دلا دلا ز بلا هیچ‌گونه نهراسی

حدیث عشق کنی و حریف نشناسی

کمر به عشق بتانی ببسته‌ای که میان

ببسته‌اند به زنارهای شمّاسی

چو ماه سُغبهٔ هر چهرهٔ چو خورشیدی

چو لعل سفتهٔ هر غمزهٔ چو الماسی

چو کبک سخرهٔ منقار زخم شاهینی

چو گور خستهٔ دندان و چنگ هرماسی

ز بهر نانِ غم انبان بوهریره شدی

ز بهر آبِ بلا کوزهٔ بَلیناسی

به شب ز خواب جدا بینمت ز علت رنج

مگر که قصر بلا را تو صاحب پاسی

چو آسیایی سرگشتهٔ بلا و تو خود

در آسیای غم عشقِ نیکوان آسی

به جهد رنگ سیاهی ز تو همی‌نشود

سیاه‌کرده و آهارداده‌کرباسی

هزار بار به خون شسته‌ام تو را و هنوز

هزار بار سیه‌تر ز حبر و اَنقاسی

اگرچه خوردن غم فربهت همی‌دارد

یقین بدان که از آن در ز چهره آماسی

چو نیست عادت تو مستقیم بر یک حال

رواست گر همه‌ساله اسیر وسواسی

ولی پناه تو گر خواجهٔ رئیس بوَد

روا بوَد که ز جور زمانه نهراسی

اصیل‌زادهٔ شروان گزین امین‌الدین

اجل محمد عبدالجلیل اهراسی

کریم رای صدری که فعل خصمش هست

خری و خربطی و ناکسی و نشناسی

زمانه هست ورا بنده‌ای که دور فلک

به ماه بیعت آن بنده کرد نَخّاسی

رسد به حضرت او هر زمان گروهی نو

به شکل بوعلی و کوشیار و کاراسی

چه فیلسوف و طبیب و منجم و شاعر

چه فال‌گیر و حکیم و محدث و آسی

زهی کریمی کز مرتبت به فضل و هنر

رسوم خانهٔ دین را رسوم و آساسی

عیار زرِّ کرم را به فضل معیاری

قیاس اصل خرد را به فضل مقیاسی

قبیلهٔ تو مسیحاست در خلافت جود

چو در خلافت دین خاندان عباسی

چو مصحف هنر و اندر او به حشمت و جاه

تویی که سورهٔ الحمد و سورهٔ ناسی

تو وزن هر سخنی را به لطف می‌دانی

تو قسط هر هنری را به طبع قسطاسی

سزاست خواجگی خود جهان عصر تو را

بکن بکن که نه در خورد نیل و روناسی

به دانه‌های سخا مرغ آز را [دامی]

به ساقه‌های کرم کشت بخل را داسی

رسید وقت تماشا و جام می هرچند

که تو نه مردِ می و جام و ساغر و کاسی

دمید باد بهاری دگر نباید خورد

غم وظیفهٔ لزگی و برف بولاسی

کنون بوَد که خلایق همی برون آیند

ز قاقم و خز و دله سمور برطاسی

چه زادی ای فلکی زین نوایب ایام

که در سخن سیُم بوتمام و نُوّاسی

مگر که مایهٔ راح‌اند شعر و خط تو زآنک

به هر دو محیی کلک و دوات و قرطاسی

ولیک چندین دعوی مکن که شعر تو را

نکو شناسد طبع حکیم کیلاسی

گر او به نقد سخن‌های تو شود مشغول

ز شاعری برود نقد تو به اجناسی

ایا ثنای تو چون حرز برده از دل‌ها

نشان وسوسه و فعل‌های خناسی

مدام تا شود از سایه جِرم ماه سیاه

به عقدهٔ ذَنَبی و به عقدهٔ راسی

همیشه تا نرود در معاملات صروف

به قیمت درم ده‌سه نقد خماسی

بقات باد دوچندان که گویدت گردون

که تو چهارم عیسی و خضر و الیاسی

خجسته باد و مبارک بهار نوروزت

که هم خجسته‌پی و هم مبارک‌انفاسی