هر جا که نام تو نباشد جهان آشفته و پریشان است.
هوش مصنوعی: ای پادشاه، زمینِ قلمرو تو زر برویاند، و تو مانند آسمان بر بالای جهان پایدار و استوار بمانی.
هوش مصنوعی: روزگار حسودانت در بلاها و پیشامدهای ناگوار گذشت، و روزگار جانشینان و کارگزارانت از مصیبتها برکنار باد.
هوش مصنوعی: در مسیر سپاه تو زمین شوره چون خاک بهشت حاصلخیز شد، و بادهٔ جام تو همچون آب حیات جانبخش باد.
هوش مصنوعی: در صفحهٔ شطرنجِ دشمنی و در بازی ملکداری، دشمن تو به دست پیادهٔ سیاست و تنبیه تو مات شود.
هوش مصنوعی: از دیوانِ ازلی برای دوام تو در جهان، حوالهٔ صد عمرِ نوح و پادشاهیِ سلیمان نوشته شود.
هوش مصنوعی: فرمان حواس پنجگانهٔ تو تا ابد بر چهار طبع، نه فلک و شش جهت روان و نافذ باشد.
هوش مصنوعی: همانگونه که بندگان تو از سلطان محمود برترند، پیروزیهای تو نیز همیشه از فتح سومنات بزرگتر باشد.
هوش مصنوعی: اگر دشمنی لحظهای از سرنیزهٔ تو رهایی یابد، دست مرگ بیدرنگ به همان رهاییاش برسد.
هوش مصنوعی: از بخشندگی دست و گذشتِ دل تو، سراسر آفاق پر از هدیه و عطا و جهان پر از دعا و درود باشد.
هوش مصنوعی: در دفع دشمن و درهمشکستن بدی او، در هر لشکرکشی پیروزیهایی معجزهآسا نصیب تو شود.
هوش مصنوعی: خدمت تو بر همهٔ مردم روی زمین مانند نماز و روزه و حج و زکات واجب باشد.
هوش مصنوعی: در گشودن و بستن کارها، ستارگان ثابت و سیارههای آسمان با قرانِ سعد به تو توجه و عنایت داشته باشند.
هوش مصنوعی: هر کس دلش با کینه و ستم به تو همراه شود، به جای وفا، سهمش از آسمان مرگ باشد.
هوش مصنوعی: از شمشیر آبدادهٔ هیبتِ دریاوار تو، چشم دشمن مانند چشمهٔ نیل و فرات پیوسته اشکریز باشد.
هوش مصنوعی: برای آنکه قلم بخشندهٔ تو فرمان بخشش بنویسد، شب مرکبش، روز کاغذش و دریا دواتش باشد.
هوش مصنوعی: تا آسمان گرداگرد زمین را فرا گرفته است، فرمان تو نیز مانند آسمان بر همهٔ موجودات احاطه داشته باشد.
هوش مصنوعی: گسترهٔ کشورهای تو همیشه پاینده باشد و از کرانهٔ مشرق تا جزایر خالدات در منتهای مغرب برسد.
هوش مصنوعی: در گردش آسمان، پادشاهیِ پایدار تو جاودانه و مانند ستارهٔ قطب و سهیل و بناتالنعش ثابت بماند.
هوش مصنوعی: تا خاک زیر آب است و هوا زیر آتش، طبع تو شاد و خوش باشد، زیرا طبایع جهان به وجود تو خوش و آراماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.