آن یکی دیوانه در برفی نشست
همچو آتش برف میخورد از دو دست
آن یکی گفتش چرا این میخوری
چیزی الحق چرب و شیرین میخوری
گفت چکنم گرسنه دارم شکم
گفت از برف آن نگردد هیچ کم
گفت حق را گو که میگوید بخور
تا شود گرسنگیت آهسته تر
هیچ دیوانه نگوید این سخن
میخورم نه سر پدید این را نه بن
گفت من سیرت کنم بی نان شگرف
کرد سیرم راست گفت اما زبرف



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: دیوانهای گرسنه در برف نشسته و برف میخورد. رهگذری به ریشخند میپرسد که چرا چنین «خوراک چرب و شیرینی» میخورد و میگوید برف گرسنگی را کم نمیکند. دیوانه پاسخ را به خدا حواله میدهد و میگوید خدا وعده داده بود او را بی نان سیر کند و به وعدهاش وفا کرد، اما با برف. این پایان، گستاخی و گلایهٔ شیرین دیوانگان با خدا را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: دیوانهای در میان برف نشسته بود و با هر دو دست، با ولع و شتاب، برف میخورد؛ چنانکه گویی آتش است که همهچیز را میبلعد.
هوش مصنوعی: کسی به او گفت: چرا این را میخوری؟ به راستی که چیز چرب و شیرینی میخوری! این سخن را به طعنه و ریشخند گفت.
هوش مصنوعی: دیوانه گفت: چه کنم، شکمم گرسنه است. آن مرد گفت: با خوردن برف هیچ از گرسنگیات کم نمیشود.
هوش مصنوعی: دیوانه گفت: این را به خدا بگو که به من میگوید بخور تا گرسنگیات آرامتر شود.
هوش مصنوعی: این سخن، سخن دیوانگی نیست. من چیزی را میخورم که نه آغازش پیداست و نه پایانش؛ یعنی برفی بیپایان که روزی من شده است.
هوش مصنوعی: خدا گفته بود: تو را بی نان، به شیوهای شگفت سیر میکنم. راست گفت و سیرم کرد، اما با برف. این گلایهای طنزآمیز و دیوانهوار از تقدیر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.