قول حافظ «گفتگو آیین درویشی» چو نیست

باز بهتر چون نسیم و گل صفا با هم کنیم

مفتی و داروغه و قاضی نه‌ایم و محتسب

آخر این چون و چراها را چرا با هم کنیم

نیست خوش‌تر تا به عمر کوته ناپایدار

زندگانی همچو ارباب وفا با هم کنیم

آخر ای جان بهر دلخوش کردن حاجی فلان

کی روا باشد جفاها ناروا با هم کنیم

نیست جز تهذیب نفس و تربیت تکلیف ما

دردها و عیب‌ها، باید دوا با هم کنیم

گر فلان عیبی که من دارم بماند تا به مرگ

ما و دل جبران این خسران کجا با هم کنیم