تعالی الله منم منصور حلّاج
همه بر رحمت من گشته محتاج
تعالی الله منم خورشید و اختر
مرا گویند کل الله اکبر
تعالی الله منم اینجا خداوند
وجود خویش ازمن جمله پیوند
تعالی الله منم سرّ عیانی
ز من گویند هر شرح و بیانی
تعالی الله منم هم نفخ و هم ذات
همی آیم درون جمله ذرات
تعالی الله منم اسرار لائی
نموده درنمود خود خدائی
تعالی الله روح از ماست پیدا
بما پیوسته و یکتاست پیدا
زهی دیدارما با جان و دل حق
منم اینجا حقیقت واصل حق
نداند ذات ما جز ما کسی باز
صفات ماست هم انجام و آغاز
هم انجامم بآغازم سلامت
الست بربکم ما را پیامت
الست بربّکم گفتم بذرّات
دمیدم در تمامت نفخهٔ ذات
الست اندر ازل گفتم ابد را
نمایم چون نمودم نیک و بد را
هر آنکس را که خواهم من برانم
هر آنکس را که میخواهم بخوانم
نداند هیچ کس چون خواندهام من
حدیث عشق کلی راندهام من
خداوندی مرا زیبد که دانم
تمامت در یقین راز نهانم
خداوندی مرا زیبد به اسرار
که هستم آفرینش رانگهدار
ز صنعم آفرینش جمله پیداست
ز نور ذاتم اینجاگه هویداست
مه و خورشید و چرخم با ستاره
صفاتم جمله ذراتم نظاره
یکی ذانم منزه در همه من
فکنده در تمامت دمدمه من
بمن آمد تمامت آفرینش
منم در جملگی آثار بینش
ز کنه ذرات من اینجا نشان نیست
بجز از جان جان بر من نشان نیست
نشان دارم صور گر باز دانند
مرا بینند و از من راز دانند
دوئی نبود مرا کاینجا یکیام
حقیقت جزو با کل بیشکیام
صفاتم کس ندیده کس نه بیند
اگرچه عقل بسیاری نشیند
در اینجا بهر دیدن بر سر راه
کجا گردد دوی ز اسرار آگاه
منم اسرار خود اینجا نموده
درون جانها پیدا نموده
منم اسرار خود بنموده اینجا
ابا خود گفته و بشنوده اینجا
منم ذرات در خورشید عالم
دمیده از دم خود در همه دم
زهی فرد حضور نورذاتم
که آدم بود در عین صفاتم
حقیقت آدم آمد ذات ماراست
دراینجا علم الاسماء ما راست
حقیقت بایزید اینجا خبردار
تو بردار من و از من خبردار
اناالحق میزنم اینجای دیگر
مرا در مأمن و مأوای بنگر
اناالحق میزنم از جان گذشته
بساط جزو و کل را در نوشته
اناالحق میزنم در کایناتم
حقیقت ذاتم و عین صفاتم
اناالحق میزنم بیچون منم هان
که بنمودم حقیقت نص و برهان
چو حق در جان من گوید اناالحق
ترا میگوید اینجاراز مطلق
چو درجانست جانان بنگر اکنون
فکنده نور خود در هفت گردون
درون تو چو جانانست بنگر
وجوداوست آسانست بنگر
چه آسان تر ازین که جمله جانان
که تو اوئی که چه اسرار پنهان
در آن دم روی دریا باز بینی
که پرده از رخ جان باز بینی
چو پرده برگرفت از رخ بیکبار
جمال بینشان آید پدیدار
جمال بینشان اینست بنگر
درون جان هویدا است بنگر
از اول تا بآخر لا گرفته است
حقیقت لا همه الّا گرفته است
ز اول تا بآخر ذات بیچون
نمودی از صفاتش هفت گردون
از اول تا بآخر در یکی باز
نظر میکن بیاب انجام و آغاز
از اول تا بآخر در یکی بین
همه جانست اینجا بیشکی بین
ز اول تا بآخر یک دم آمد
کمال این حقیقت آدم آمد
از آن دم یافت آدم روشنائی
از اینجا دید زاندم آشنائی
از آن دم یافت آدم لام اینجا
از آن دم آدم آمد جام اینجا
چو جام معرفت را داد دادم
حقیقت بازدید اینجای آن دم
حقیقت باز بین اینجای ذاتم
که من مجموعهٔ ذات و صفاتم
حقیقت بایزید آن دم مرا بین
تو بیشک آن زمان آدم مرا بین
دمادم بازگشتم سوی آدم
دم من بد دراینجا نام آن دم
هزاران طور گشتم در زمانی
بمردم یافتم عین مکانی
از اول تا بآخر باز گشتم
در اینجا گاه صاحب راز گشتم
چودیدم باز آن دم در یقین من
شدم جمله در اشیا پیش بین من
چو اینجا پیش بین گشتم در اسرار
ز سر خود شدم اینجا خبردار
فراقم در وصال اینجا عیان بود
اگرچه نقشم اندر بی نشان بود
نشان را محو کردم بینشانی
حقیقت ماند جانم در نهانی
چوذات خویشتن کردم تماشا
حقیقت جزؤم و کلی هویدا
زجز واینجایگه اکنون شدم کل
بکردم اختیار خویشتن ذُلّ
چو ذاتم اختیار افتاد اینجا
از آن ای دوست یار افتاد اینجا
هر آنکو اختیار آمد درین راه
حقیقت دید یار آمد درین راه
چه به زین تا ترا جانان بود دوست
توئی تو درین ره بیشکی اوست
چو کل کردم دراینجا اختیارم
نه بیند هیچ جز دیدار یارم
همه مائیم اینجابا یزیدم
درونم با برون گفت وشنیدم
تو اکنون قطره شو در دید جانم
که من در ظاهر و باطن عیانم
تو اکنون قطره شو در دید دریا
تو جزوی کل شو از من هان هویدا
تو کل شو بایزید و جزو بگذار
تو جان بایزید وعضو بگذار
چو کل گردی چو من میگوی مطلق
در درون جان ما با ما اناالحق
اناالحق چون زدی بر راستی تو
همه بازار ما آراستی تو
درین بازار اگر زاری تو ما را
برون خویش بازاری تو ما را
اناالحق کردی و بیجان شو چو ماتو
یکی میبین در این عین فنا تو
چو اینجا گه بگفتی کل اناالحق
همین باشد حقیقت راژ مطلق
فنا باش و بقا میجوی اینجا
همی سرّ لقا میگوی اینجا
چو شد بر تو حقیقت راز ما فاش
تو در نقشی و ما باشیم نقاش
چو نقش خویش اینجا در فکندی
شوی آزاد از این مستمندی
تو حق باشی و من درحق یکی باز
ز من دریاب این عین الیقین باز
سرافرازی کن و سر را ببر تو
که هستی جوهر و هم بحرُ در تو
چو جانست این زمان جوهر درین راز
ز من دریاب این حق الیقین باز
چو جانت جوهر است و بحرمائیم
گه این جوهر درونت مینمائیم
درین بحری تو اکنون بازمانده
چو جوهر در صدفها باز مانده
صدف بشکن اگر جوهر تو خواهی
که بیشک بهره زو یابند و شاهی
چو بشکستی صدف جوهر ببینی
چنین کن هان اگر صاحب یقینی
بسی مردند وین جوهر ندیدند
چنین کن هان اگر صاحب یقینی
بسی مردند وین جوهر ندیدند
درون بحر مرده آرمیدند
هر آنکو یافت جوهر همچو ماشد
حقیقت جوهر اسرار لا شد
بصد قرن این چنین جوهر نیابند
بسی جویند خشک و تر نیابند
نه آنست این بیان که کس بداند
یقین منصور دیگر کس نداند
اگرچه من کنون منصور عشقم
حقیقت غرقه اندر نو رعشقم
حقیقت جوهر خودباز دیدم
چو جوهر بود خود را باز دیدم
چوجانت جوهر است اینجا حقیقت
نگر این بحر درغوغا حقیقت
چو جوهر جان بود اینجا به تحقیق
ز جان جان بدیده سر توفیق
رسیده سوی یار و او شده فاش
ز جسم و جان حقیقت دید نقاش
حقیقت دید جان دیدار یار است
در اینجا دیدن جانان بکار است
حقیقت دید جان دیدار جانست
در اینجا دید جانان باز دانست
در اینجا بازدید و یار شد او
ز بود خویشتن بیزار شد او
در اینجا یار دید و آشنا شد
عیانی محو کرد و کل خدا شد
خدا شد جان ابا منصور اینجا
خدا منصور را مهجور اینجا
خدا شد کرد او اسرار آفاق
که تا افتاد همچون بود او طاق
خدا شد این زمان منصور در عشق
درون جزو و کل مشهور در عشق
خدا شد این زمان تا بار دیده است
حقیقت خویش برخوردار دیده است
خدا شد در خدائی زد اناالحق
ابا ذرات گفت او راز مطلق
خدا شد تا مکان را بیمکان دید
همه جان بود و خود از جان جان دید
خدا شد تا یکی آمد پدیدار
خدای بیشکی آمد پدیدار
چودرعین خدائی پاکبازیم
حقیقت ما در اینجا پاک بازیم
ز عشق خویشتن خود آفریدیم
جمال خود هر آیینه بدیدیم
بعشق خود زهر آیینه دم دم
نمودم سر عشق خود بآدم
بعشق خویش اینجا درنمودم
نمودم سر عشق خود بآدم
بعشق خویش اینجا در نمودم
درون جمله خود گفت و شنودم
چو در صنعم کنون پیدا در اینجا
یقین کردم چنین غوغا در اینجا
ره عشقم چنین است ار به بینی
همه تلخست اگر صاحب یقینی
فراقم دروصال آمد پدیدار
وصالم عاشق اینجا شد خبردار
حقیقت شرح جان گفتم ترا من
که تا شد سر جان ز اسرار روشن
ندارد نقش جان نقاش بشناس
جمال ماست اینجا فاش بشناس
از این ظلمت که تن خوانند بگریز
بنور ذات حق خود را در آویز
ازین ظلمت که تن خوانند برون آی
همه ذرات ما را رهنمون آی
از این ظلمت اگر آئی برون تو
ابا ما گردی اینجا خاک و خون تو
چو تن دیدی وجان بشناختی باز
تنت در سوی جان انداختی باز
تن اینجا ظلمت و جانت ز نوراست
نفور است این تن وجان کل حضور است
حضور جان طلب نی ظلمت تن
که جان آمد حقیقت نور روشن
چو نور افروزد اینجا صبحگاهان
نظر میکن تو در خورشید تابان
نه چندانی که چونخور میبرآید
کجا ظلمت در اینجاگه نماید
نماید هیچ ظلمت نزد خورشید
حقیقت محو گردد سایه جاوید
چو خورشید عیان آید پدیدار
حقیقت سایه گردد ناپدیدار
حقیقت سایهٔ صورت برافتد
نقاب از روی منصورت برافتد
تو از جانان بیابی راز منصور
یکی گردی بکل نور علی نور
اگر این سر بدانی بایزیدی
از این اسرارها هل من مزیدی
حقیقت در خدائی رهبری تو
هم از کون و مکانت بگذری تو
مرا پایت یکی گردد باسرار
ترا اسرار ما آید پدیدار
سراپایت یکی گردد چو فرموک
چو مردان ترک گیری پنبهٔ دوک
سراپایت یکی گردد چو خورشید
بمانی تو ز ذات اینجا تو جاوید
سراپایت یکی گردد چو ماهی
زنی بر هفت گردون پایگاهی
سراپایت یکی گردد ز بینش
تو باشی مغز کل آفرینش
سراپایت یکی گردد چو من پاک
نماند هیچ نار و آب با خاک
سراپایت یکی باشد به هر چار
بوصل خود بوند ایشان گرفتار
سراپایت یکی باشد نهانی
تو باشی بود خود اما چه دانی
چو در یکی جمال خود بدیدی
چو ما اینجا وصال خود بدیدی
چو در یکی تو باشی خود یقین دان
تو بود خویش از ما بیشکی دان
یکی دانست بود ما همه را
نهاده در درونه دمدمه را
چو شور است آنکه خود را راست کردم
بدار عشق خود را راست کردم
چه شور است اینکه درجانها فکندیم
که در هر قطره طوفانها فکندیم
چه شور است آن که این فانیست بنگر
بجز ما جسم و جانت نیست بنگر
بعشق خویش شور انگیز خویشم
حیققت نیک و بد یکیست پیشم
چو یکسانست پیشم نیک یا بد
هر آنچیزی که کردم کردهام خود
یکی جانم گهی جسم و گهی دل
مرا مقصود هر چیز است حاصل
چو مقصود من اینجا ذات آمد
یکی ذاتم که این آیات آمد
بیان این معانی کرد آگاه
صفات ذات پاکم قل هوالله
منم در قل هو الله راز دیده
در اینجا گه هوالله باز دیده
منم در قل هوالله راز گفته
اناالحق در عیانم باز گفته
چو ذاتم قل هوالله است بنگر
نمود من هوالله است بنگر
نموم از هوالله است پیدا
عیانم قل هوالله است پیدا
یکی ذاتست کاین راز است بیچون
که من گفتم ابا تو بیچه و چون
چو جان از نور من در روشنائی است
درآ در عاقبت دیدخدائی است
چو جان از نور من در قربت آمد
از آن درحضرت و در غربت آمد
گهی گردد فلک گه مهر و گه ماه
گهی باشد زمین گه کوه و گه کاه
گهی نور است و گاهی عین ظلمت
گهی دریاست گاهی عز و قربت
گهی جان و دل آید گه بود جان
دل وجان شد یقین امروز جانان
منم جانان یقین اینست رازم
ز هر نوعی یقینت گفته بازم
منم جانان تو کاینجا بدیدم
ترا اسمای اعظم بایزیدم
منم جانان تو از جان آگاه
بکردستم ز جان و دل مرا خواه
دمی زد بعد از آن خاموش گشته
ز عشق ذات خود بیهوش گشته
چنان بیهوش و باهوشی از آن داشت
که بیشک در صور کون و مکان داشت
چنان در قربت او راه دیده
دراینجاگه جمال شاه دیده
در اینجا در برون و دردرون راز
که اینجا آمده در عشق شهباز
دمی دیگر بزد پس گفت الله
اناالحق گفت و دیگر قل هوالله
بخواند و کرد خوداندر دمیدش
جوابی داد بیشک بایزیدش
بدو گفتا چرا خاموش گشتی
چو من اینجا عجب مدهوش گشتی
چنان خواهم که با من راز گوئی
سؤالم در شریعت بازگوئی
بپرس آنچه ندانی تا بگویم
دوای دردت اینجاگه بجویم
دمی کین جایگه از عمر مانده است
بصورت لیک دایم جان بمانده است
سؤالی کن ز وحدت گر توانی
تو منگر سوی کثرت گر توانی
همه ذرات خود را دان تو کثرت
ز کثرت در گذر شو سوی وحدت
که در حضرت بیابی آنچه خواهی
ترا بخشد کمال پادشاهی
هر آنکو سوی دنیا باز ماند
ز کثرت هر کجا اوراز داند
همه دنیا پر از کثرت نمودم
درین کثرت یقین وحدت نمودم
کسانی چند کثرت راز وحدت
یکی دانند در اسرار قربت
ولیکن صاحب شرع اندر اینجا
توئی گفتهست اصل و فرع اینجا
حقیقت اصل اینجا بهتر آمد
حقیقت شرع اینجا برتر آمد
از آن گفتم که فرع صورت خود
چو مردان دیدهام در راه جان بد
بد از خود دور کردم تا بدانند
کنون در عشق فردم تا بدانند
بد و نیکم کنون یکسانست در عشق
کنون اسرار مادرجانست در عشق
ز کثرت درگذر وحدت نظر کن
نظر اینجا سوی صاحب خبر کن
همه دنیا بیک جو زر نیرزد
چو یک جوزر که خاکستر نیرزد
چو دنیا نزد من چون برگ کاهست
مرا دنیا حقیقت عذر خواه است
درین دنیا نمانم تا بدانی
که من بودم همه راز نهانی
درین دنیاست بیشک عاشقان را
که بیشک صورتی بیند آن را
در این دنیاست دیدار خدائی
اگر نبود چو منصورت جدائی
در این دنیاست بیشک شور و غوغا
حقیقت گفتن بیهوده پیدا
ز پر گفتهست اندر دار دنیا
نیرزد نزد عاشق یار دنیا
بیک ارزن که دنیا ارزنی هست
بنزد عقل کین دنیا زنی هست
تو این دنیا زنی دان ای برادر
یقین چون ارزنی دان ای برادر
همه دنیا کف خاکست بنگر
چه غم چون حضرت پاکست بنگر
حقیقت درگه پروردگار است
مرین دنیا اگرچه رهگذار است
چو مردان زن قدم در آشنائی
که باشد آشنائی روشنائی
چو گشتی آشنای یار اینجا
تو منگر برجفای یار اینجا
حقیقت برجفای او وفایست
وفای تو یقین عین لقایست
اگر می واصلی خواهی در اینجا
که بگشاید ترا بیشک در اینجا
دمی اینجا قدم بی او مزن تو
وگر بی او زنی باشی چو زن تو
زنی باشد که او خود دم زند باز
کجا گردد چو مردان او سرافراز
سرافرازی عالم مرد دارد
عیان عشق صاحب درد دارد
هر آنکو درد دارد اندرین دار
درونت درد او گیرد بیکبار
چو در دردت یقین در ما نماید
از اول جان و دل شیدا نماید
ز درد عشق اگر جانت خبر یافت
همه در یک حقیقت در نظر یافت
همه مردان ز درد اوست دایم
برون جسته چو مغز از پوست دایم
ز درد اینجا شوند از خویش بیزار
نماند تن بماند جان و دیدار
حقیقت بایزیدا دردداری
ترا گویم که جان خرد داری
نکو بشنو تو و باطن سخنگوی
که بودم بیشکی اندر سخن گوی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر "هیلاج نامه" عطار حاوی مضامینی از توحید و حقیقت وجود است. منصور حلاج، با بیان اینکه خداوند در تمام ذرات وجود حاضر است، به اتصال عمیق انسان به خدا و یکتایی او اشاره میکند. او واقعیتهای هستی را در ذات خود یافته و میگوید که همه چیز در وحدت و عشق به یکدیگر پیوسته است. حلاج به رازهای آفرینش و نقش خود در هستی اشاره میکند و بر مفهوم "انا الحق" تأکید دارد، به این معنا که حقیقت در ذات او و وجود او متجلی است. در این سفر روحانی، او از جدا شدن از دنیای مادی و رسیدن به حقیقتی عظیم میگوید، که در آن عشق و خدا یکیاند و انسان میتواند به آن نزدیک شود.
هوش مصنوعی: منصور حلاج میگوید: خداوند بلندمرتبه است؛ من منصور حلاجم و همه به رحمت من نیازمندند. گوینده در مقام فنا و یگانگی با حق سخن میگوید.
هوش مصنوعی: من در حقیقت خورشید و ستارهام و همه با گفتن «الله اکبر» مرا یاد میکنند. یعنی در مقام اتحاد، همهٔ نورها و همهٔ ستایشها به حق بازمیگردد.
هوش مصنوعی: در این مقام من خداوندم و همهٔ موجودات هستی و پیوند خود را از من دارند.
هوش مصنوعی: من راز آشکارم و هر شرح و بیانی که گفته میشود از من برمیخیزد.
هوش مصنوعی: من هم دم دمیدهشدهٔ الهی (روح) هستم و هم ذات، و در درون همهٔ ذرهها جاری میشوم.
هوش مصنوعی: من رازهای «لا» (نفی در لا اله الا الله) هستم و در جلوهٔ خود خدایی را نمایاندهام.
هوش مصنوعی: روح از ما پدید آمده، به ما پیوسته است و یگانگی آن آشکار است.
هوش مصنوعی: خوشا دیدار ما که با جان و دل، حق را میبیند؛ من در اینجا در حقیقت به حق رسیدهام.
هوش مصنوعی: ذات ما را جز خود ما کسی نمیشناسد و صفات ما هم آغاز است و هم پایان.
هوش مصنوعی: پایان من به آغازم پیوسته و سالم است، و پیام ما همان ندای «الست بربکم» (آیا من پروردگارتان نیستم) است.
هوش مصنوعی: من در روز الست به ذرات گفتم «آیا پروردگار شما نیستم» و دم ذات خود را در همهٔ آنها دمیدم.
هوش مصنوعی: در ازل ندای الست را تا ابد گفتم و همانگونه که نیک و بد را پدید آوردم، آنها را آشکار میکنم.
هوش مصنوعی: هر کس را بخواهم از درگاه میرانم و هر کس را بخواهم فرا میخوانم.
هوش مصنوعی: هیچ کس نمیداند که من چگونه خواندهام؛ من سخن عشق کلی را جاری کردهام.
هوش مصنوعی: خداوندی شایستهٔ من است، زیرا همهٔ راز پنهان را به یقین میدانم.
هوش مصنوعی: خداوندی در اسرار شایستهٔ من است، چون نگهدارندهٔ آفرینش منم.
هوش مصنوعی: همهٔ آفرینش از صنع من پدید آمده و از نور ذات من آشکار شده است.
هوش مصنوعی: ماه و خورشید و آسمان و ستارگان همه صفات مناند و همهٔ ذرهها نظارهگر مناند.
هوش مصنوعی: من ذاتی یگانه و پاکم که در همه هستم و در همهٔ آفرینش شور و دم انداختهام.
هوش مصنوعی: همهٔ آفرینش از من پدید آمده و بینش در همهٔ آثار از من است.
هوش مصنوعی: از کنه و حقیقت من در ذرات نشانی نیست و جز جانِ جان، نشانهای بر من نیست.
هوش مصنوعی: در صورتها نشان دارم؛ اگر آنها را درست بشناسند، مرا در آنها میبینند و راز را از من درمییابند.
هوش مصنوعی: در من دوگانگی نیست و در اینجا یکیام؛ بیشک در حقیقت، جزء و کل در من یکی است.
هوش مصنوعی: صفات مرا هیچ کس ندیده و نخواهد دید، هرچند عقل بسیار به انتظار بنشیند.
هوش مصنوعی: عقل برای دیدن بر سر راه مینشیند، اما کسی که دوگانگی میبیند چگونه از اسرار آگاه میشود؟
هوش مصنوعی: من اسرار خود را در اینجا نمایاندهام و در درون جانها آشکار کردهام.
هوش مصنوعی: من رازهای خود را آشکار کردهام و در اینجا با خود گفته و از خود شنیدهام؛ یعنی گوینده و شنونده یکی است.
هوش مصنوعی: من همان ذرهها در خورشید عالمم و در هر لحظه از دم خود در همه دمیدهام.
هوش مصنوعی: خوشا یگانگی حضور نور ذات من، که آدم در عین صفات من بود.
هوش مصنوعی: حقیقت آدم ذات ما را آشکار کرد و در اینجا «علّم الاسماء» (آموختن نامها به آدم) از آنِ ماست.
هوش مصنوعی: ای بایزید، در اینجا از حقیقت آگاه باش؛ به سخن من گوش بسپار و از حال من باخبر شو.
هوش مصنوعی: من در اینجا به گونهای دیگر «اناالحق» میگویم؛ مرا در پناهگاه و جایگاه حقیقیام ببین.
هوش مصنوعی: از جان گذشتهام و «اناالحق» میگویم و بساط جزء و کل، یعنی همهٔ کثرتها را، در هم پیچیدهام.
هوش مصنوعی: در همهٔ هستی «اناالحق» میگویم، زیرا حقیقتِ ذات و عینِ صفات خداوند در من آشکار است.
هوش مصنوعی: آگاه باش که «اناالحق» میگویم و بیچگونگی در من است؛ زیرا حقیقت را با دلیل آشکار و برهان نشان دادم.
هوش مصنوعی: وقتی حق در جان من «اناالحق» میگوید، در حقیقت راز مطلق را به تو میگوید و تو را نیز در بر میگیرد.
هوش مصنوعی: چون معشوق حقیقی در جان است، اکنون ببین که نور خود را بر هفت آسمان افکنده است.
هوش مصنوعی: ببین که معشوق در درون توست و هستی تو هستی اوست؛ دیدن این کار آسانی است.
هوش مصنوعی: چه چیزی آسانتر از این که همهچیز معشوق است و تو همان اویی؛ و این چه رازهای پنهانی است.
هوش مصنوعی: در آن لحظه که پرده را از چهرهٔ جان برداری، چهرهٔ دریای حقیقت را دوباره میبینی.
هوش مصنوعی: وقتی پرده یکباره از چهره برداشته شود، زیبایی بینشانِ حق آشکار میشود.
هوش مصنوعی: زیبایی بینشان همین است؛ ببین که در درون جان آشکار است.
هوش مصنوعی: از آغاز تا پایان همه را «لا» یعنی نفیِ غیر فراگرفته، و حقیقتِ این نفی به «الا» یعنی اثبات حق رسیده است.
هوش مصنوعی: از آغاز تا پایان ذات بیچون حاکم است و هفت آسمان تنها جلوهای از صفات اوست.
هوش مصنوعی: از آغاز تا پایان همه را در یگانگی بنگر تا آغاز و انجام را دریابی.
هوش مصنوعی: از آغاز تا پایان همه را یکی ببین و بیتردید بدان که در اینجا همهچیز جان است.
هوش مصنوعی: از آغاز تا پایان همه یک دم و یک نفَس الهی بود و کمال این حقیقت در آدم آشکار شد.
هوش مصنوعی: آدم از آن دم الهی روشنایی یافت و از همینجا با آن دم آشنا شد.
هوش مصنوعی: آدم از آن دم بهره و نشانی یافت و به سبب آن دم، جامِ نمایانندهٔ حقیقت شد.
هوش مصنوعی: وقتی حقِ جام معرفت را ادا کردم، حقیقت آن دم را در اینجا دوباره دیدم.
هوش مصنوعی: حقیقت را در ذات من ببین، زیرا من مجموعهٔ ذات و صفاتم.
هوش مصنوعی: ای بایزید، مرا در آن دم ببین و بیتردید در آن هنگام مرا همان آدم بدان.
هوش مصنوعی: پیوسته به سوی آدم بازگشتم و نام آن دم در اینجا همان دم من بود.
هوش مصنوعی: در یک زمان به هزاران حالت درآمدم و با مردن از خود، به حقیقتِ جایگاه رسیدم.
هوش مصنوعی: از آغاز تا پایان را دوباره پیمودم و در اینجا گاهی رازدار شدم.
هوش مصنوعی: چون آن دم را دوباره با یقین دیدم، در همهٔ چیزها آیندهنگر و بینا شدم.
هوش مصنوعی: وقتی در رازها بینا شدم، از راز درون خود آگاه گشتم.
هوش مصنوعی: جدایی من در عین وصال آشکار بود، هرچند نقش و صورت من در عالم بینشانی بود.
هوش مصنوعی: نشان را در بینشانی محو کردم و تنها حقیقت باقی ماند و جانم در نهان ماند.
هوش مصنوعی: وقتی ذات خودم را دیدم، فهمیدم که در حقیقت من جزئی هستم و کلّ در من آشکار شده است.
هوش مصنوعی: اکنون در این مقام از جزء بودن به کلّ رسیدم و خواری و فروتنی را برای خود برگزیدم.
هوش مصنوعی: چون ذات من در اینجا برگزیده شد، ای دوست، به همین سبب با یار همراه و یگانه شدم.
هوش مصنوعی: هر کس در این راه برگزیده شود، حقیقت را میبیند و با یار همراه میشود.
هوش مصنوعی: چه چیزی بهتر از این که محبوب دوست تو باشد؟ در این راه، آن که تو میپنداری خودت هستی، بیگمان خود اوست.
هوش مصنوعی: چون در اینجا اختیار خود را یکسره به او سپردم، دیگر چیزی جز دیدار یار نمیبینم.
هوش مصنوعی: ای بایزید، در اینجا همه ما هستیم و یکی هستیم؛ درون و بیرون من با هم سخن میگویند.
هوش مصنوعی: تو اکنون مانند قطرهای در بینش جان من فرو رو، زیرا من در ظاهر و باطن آشکارم.
هوش مصنوعی: تو اکنون قطرهای باش که در دریا فرو میرود؛ تو که جزئی هستی، به یاری من آشکارا کلّ شو.
هوش مصنوعی: ای بایزید، کلّ شو و جزء بودن را رها کن؛ جان شو و تن و اندامها را کنار بگذار.
هوش مصنوعی: وقتی به کلّ رسیدی، مانند من بیقید و آشکارا در درون جان ما همراه ما «اناالحق» بگو.
هوش مصنوعی: وقتی از سر راستی و صدق «اناالحق» گفتی، همهٔ بازار ما را رونق بخشیدی.
هوش مصنوعی: اگر در این بازار برای ما ناله کنی، ما را بیرون از خود جستوجو کردهای.
هوش مصنوعی: «اناالحق» گفتی؛ پس مانند ما از هستی خود بیجان و فانی شو و در این عین فنا همه را یکی ببین.
هوش مصنوعی: وقتی در اینجا یکسره «اناالحق» گفتی، حقیقت راز مطلق همین است.
هوش مصنوعی: در اینجا فانی باش و بقا را بجوی، و پیوسته راز دیدار حق را بازگو کن.
هوش مصنوعی: وقتی حقیقت راز ما بر تو آشکار شد، میفهمی که تو نقشی و ما نقاش آن هستیم.
هوش مصنوعی: وقتی نقش و صورت خود را در اینجا کنار بگذاری، از این بیچارگی و نیاز آزاد میشوی.
هوش مصنوعی: تو حق میشوی و من نیز در حق با تو یکی هستم؛ این عینالیقین را از من دریاب.
هوش مصنوعی: سربلندی کن و سر خود را در این راه فدا کن، زیرا تو هم گوهری و هم دریا در درون تو است.
هوش مصنوعی: چون در این راز، جان تو اکنون همان گوهر است، این حقالیقین را از من دریاب.
هوش مصنوعی: جان تو گوهر است و دریا ما هستیم؛ گاهی این گوهر را در درون تو آشکار میکنیم.
هوش مصنوعی: تو اکنون در این دریا ماندهای، مانند گوهری که در صدف گرفتار است.
هوش مصنوعی: اگر گوهر را میخواهی، صدف را بشکن؛ زیرا بیگمان از آن گوهر بهره و پادشاهی به دست میآید.
هوش مصنوعی: وقتی صدف را شکستی، گوهر را میبینی؛ اگر اهل یقینی، چنین کن.
هوش مصنوعی: بسیاری مردند و این گوهر را ندیدند؛ اگر اهل یقینی، تو چنین کن. مصراع دوم تکرار مصراع بیت پیشین است.
هوش مصنوعی: بسیاری مردند و این گوهر را ندیدند و مرده در دل دریا آرام گرفتند.
هوش مصنوعی: هر کس گوهر را یافت مانند ما شد و در حقیقت، گوهر اسرار نفی و فنا گشت.
هوش مصنوعی: چنین گوهری را در صد قرن هم نمییابند؛ بسیار در خشکی و دریا میجویند و پیدا نمیکنند.
هوش مصنوعی: این سخن چنان نیست که هر کسی آن را بفهمد؛ این یقین را جز منصور کسی نمیداند.
هوش مصنوعی: گوینده میگوید اکنون منصورِ عشق است و در حقیقت در نور عشق غرق شده است.
هوش مصنوعی: گوهر حقیقی خویش را دوباره دیدم و چون خودم همان گوهر بودم، خود را بازشناختم.
هوش مصنوعی: چون جان تو در اینجا بهراستی گوهر است، به این دریای پرخروش حقیقت بنگر.
هوش مصنوعی: چون بهتحقیق جان همان گوهر است، از جانِ جان (حق) راز توفیق را دیده است.
هوش مصنوعی: جان به یار رسیده و یار بر او آشکار شده است و در ورای تن و جان، نقاش هستی را به حقیقت دیده است.
هوش مصنوعی: بهحقیقت دیدنِ جان همان دیدار یار است و در اینجا آنچه به کار میآید دیدن جانان است.
هوش مصنوعی: دیدنِ جان در حقیقت دیدار خودِ جان است و در اینجا جان، دیدار جانان را بازشناخت.
هوش مصنوعی: در این مقام، یار را دید و خود یار شد و از هستی خویش بیزار گشت.
هوش مصنوعی: در اینجا یار را دید و با او آشنا شد، خود را آشکارا محو کرد و یکسره در حق فانی شد.
هوش مصنوعی: جان همراه منصور در اینجا به حق پیوست و حق منصور را از هستی خودش دور و جدا کرد.
هوش مصنوعی: در حق فانی شد و رازهای جهان را آشکار کرد تا همچون وجود یگانهٔ حق، یکتا و بیهمتا شد.
هوش مصنوعی: منصور اکنون در عشق به حق پیوسته و در جزء و کل جهان به عشق مشهور شده است.
هوش مصنوعی: اکنون که یار را دیده در حق فانی شده و حقیقت خویش را بهرهمند و کامیاب دیده است.
هوش مصنوعی: در مقام فنا در حق «اناالحق» گفت و راز مطلق را با همهٔ ذرات در میان نهاد.
هوش مصنوعی: به حق پیوست تا مکان را بیمکان دید؛ همهچیز جان بود و خود را از جانِ جان دید.
هوش مصنوعی: فانی در حق شد تا یگانگی آشکار شود و خداوندِ بیگمان و یقینی پدیدار گردد.
هوش مصنوعی: چون در عین الوهیت پاکباختهایم، در اینجا به حقیقت همهچیز را پاک باختهایم.
هوش مصنوعی: اینجا سخن از زبان حق است: از عشق به خویش، آفرینش را پدید آوردیم و جمال خود را در هر آینهای دیدیم.
هوش مصنوعی: از عشق به خود، هر دم در هر آینه جلوه کردم و راز عشق خویش را به آدم نشان دادم.
هوش مصنوعی: در اینجا از عشق خویش جلوه کردم و راز عشقم را به آدم نمایاندم.
هوش مصنوعی: از عشق خویش در اینجا جلوه کردم و در درون همه آفریدگان، گوینده و شنونده خودم بودم.
هوش مصنوعی: چون اکنون در آفرینشم آشکار شدهام، به یقین این همه شور و غوغا را در اینجا پدید آوردم.
هوش مصنوعی: اگر بنگری، راه عشق من چنین است و اگر اهل یقین باشی، میدانی که سراسر تلخی و رنج است.
هوش مصنوعی: جدایی من در دل وصال آشکار شد و در اینجا عاشق از وصال من آگاه گشت.
هوش مصنوعی: حقیقت جان را برایت شرح دادم تا راز جان از میان اسرار روشن شود.
هوش مصنوعی: بدان که جان نقش و صورتی ندارد و نقاش است؛ آشکارا بشناس که اینجا جمال ما جلوهگر است.
هوش مصنوعی: از این تاریکی که آن را تن مینامند بگریز و خود را به نور ذات حق بیاویز.
هوش مصنوعی: از این تاریکیِ تن بیرون بیا و راهنمای همهٔ ذرات به سوی ما باش.
هوش مصنوعی: اگر از این تاریکی بیرون آیی، همراه ما در اینجا خاک و خون میشوی، یعنی در راه عشق فدا میگردی.
هوش مصنوعی: چون تن را دیدی و جان را بازشناختی، تن خود را به سوی جان افکندی و از آن گذشتی.
هوش مصنوعی: تن در این جهان تاریکی است و جان تو از نور است؛ تن گریزان و دور از حق است، اما جان سراسر حضور و آگاهی است.
هوش مصنوعی: حضور جان را بجوی، نه تاریکی تن را؛ زیرا جان در حقیقت نوری روشن است.
هوش مصنوعی: هنگامی که صبحگاهان نور میتابد، به خورشید درخشان بنگر.
هوش مصنوعی: همین که خورشید برمیآید، دیگر هیچ تاریکی در این جهان دیده نمیشود.
هوش مصنوعی: در برابر خورشید هیچ تاریکی نمیماند و در حقیقت سایه برای همیشه محو میشود.
هوش مصنوعی: وقتی خورشید آشکار شود، سایه بهراستی ناپدید میگردد؛ یعنی با ظهور حق، هستی موهوم از میان میرود.
هوش مصنوعی: آنگاه سایهٔ صورت و جسم کنار میرود و پرده از چهرهٔ منصورِ درونت برداشته میشود؛ یعنی حقیقتی چون حقیقت حلاج در تو آشکار میشود.
هوش مصنوعی: در آن حال راز منصور حلاج را از جانان درمییابی و با کل یکی میشوی؛ نوری بر نوری.
هوش مصنوعی: اگر این راز را دریابی، به مقام بایزید میرسی و از این اسرار «آیا بیشتر هست؟» میگویی و تشنهٔ بیشتر میشوی.
هوش مصنوعی: در حقیقت تو را به سوی خدا راه مینمایند و از جهان هستی و مکان فراتر میروی.
هوش مصنوعی: سراپای وجودت با اسرار یکی میشود و اسرار ما بر تو آشکار میگردد.
هوش مصنوعی: سراپایت یکپارچه میشود و چون مردان راه، پنبهٔ دوک را رها میکنی؛ یعنی کارهای سست و زنانهٔ دنیا را ترک میکنی و جوانمرد میشوی.
هوش مصنوعی: سراپایت مانند خورشید یکپارچه نور میشود و به سبب پیوند با ذات حق جاودانه میمانی.
هوش مصنوعی: سراپایت مانند ماه روشن میشود و جایگاهت را بر فراز هفت آسمان مینهی.
هوش مصنوعی: با بینش، سراپایت یکی میشود و تو مغز و جوهر همهٔ آفرینش خواهی بود.
هوش مصنوعی: اگر چون من پاک و یکپارچه شوی، دیگر آتش و آب و خاک یعنی عناصر جسمانی در تو باقی نمیماند.
هوش مصنوعی: سراپایت با هر چهار عنصر یکی است و آنها خود گرفتار پیوند و وصل خویشاند.
هوش مصنوعی: سراپایت در نهان یکی است و تو خود عین هستی خویشی، اما این را نمیدانی.
هوش مصنوعی: وقتی در یگانگی، جمال خود را ببینی، همچون ما در اینجا به وصال خود میرسی.
هوش مصنوعی: وقتی در یگانگی قرار گرفتی، به یقین بدان که هستی تو بیگمان از ما است.
هوش مصنوعی: هستی همه را یکی دانست و این شور و دمدمه را در درون آنان نهاد.
هوش مصنوعی: این چه شوری است که با آن خود را راست کردم و بر دار عشق خود را استوار ساختم؛ اشاره به بر دار شدن منصور.
هوش مصنوعی: این چه شوری است که در جانها افکندیم، چنان که در هر قطره توفانی به پا کردیم.
هوش مصنوعی: بنگر که این چه شوری است؛ این جهان فانی است و جز ما چیزی جسم و جان تو نیست.
هوش مصنوعی: من با عشق خود، شورانگیزِ خویشم و در حقیقت نیک و بد نزد من یکی است.
هوش مصنوعی: چون نیک و بد نزد من یکسان است، هر کاری کردهام خود کردهام و فاعل حقیقی منم.
هوش مصنوعی: جانی یگانهام که گاهی به صورت جسم و گاهی دل ظاهر میشوم و مقصودم از هر چیز حاصل است.
هوش مصنوعی: چون مقصود من در اینجا ذات است، من ذاتی یگانهام که این نشانهها از آن پدید آمده است.
هوش مصنوعی: سورهٔ «قل هو الله» صفات ذات پاک مرا بیان کرد و از این معانی آگاه ساخت.
هوش مصنوعی: منم که راز «قل هو الله» را دیدهام و در اینجا حقیقت «هو الله» را آشکارا مشاهده کردهام.
هوش مصنوعی: منصور میگوید: من راز «قل هو الله» را بیان کردهام و «اناالحق» را آشکارا دوباره گفتهام.
هوش مصنوعی: بنگر که ذات من همان معنای «قل هو الله» است و ظهور و جلوهٔ من همان «هو الله» است.
هوش مصنوعی: ظهور من از «هو الله» پیدا شده و آشکار بودن من در «قل هو الله» نمایان است.
هوش مصنوعی: این راز بیمانند همان یک ذات است که من آن را بیچون و چرا با تو در میان گذاشتم.
هوش مصنوعی: چون جان از نور من روشن است، وارد شو که سرانجام کار، دیدار خداوند است.
هوش مصنوعی: چون جان بهواسطهٔ نور من به مقام قرب رسید، از همین رو هم در حضور حق است و هم در غربت این جهان.
هوش مصنوعی: آن ذات گاهی به صورت آسمان و گاهی خورشید و ماه جلوه میکند و گاهی زمین و کوه و کاه میشود.
هوش مصنوعی: گاهی نور است و گاهی خود تاریکی؛ گاهی دریاست و گاهی عزت و قرب.
هوش مصنوعی: گاهی به صورت جان و دل درمیآید و گاهی جان است؛ امروز به یقین دل و جان همان محبوب شده است.
هوش مصنوعی: راز من این است که به یقین من همان محبوبم و این یقین را از هر راهی برایت بازگفتهام.
هوش مصنوعی: ای بایزید، من محبوب توام که اینجا دیده شدم و برای تو همان اسمهای اعظم الهیام.
هوش مصنوعی: من محبوب تو هستم و از جان تو آگاهم؛ پس مرا از ته دل و جان بخواه.
هوش مصنوعی: منصور پس از این سخن نفسی زد و خاموش شد و از عشق به ذات خویش از خود بیخود گشت.
هوش مصنوعی: آن بیخودیاش در عین هشیاری بود، چنانکه بیگمان همهٔ صورتهای هستی و مکان را در خود داشت.
هوش مصنوعی: او در مقام قرب چنان راه را دید که در همینجا جمال پادشاه حقیقی را مشاهده کرد.
هوش مصنوعی: در اینجا راز در بیرون و درون آشکار است، زیرا آن شهباز جان در عشق به اینجا رسیده است.
هوش مصنوعی: پس از لحظهای دیگر نفسی کشید و «الله» گفت، سپس «اناالحق» و پس از آن «قل هو الله» را بر زبان آورد.
هوش مصنوعی: آن را خواند و در خود دمید، و بایزید بیگمان به او پاسخ داد.
هوش مصنوعی: بایزید به او گفت: چرا خاموش شدی و مانند من در اینجا شگفتزده و بیخود گشتی؟
هوش مصنوعی: میخواهم با من راز بگویی و به پرسش من دربارهٔ شریعت پاسخ دهی.
هوش مصنوعی: منصور پاسخ داد: هرچه نمیدانی بپرس تا بگویم و درمان دردت را همینجا بیابم.
هوش مصنوعی: در این جایگاه تنها لحظهای از عمر باقی مانده است؛ این از نظر صورت است، اما جان همیشه باقی میماند.
هوش مصنوعی: اگر میتوانی دربارهٔ وحدت بپرس و به کثرت نگاه مکن.
هوش مصنوعی: همهٔ ذرههای وجودت را کثرت بدان و از کثرت بگذر و به سوی وحدت برو.
هوش مصنوعی: تا در حضرت حق هرچه بخواهی بیابی و کمال پادشاهی معنوی به تو ببخشد.
هوش مصنوعی: هر کس به دنیا دل بسته و در آن بماند، راز را تنها از راه کثرت میشناسد و به وحدت نمیرسد.
هوش مصنوعی: من همهٔ دنیا را پر از کثرت نشان دادم و در دل همین کثرت، وحدت را به یقین آشکار کردم.
هوش مصنوعی: اندک کسانی هستند که در اسرار قرب، کثرت و وحدت را یکی میدانند.
هوش مصنوعی: اما در اینجا تو صاحب شریعتی و اصل و فرع دین را در این مقام بیان کردهای.
هوش مصنوعی: در این مقام، حقیقت اصل و برتر است و حقیقتِ شریعت نیز همینجا والاتر جلوه میکند؛ یعنی شریعت و حقیقت در اصل یکیاند.
هوش مصنوعی: این را از آن رو گفتم که مانند مردان راه دیدهام که توجه به فرع و ظاهرِ صورت خود، در راه جان مایهٔ بدی و مانع است.
هوش مصنوعی: بدی را از خود دور کردم تا همه بدانند، و اکنون در عشق یگانه و تنها شدهام.
هوش مصنوعی: اکنون در عشق، بد و نیک برایم یکسان است و اسرار عشق برایم چون مادرِ جان است.
هوش مصنوعی: از کثرت بگذر و به وحدت بنگر؛ در این مقام چشم به سوی آگاه حقیقی، یعنی خداوند، بدوز.
هوش مصنوعی: تمام دنیا به اندازهٔ یک جو زر ارزش ندارد؛ همچون یک جو زری که به قدر خاکستر هم نمیارزد.
هوش مصنوعی: چون دنیا نزد من مانند برگ کاهی بیارزش است، در حقیقت دنیا باید از من عذر بخواهد.
هوش مصنوعی: در این دنیا نمیمانم تا بدانی که من همهٔ آن راز پنهان بودم.
هوش مصنوعی: در همین دنیاست که عاشقان بیگمان جلوه و صورتی از حقیقت را میبینند.
هوش مصنوعی: دیدار خداوند در همین دنیا ممکن است، اگر مانند منصور حلاج از او جدایی نداشته باشی.
هوش مصنوعی: در این دنیا بیگمان شور و غوغا هست و گفتن حقیقت در آن بیهوده و بیحاصل مینماید.
هوش مصنوعی: دربارهٔ سرای دنیا بسیار گفتهاند، اما یار و دوستیِ دنیا نزد عاشق ارزشی ندارد.
هوش مصنوعی: دنیا به اندازهٔ یک دانهٔ ارزن میارزد و نزد عقل این دنیا همچون زنی فریبنده است.
هوش مصنوعی: ای برادر، این دنیا را زنی فریبنده و به یقین همچون دانهٔ ارزنی بیارزش بدان.
هوش مصنوعی: بنگر که همهٔ دنیا مشتی خاک است؛ وقتی حضرت پاک حق هست، از دنیا چه غم؟
هوش مصنوعی: حقیقت، درگاه پروردگار است و این دنیا تنها گذرگاهی برای رسیدن به آن است.
هوش مصنوعی: مانند مردان راه، در آشنایی با حق گام بزن، زیرا آشنایی با او روشنایی است.
هوش مصنوعی: چون در اینجا با یار آشنا شدی، به جفا و سختیِ یار توجه مکن.
هوش مصنوعی: در حقیقت جفای او عین وفاست، و وفاداری تو بیگمان همان دیدار و لقای اوست.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی در اینجا به وصال برسی تا بیگمان درِ حقیقت به رویت گشوده شود،
هوش مصنوعی: لحظهای بی او گام برمدار؛ و اگر بی او گام برداری، همچون زنان سست و ناتوان خواهی بود.
هوش مصنوعی: آن که خودسرانه دم از خود بزند در شمار زنان است؛ چنین کسی چگونه مانند مردان سرافراز شود؟
هوش مصنوعی: سرافرازی در عالم از آنِ مرد راه است و آشکار دیدن عشق نصیب صاحب درد است.
هوش مصنوعی: هر کس در این سرا درد عشق دارد، درد او یکباره به درون تو نیز سرایت میکند.
هوش مصنوعی: چون در درد تو به یقین درمان پدیدار شود، از آغاز جان و دلت شیدا میگردد.
هوش مصنوعی: اگر جانت از درد عشق آگاه شد، همه چیز را در یک حقیقت واحد خواهد دید.
هوش مصنوعی: همهٔ مردان راه همواره به سبب درد اوست که مانند مغز از پوست بیرون جستهاند.
هوش مصنوعی: اینجا از درد عشق از خود بیزار میشوند؛ تن از میان میرود و تنها جان و دیدار حق باقی میماند.
هوش مصنوعی: ای بایزید، به حقیقت تو صاحب دردی؛ به تو میگویم که جانی دانا و خردمند داری.
هوش مصنوعی: خوب گوش کن و از باطن سخن بگو، زیرا من بیگمان در سخنگویی گوی سبقت را برده بودم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.