|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، نازنین به ناگاه دچار شور و هیجان میشود. در حالی که هم سرما وجود دارد و هم گل در راه است، یکی از آنها به نازنین میگوید که گل به راهش میآید. او از نازنین میخواهد که کفشی کهنه برای خود بردارد. نازنین پاسخ میدهد که وقتی پا را در طلب کفش میگذارد، به ویژه در شبها که در زیر میگیرند، باید دلش را در نظر بگیرد. او میگوید که اگر به جای دل به بیدلی برسد، این حالت همیشه برایش وجود نخواهد داشت. در نهایت، مضمون شعر به ارتباط بین دل و خوشبختی اشاره دارد و میگوید که اگر دل را در نظر نگیرد، خوشبختی پایدار نخواهد بود.
هوش مصنوعی: نازنین به یکباره پرشور و هیجان میشود، در حالی که همسرما و هم گل در مسیرش حضور دارند.
هوش مصنوعی: یکی به دیگری گفت که وقتی گل رو به راه خود میرود، بهتر است کفش کهنهای بپوشی و بر خیز.
هوش مصنوعی: وقتی که پای خود را درون کفش کنم، مخصوصاً در زیر، به شب نزدیک میشود.
هوش مصنوعی: تا زمانی که دلت تو را ترک نکند، هرگز به آن خوشبختی که میخواهی نخواهی رسید.
هوش مصنوعی: زمانی که به جای دل، به سراغ بیدلی میروی، این نعمت و خوشبختی همیشگی برای تو به دست میآید.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.