گفت چون صحرا همه پربرف گشت
رفت ذوالنون در چنان روزی بدشت
دید گبری را ز ایمان بی خبر
دامنی ارزن درافکنده بسر
برف میرفت و بصحرا میدوید
دانه میپاشید و هرجا میدوید
گفت ذوالنونش که ای دهقان راه
از چه میپاشی تو این ارزن پگاه
گفت در برفست عالم ناپدید
چینه مرغان شد این دم ناپدید
مرغکان را چینه پاشم این قدر
تا خدا رحمت کند بر من مگر
گفت ذوالنونش که چون بیگانهُ
کی پذیرد تو مگر دیوانهٔ
گفت اگر نپذیرد این بیند خدا
گفت بیند گفت بس باشد مرا
رفت ذوالنون سوی حج سالی دگر
بر رخ آن گبر افتادش نظر
دید او را عاشق آسا در طواف
گفت ای ذوالنون چرا گفتی گزاف
گفتی آن نپذیرد و بیند ولیک
دید و بپسندید و بپذیرفت نیک
هم مرا در آشنائی راه داد
هم مرا جان ودلی آگاه داد
هم مرا در خانهٔ خود پیش خواند
هم مرا حیران راه خویش خواند
هست در بیت اللهم همخانگی
باز رستم زان همه بیگانگی
زان سخن حالی بشد ذوالنون ز جای
گفت ارزان میفروشی ای خدای
گبری چل ساله چون از گردنش
می بیندازی بمشتی ارزنش
دوستی خود بدشمن میدهی
این چنین ارزان به ارزن میدهی
هاتفی در سر او آواز داد
کانکه او را خواند حق یا باز داد
گر بخواندش نه بعلت خواندش
ور براندش نه بعلت راندش
کار خلقست آنکه ملت ملتست
هرچه زان درگه رود بی علتست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: ذوالنون در روزی برفی گبری را میبیند که برای پرندگان گرسنه ارزن میپاشد به امید رحمت خدا، و به او میگوید عمل بیگانه پذیرفته نیست؛ گبر پاسخ میدهد که همین که خدا ببیند بس است. سال بعد ذوالنون او را در طواف کعبه مییابد که میگوید خدا کارش را پذیرفت و او را به آشنایی خود راه داد. ذوالنون از این بخشش ارزان شگفتزده میشود و ندای غیبی به او میآموزد که پذیرفتن و راندن خداوند بیعلت و از سر لطف اوست، نه بر پایهٔ حساب آفریدگان.
هوش مصنوعی: راوی میگوید روزی که همهٔ صحرا پر از برف شده بود، ذوالنون مصری در چنان روزی به دشت رفت.
هوش مصنوعی: در آنجا زرتشتیای بیایمان را دید که دامنی پر از ارزن برداشته و بر سر و دوش انداخته بود.
هوش مصنوعی: برف میبارید و آن مرد در صحرا این سو و آن سو میدوید و به هر جا که میرسید دانه میپاشید.
هوش مصنوعی: ذوالنون به او گفت: ای مرد روستایی، چرا در این صبح زود این ارزن را میپاشی؟
هوش مصنوعی: گفت: همهٔ زمین زیر برف پنهان شده و در این هنگام دانه و خوراک پرندگان ناپیدا شده است.
هوش مصنوعی: برای پرندگان کوچک این مقدار دانه میپاشم، به این امید که شاید خدا بر من رحمت کند.
هوش مصنوعی: ذوالنون گفت: تو که بیگانه و بیدینی، خدا کی این کار را از تو میپذیرد؟ مگر دیوانهای؟
هوش مصنوعی: گبر گفت: اگر هم نپذیرد، دستکم خدا این کار را میبیند. ذوالنون گفت: آری، میبیند. گبر گفت: همین برای من بس است.
هوش مصنوعی: سالی دیگر ذوالنون به حج رفت و چشمش به چهرهٔ همان گبر افتاد.
هوش مصنوعی: او را دید که مانند عاشقان در حال طواف کعبه است. آن مرد گفت: ای ذوالنون، چرا سخن بیهوده گفتی؟
هوش مصنوعی: تو گفتی خدا آن کار را نمیپذیرد و فقط میبیند؛ اما او دید و پسندید و بهخوبی پذیرفت.
هوش مصنوعی: هم مرا به آشنایی و دوستی خود راه داد و هم به من جان و دلی آگاه بخشید.
هوش مصنوعی: هم مرا به خانهٔ خود فراخواند و نزدیک کرد و هم مرا شیفته و حیران راه خود ساخت.
هوش مصنوعی: اکنون در خانهٔ خدا با او همخانهام و از آن همه بیگانگی و دوری رها شدهام.
هوش مصنوعی: ذوالنون از شنیدن این سخن بیدرنگ از خود بیخود و منقلب شد و گفت: ای خدا، چه ارزان میفروشی!
هوش مصنوعی: چگونه بار کفر چهلساله را در برابر مشتی ارزن از گردن یک گبر برمیداری؟
هوش مصنوعی: دوستی خود را به کسی که دشمن تو بود میبخشی و آن را چنین ارزان، به بهای ارزن، میدهی.
هوش مصنوعی: ندایی غیبی در درون ذوالنون گفت: هر کس را که خدا بخواند یا براند، کارش چنین است که در بیت بعد میآید.
هوش مصنوعی: اگر کسی را بخواند، به سبب و علتی نمیخواند و اگر کسی را براند، باز به سبب و علتی نمیراند.
هوش مصنوعی: در کار آفریدگان است که هر چیز سبب و حسابی دارد، اما هر چه از درگاه خدا برسد بیعلت و از سر فضل و اختیار اوست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.