خواند داود پیامبر شست سال
بر سر خلقان زبور ذوالجلال
ای عجب آواز چون برداشتی
عقل رابر جای خود نگذاشتی
باد از رفتن باستادی خموش
برگهای شاخ گشتی جمله گوش
آب فارغ از دویدن آمدی
مرغ معزول از پریدند آمدی
گرچه خوش آوازیش بسیار بود
لیک از ماتم نبود از کار بود
لاجرم یک آدمی نگریستی
میشنودی خلق و خوش میزیستی
عاقبت چون ضربتی خورد از قدر
شد دل و جانش همه زیر و زبر
نوحهٔ خود را بصحرا شد برون
شد روان ازنوحهٔ او جوی خون
چون شد آواز خوش او دردناک
ای عجب شد چل هزار آنجا هلاک
هرکه آن آواز بشنیدی ز دور
گشتی اندر جان فشاندن ناصبور
تا خطاب آمد که ای داود پاک
آدمی شد چل هزار از تو هلاک
پیش ازین کس رانمیشد دیده تر
این زمان بنگر که چون شد کارگر
لاجرم اکنون چو کارت اوفتاد
آتشی در روزگارت اوفتاد
نوحهٔ تو چون برفت ازدرد کار
بر سر تو جان فشاندم چل هزار
بود آواز خوشت زین بیشتر
نوحهٔ ماتم دگر باشد دگر
هرچه از دردی هویدا آید آن
خلق کشتن را بصحرا آید آن
ما ز آدم درد دین میخواستیم
تا جهانی را بدو آراستیم
او چو مرد درد آمد در سرشت
پاک شد از رنگ و از بوی بهشت
زن کند رنگی و بوئی اختیار
مرد را با رنگ و با بوئی چکار
لاجرم چون اهبطوش آمد خطاب
پای تا سر درد آمد و اضطراب
هر کرا دل در مودت زنده شد
در خصوصیت خدا را بنده شد
سر نه پیچید از ادب تا زنده بود
لاجرم پیوسته سر افکنده بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: داود پیامبر شست سال زبور میخواند و صدای خوش او توجه همه را جلب کرده بود. آوازش آنقدر دلانگیز بود که حتی طبیعت نیز از حرکت ایستاد و به گوش سپرد. اما این آواز خوش به ناگهان به نوحه تبدیل شد و دل و جانش را زیر و زبر کرد، تا جایی که در پی آن، چل هزار نفر جان خود را از دست دادند. خداوند به داود خبر داد که نوای او موجب هلاکت این افراد شده است و او متوجه شد که آواز دردی متفاوت دارد و درد دین انسانها را باید درک کرد. در نهایت، قلبهایی که در عشق خدا به زندگی زنده بودند، به بندگی او مشغول شدند و ادب و تواضع را پیشه کردند.
هوش مصنوعی: داود پیامبر به مدت شصت سال زبور، کتاب آسمانی و پر از حکمت و نیکویی، را برای مردم خواند.
هوش مصنوعی: ای عجب! چگونه آواز را برمیداری، در حالی که عقل را در جای خود نگذاشتهای؟
هوش مصنوعی: باد از رفتن خود ایستاد و سکوت کرد. درختان به حالتی در آمدهاند که انگار همه گوش هستند، به صداها و وقایع اطراف توجه دارند.
هوش مصنوعی: آب بدون اینکه سریع به حرکت بیفتد و در حرکت باشد، به آرامی آمدی و مانند پرندهای که از پرواز افتاده و دیگر نمیتواند پرواز کند، به اینجا رسیدی.
هوش مصنوعی: هرچند این مرغ در آواز خواندن بسیار خوش صداست، اما افسرده و غمگین است و این غم ناشی از کار و تکالیف اوست، نه از حالت دلتنگی.
هوش مصنوعی: بنابراین، در واقع فردی را میدیدی که آواز زیبایی دارد و در کنار دیگران زندگی خوشی را سپری میکند.
هوش مصنوعی: در نهایت، هنگامی که آن شخص ضربهای از سرنوشت دریافت کرد، دل و جانش کاملاً به هم ریخت و نابود شد.
هوش مصنوعی: او (شخصی که در داستان صحبت میشود) در بلایی که به او رسیده، به صحرا میرود و در حالی که صدای نالهاش بلند شده، از چشمانش اشک به مانند جوی خون جاری میشود.
هوش مصنوعی: زمانی که صدای زیبا و دردناک او بلند شد، به شگفتی سبب هلاکت و نابودی هزاران نفر در آنجا شد.
هوش مصنوعی: هر کسی که آن آواز را از دور بشنود، به شدت در درونش دچار آشفتگی و اضطراب میشود.
هوش مصنوعی: سخن از این است که زمانی که خداوند به داود فرمود، هزارها آدمی به خاطر او نابود شدند و این موضوع به او خطاب شده است.
هوش مصنوعی: پیش از این کسی را نمیشد در چنین حالتی دید، حالا نگاه کن که کار به چه وضعی درآمده است.
هوش مصنوعی: پس از اینکه کار تو به مشکل افتاد، شعلهای در زندگیت به وجود آمد.
هوش مصنوعی: نوحه و گریهی تو که به خاطر درد و رنجت است، وقتی که تمام شد، باعث شد که من جانم را فدای تو کنم، به اندازهی چهل هزار بار.
هوش مصنوعی: آوای خوش تو از این بدتر نیست و نوحهٔ ماتم دیگری وجود دارد که باید برای آن اندوهگین شد.
هوش مصنوعی: هر دردی که در وجود انسان ظاهر شود، باعث میشود که آن مردم (انسانها) برای کشتن و نابودی یکدیگر به بیابانها بروند.
هوش مصنوعی: ما از انسانیت (آدم) درد دین را طلب کردیم تا اینکه با آن، جهانی را زیبا و متعالی ساختیم.
هوش مصنوعی: زمانی که انسان دچار درد و رنج شد، فطرت او به جوهرهای پاک تبدیل میشود و از رنگ و بوی بهشت که نماد دلفریبی و زینتهای دنیا هستند، رهایی مییابد.
هوش مصنوعی: زن (دنیای مادی یا زرق و برق) رنگ و بویی را انتخاب میکند و به مرد عرضه میکند، اما مرد با این رنگ و بو چه کار میتواند بکند؟ او حقیقتی درونی و باطنی دارد که فراتر از زرق و برقهای ظاهری است.
هوش مصنوعی: پس از آنکه او (مرد) به سوی زنان فرود آمد، ناگزیر از آن خطاب به او رسید و از سر تا پای او پر از درد و اضطراب شد.
هوش مصنوعی: هر کسی که دلش با محبت خدا زنده شد، در واقع بندۀ خدا شده و به معنای حقیقی تعلق خاطر به او پیدا کرده است.
هوش مصنوعی: او تا زمانی که زنده بود، سرش را از ادب پایین نمیآورد و همیشه با تواضع و فروتنی بر زمین نگه میداشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.