چو جام ما خوری اندر خرابات
ترا من محو گردانم سوی ذات
چو جام ماخوری در عز و در ناز
نقاب هستی از پیشت برانداز
چو جام ما خوری و مست گردی
تو گردی نیست و آنگه هست گردی
مکن هستی و در عین ادب باش
مکن اسرار ما ای شیخ دین فاش
مکن اسرار ما فاش اندر اینجا
وگرنه این چنین باش اندر اینجا
بسی مردان ره اینجام خوردند
هم اندر جایگاه خویش مردند
تو گر اینجا خوری از خود بمیری
ولی در ذات من هرگز نمیری
چنین دان شیخ اندر جام هستی
ز آغازت به بین انجام هستی
شریعت گفتم آنگاهی حقیقت
نمودم جملگی دید دیدت
ادب داران ما در عز و در ناز
شدند اینجا زدید ما سرافراز
ادب داران ما در عین تقوی
مرا دیدند اندر عین دنیا
ادب داران ما در خود رسیدند
جمال ما در این معنی بدیدند
ادب داران ما واقف نبودند
یقین در عشق ما واصف نبودند
ادب داران ما در عین ذاتند
اگرچه بیشکی اندر صفاتند
که با ایشان یقین گفت و شنیدم
صفات و ذات ایشانست دیدم
صفات ذات ایشان جمله مائیم
که در ایشان جمال خود نمائیم
نبیند ذات ما جز مرد واصل
چو مقصودش بود اینجای حاصل
کسی کز ما در اینجا گاه دم زد
حقیقت کام دید از ما چو بستد
مراد خویش از ما اندر اینجا
حجابش برگرفت از پیش اینجا
منم در جمله پیدا و نهانی
چه در صورت چه در عین معانی
خداوند نهان و آشکارم
که درهر جایگه بی گفت یارم
احد خوانندم از جان ذات بینان
یکی دانند مر صاحب یقینان
ازل را با ابد پیوند دادم
نه زن نی یار و نی فرزند دارم
کنون از عشق خود اندر سردار
همی گویم دمادم سرّ اسرار
همه اسراربینان بیچه و چون
نمایم از عیانم ذات بیچون
کرا بنمایم اینجا گاه دیدار
که باشد با من اینجا صاحب اسرار
یکی داند مرا بی یار و پیوند
منزه از زن و از خویش و فرزند
یکی داند مرا در بینیازی
کنم او را حقیقت کارسازی
یکی داند مرا در بود جمله
یکی بیند مرا معبود جمله
یکی داند مرا در جمله پیدا
من او را باشم اینجا گاه پیدا
یکی داند مرا در پادشاهی
ورا بخشم من او را دستگاهی
یکی داند مرا جان بخش مطلق
حیات جاودانی بخشم الحق
یکی داند مرا بیجسم اینجا
حقیقت بینمود اسم اینجا
چنان دانم که من هستم دگر نیست
بجز من نفع و خیر و خیر و شر نیست
منزه ذاتم ومن بیچه و چون
مرا دارندهٔ این هفت گردون
منزه داندم از عین دیدار
مرا درجمله او داند پدیدار
حقیقت شیخ اینم راز بنگر
مرا بییار و بی انباز بنگر
حقیقت این شناس از من توواصل
که تا گردد ترا مقصود حاصل
چو مقصود تو اینجاگه عیانست
چنین اینجا درین شرح و بیانست
چو مقصود تو اندر اصل مائیم
که بود خویش در کل مینمائیم
بباید گفت تا تو هم بیابی
تو ریشی ریش را مرهم بیابی
منت مرهم نهم اندر دل ریش
من اکنون بیشکت بردارم از پیش
حجابت دور گردانم در اینجا
که من درد تو و درمانم اینجا
دوای درد تو عطار آمد
حقیقت مرد این اسرار آمد
دوای درد تو اینجا منم دان
دوای درد تو اینجا کنم هان
دوای درد عشاق جهانم
ازیرا من طبیب غمگنانم
دوای درد را درمان کنم من
ترا این درد عشق اسان کنم من
دوای درد تو خواهیم کردن
یقین فرمان تو خواهیم کردن
یقین ای شیخ دیندار خدائی
تو اینجا گاه هم درد و دوائی
ز معنی کن دوای درد اینجا
که تا آیی حقیقت فرد اینجا
ز معنی کن دوای خویش اینجا
که تا آیی حقیقت پیش اینجا
ز معنی کن دوای خویش ای شیخ
به بین اینجا خدای خویش ای شیخ
دواباتست و درد اینجای با تست
دواباتست و فرد اینجای با تست
دوا با تست اگر بینی حقیقت
دوای تو بود دید شریعت
دوای تو بود آن ماه رخسار
نماید اندر اینجا گاه دیدار
ترا دیدار بنمودست یارت
در اینجا گاه گشته آشکارت
ترا دیدار بنموده است آن ماه
دمادم میکند از خویش آگاه
ترا دیدار بنموده است جانان
درت اینجای بگشوده است جانان
ترا دیدار بنمود و تو دانی
ز هستی اندرین پرده نهانی
دوا کن در دو بنگر در درونت
که بنموده است یار رهنمونت
دوا کن درد و بنگر در رخ یار
که درمانت شود کلی پدیدار
دوا کن درد شیخاهم در اینجا
که جانانست در دید تو پیدا
دوا کن دردو اینجا روی او بین
ز روی او تو هر چیزی نکو بین
تو تا واصل نگردی در بر یار
دوای درد کی آید پدیدار
دوای درد تو دیدار یار است
که درجان و دل تو آشکاراست
دوای درد تو جان جهان است
کی اینجا گه ترا عین العیان است
دوای درد تو اویست بنگر
که در تو هست اینجا یار ناظر
دوای درد تو اویست الحق
که اینجا میزند در تو اناالحق
به از این دم دم دیگر دهد دست
که در دیدار تو یار است سرمست
دم بهتر از این دم مینیابی
که او با تست تو عین خدائی
به از این دم که جانانست با تو
یقین در پردهٔ اعیانست با تو
تو اینجا نقد داری شیخ دلدار
چرا یکدم نگردی شیخ بیدار
بنقد امروز داری روی جانان
ستادستی تو اندر سوی جانان
تو با یاری و یار اینجاست پیدا
ترادر جان نموده روی زیبا
از آن در دردیاری باز مانده
که بی او میشوی در آز مانده
از آن دردردیاری زار و مجروح
که نی دل بینی اینجا گاه و نه روح
دوایت آن زمان باشد به آفاق
که چون منصور گردی از همه طاق
دوایت آن زمان باشد حقیقت
که گردانی تو محو اینجا طبیعت
دوایت آن زمان آید ز توحید
که در یکی شوی از عین تقلید
دوایت آن زمان باشد ز اسرار
که گردی از وجودت ناپدیدار
دوایت آن زمان باشد که در ذات
حقیقت محو آری جمله ذرات
یکی بینی تو اندر جزو و در کل
برون آئی بیکباره ازین ذل
چنین کن شیخ این جا بادواگرد
چو من در بود کل کلی خدا گرد
در او گم شو دراینجا در عیان باز
که تا گرداندت از خود سرافراز
تو دراو گم شو آنگه پرده برگیر
پس آنگه یار را بیچون ببر گیر
تو در او گم شو و محو هوالله
حقیقت گرد و آنگه باش الله
تو در او گم شو و دیدار بنگر
درآ در خویشتن اسرار بنگر
تو در او گم شو و صورت رها کن
بجز او صورت اینجا گه فداکن
تو در او گم شوی نابود گردی
حقیقت درخدائی فرد گردی
دوائی این چنین است گر بدانی
یقین این از یقین است گر بدانی
فنا شو شیخ تا بینی دوایت
که این عین دوا آمد شفایت
فنا خواهی شد ای شیخ جهان تو
نمودم این زمانت جان جان تو
چو او با تست و تو با او چه جوئی
بگو عطار کآخر چند گوئی
بسی گفتیم و دل آرام نگرفت
ز ساقی دمبدم جز جام نگرفت
دوای درد ما یار است ای شیخ
که اندر ما پدیدار است ای شیخ
دوای درد ما دیدار اویست
که او درجان ما در گفت و گویست
دوای درد ما او بود دیدم
بسی در جان یقین گفت و شنیدم
دوای درد ما او بود اینجا
دوا کرد و رخم بنمود اینجا
دوا کردم در این دست بریده
بسی اسرارها زویم شنیده
دوا کردم در اینجا یار عشاق
حقیقت شیخ اندر دار عشاق
دوای درد مااکنون رخ اوست
قرار جانم اینجا پاسخ اوست
دوای درد ما اکنون پدیدار
شد ای شیخ جهان اندر سر دار
دوائی کردم از دست بریده
دل و جانم شد اینجا آرمیده
دل و جانم ازو اندر قراراست
که دیدارم در اینجا آشکار است
قراری یافت دل از روی جانان
یکی میبیند از هر سوی جانان
قراری یافت دل در نزد عشاق
که شد درجان جان امروز کلی طاق
قراری یافت دل از گفتگویش
که دید آن رخ که بددرآرزویش
قراری یافت دل در قربت او
که این دم واصفست از حضرت او
قراری یافت دل از دید دیدش
که در اینجا عیان جانان بدیدش
قراری یافت دل در سرّ بیچون
که جانان یافت اینجا بی چه و چون
قراری یافت دل تا واصل آمد
که جانانش همین جا حاصل آمد
قراری یافت دل از ذات پاکش
که بیرون رفت او از آب و خاکش
قرار دل ز دیدار است دیدیم
بسی اسرار از جانان شنیدیم
قرار جان یقین خواهد بدن زود
که گردد محو کل در ذات معبود
قرار جان بود اندر سوی ذات
چو فارغ گردد از دیدار ذرات
قرار جان بود محو هوالله
که گردد در یکی او بیشکی شاه
قرار جان بود آن دم ز دیدار
که منصورش بسوزد در تف نار
حقیقت ذات جمله بیقرارند
اگرچه جمله در دیدار یارند
زمین و آسمان هم بیقرار است
همه در گردش ناپایدار است
همه چیزی که بینی شیخ بیچون
ز دید خویش خواهد شد دگرگون
ز اول هرچه بینی هست آخر
ز اوّل جملهشان دلدار ظاهر
ز اول جمله در اینجاست بیشک
در آخرجان جان پیداست بیشک
زوالی گر نباشد آخر کار
کجا جانان شود اینجا پدیدار
زوالی گر نباشد در حقیقت
بماند جاودان عین طبیعت
محال است اینکه صورت بازماند
چو گردی محو آنگه راز داند
حقیقت محو خواهد گشت جمله
در اینجا تا چه خواهد گشت جمله
هر آن تخمی که کارند آن برآرد
ولی در عاقبت پائی ندارد
فنا به از چنین صورت نماندن
بجان باید در این حضرت بماندن
فنا به در ره مردان هوشیار
که یار اندر فنا آید پدیدار
فنا به در ره مردان رهبر
فنا بوده است اندر بود بنگر
فنا به هان فناشو آخر کار
نمود خود از این پرده برون آر
نخواهد بود چیزی تا ابد هان
حقیقت خوب و زشت و نیک و بدهان
دو روزی صبر کن در گردش دور
که آنگاهی رسی در جملهٔ غور
دو روزی صبر کن در بود و نابود
که در آخر بیابی جمله مقصود
دو روزی صبر کن در هجر جانان
که دیدارت دهد در آخر آن
دو روزی صبر کن در تنگدستی
که چون گردی فنا از غم برستی
دو روزی صبر کن تا جان برآید
ترا هر محنت و اندوه سرآید
دو روزی صبر کن تا نیست گردی
ز هستی جزو و کل اندر نوردی
دو روزی صبر کن کت بودنی نیست
در آخر چون به بینی جمله یکیست
دو روزی صبر کن در محنت یار
که در آخر بیابی قربت یار
دو روزی کاندرین روی جهانی
بکن صبری ز عشقش تا توانی
دو روزی کاندرین روی زمینی
قناعت کن اگر صاحب یقینی
قناعت کن در این دار فنا تو
که خواهی رفت در دار بقا تو
قناعت کن تو چون مردان عالم
میان غم در آن غم باش تو خرم
قناعت کن که تا گردی مصفا
چرا باشی تو در اسم و مسما
قناعت کن چو یارت در کنار است
مخور غم جان که جانان آشکار است
قناعت کن چو یارت هست در بر
تو با اوئی و او اندر برابر
قناعت کن بدین چیزی که داری
که این را نیست جانا پایداری
همه روی جهان در عین ماتم
همی بینم در اینجا گه دمادم
نه من در غم بماندستم گرفتار
نه هم در بند خود مانده است دلدار
نه من بردارم اینجا در حقیقت
که بردار غمند اهل طریقت
همه کار جهان بادرد و سوزاست
غم و اندوه نه یک دم نه دو روز است
غم و اندوه جاویدان نماند
نمود نیک و بد یکسان نماند
چرا غم میخوری ای شیخ در دهر
تو لطف یار بین وبگذر از قهر
ترا لطفست اینجا گه نموده
تو در قهری و در جهلی چه بوده
نه آخر علم به از جهل باشد
کسی داند که آنکس اهل باشد
خدابین باش ای شیخ جهان تو
مخور غم اندر این دور زمان تو
چو دردت با دوا آمد مخور غم
که ناچیز است این دوران عالم
حقیقت رو تو در عین شریعت
تو دنیا سر بسر میدان طبیعت
طبیعت دان همه دنیای غدار
که ماندند انبیا در وی گرفتار
طبیعت دان تو هر چیزی که بینی
بجز حق هیچ اگر صاحب یقینی
طبیعت مرد از حق دور دارد
کسی داند که عین نور دارد
که اینجا گاه هست اندر کمین تو
طبیعت دان عزازیل لعین تو
بدو مگرو که او مردودراهست
بمانده دور از نزدیک شاه است
ازو دوری گزین چون انبیا تو
که گرداند ز ناگه مبتلا تو
ازو دوری گزین مانند مردان
رخ از او تو بقول حق بگردان
ازو دوری کن و او را رها کن
رخ از دنیای دون سوی خدا کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این بخش از "هیلاج نامه" به بیان معانی عمیق و عرفانی میپردازد. او میگوید که نوشیدن جام عشق الهی، باعث محو شدن شخص در ذات حق میشود و در این حالت، انسان از قید هستی رها میگردد. او بر لزوم ادب و حفظ اسرار الهی تأکید میکند و هشدار میدهد که فاش کردن آنها عواقب خوبی ندارد. عشق و حقیقت در این مسیر موجب میشود که انسان به مقام وصل برسد و در نهایت انسان با دیدار یار، دردهای خود را درمان کند. همچنین به صبر و قناعت در دنیای فانی اشاره میشود و از مسلمانی میخواهد تا در سختیها بر یاری الهی تکیه کند و از غم دنیا بگریزد. شاعر به مکرر بر دوری از طبیعت و طلب حقیقت تأکید کرده و دعوت میکند که به سمت خداوند رو کنیم.
هوش مصنوعی: هرگاه از جام ما در خرابات (جایگاه رهایی از خود) بنوشی، تو را در ذات خود محو و فانی میکنم.
هوش مصنوعی: چون جام ما را با عزت و ناز بنوشی، پردهٔ هستی و خودبینی را از پیش چشمت کنار بزن.
هوش مصنوعی: چون از جام ما بنوشی و مست شوی، نخست نیست و فانی میشوی و سپس به هستی حقیقی میرسی.
هوش مصنوعی: ای شیخ دین، دعوی هستی مکن و سراپا ادب باش و رازهای ما را آشکار مکن.
هوش مصنوعی: در این مقام راز ما را فاش مکن، و اگر نه چنین کنی، باید همچنان که گفتم بیخود و مؤدب بمانی.
هوش مصنوعی: بسیاری از مردان راه حق در اینجا از این جام نوشیدند و در همان جایگاه خود از خود مردند و فانی شدند.
هوش مصنوعی: اگر تو هم اینجا از این جام بنوشی از خود میمیری، اما در ذات من زندهٔ جاوید میمانی و هرگز نمیمیری.
هوش مصنوعی: ای شیخ، در جام هستی چنین بدان که انجام هستی را از همان آغاز خود ببینی.
هوش مصنوعی: نخست شریعت را گفتم و سپس حقیقت را، و همه را به دیدهٔ تو نشان دادم.
هوش مصنوعی: اهل ادب ما با عزت و ناز، در اینجا از دیدار ما سربلند شدند.
هوش مصنوعی: اهل ادب ما با پرهیزگاری کامل، مرا در میان همین دنیا دیدند.
هوش مصنوعی: اهل ادب ما در درون خود به مقصود رسیدند و زیبایی ما را در این معنا دیدند.
هوش مصنوعی: اهل ادب ما با این همه به کنه ما آگاه نبودند و بهراستی نمیتوانستند عشق ما را وصف کنند.
هوش مصنوعی: اهل ادب ما در عین ذات ما هستند، هرچند بیگمان در مرتبهٔ صفات جای دارند.
هوش مصنوعی: زیرا من بهراستی با آنان گفتوگو کردم و دیدم که صفات و ذات آنان از آنِ من است.
هوش مصنوعی: همهٔ صفات ذات آنان ما هستیم، و ما زیبایی خود را در آنان آشکار میکنیم.
هوش مصنوعی: ذات ما را جز انسان واصل نمیبیند، آنکه مقصودش در همینجا برآورده شده است.
هوش مصنوعی: هر کس در اینجا از ما دم زد و نفسی گرفت، چون از ما بهره گرفت کام حقیقت را دید.
هوش مصنوعی: او مراد خود را در اینجا از ما گرفت و حجاب از پیش چشمش برداشته شد.
هوش مصنوعی: من در همه چیز، آشکار و پنهان، حاضرم؛ هم در صورتها و هم در حقیقت معانی.
هوش مصنوعی: من خداوند پنهان و آشکارم و در هر جایی بیگفتوگو یار و همراه هستم.
هوش مصنوعی: آنان که ذات را میبینند از جان مرا «احد» میخوانند و اهل یقین مرا یگانه میدانند.
هوش مصنوعی: من ازل را به ابد پیوند دادم و نه همسر دارم، نه شریک و نه فرزند.
هوش مصنوعی: اکنون از عشق خود بر سر دار، پیوسته راز رازها را بازگو میکنم.
هوش مصنوعی: به همهٔ رازبینان، ذات بیچون و بیکیفیت خود را بیچرا و چگونه آشکارا نشان میدهم.
هوش مصنوعی: در این هنگام دیدار، خود را به چه کسی نشان دهم؟ به کسی که در اینجا با من محرم راز باشد.
هوش مصنوعی: آن کس مرا یگانه و بیشریک و بیپیوند میداند و منزه از همسر و خویشاوند و فرزند.
هوش مصنوعی: آن کس مرا یگانه و بینیاز میشناسد، و من بهراستی کار او را سامان میدهم.
هوش مصنوعی: آن کس که یگانهبین است مرا در هستیِ همهٔ موجودات حاضر میداند و مرا معبودِ همه میبیند.
هوش مصنوعی: آن کس که مرا در همه چیز آشکار بداند، من نیز در این جهان برای او آشکار میشوم.
هوش مصنوعی: هر که مرا فرمانروای حقیقی بداند، به او قدرت و توانی میبخشم.
هوش مصنوعی: هر که مرا بخشندهٔ مطلقِ جان بشناسد، بهراستی به او زندگی جاودان میبخشم.
هوش مصنوعی: هر که مرا در این جهان بیجسم بداند، حقیقت فقط نامی از مرا در اینجا به او نشان داده است.
هوش مصنوعی: چنین میدانم که تنها من هستم و جز من وجودی نیست؛ سود و نیکی و بدی همه از من است و جز من نیست.
هوش مصنوعی: ذات من پاک از هر عیب است و از چگونگی و چرایی بیرون است؛ من نگهدارندهٔ این هفت آسمانم.
هوش مصنوعی: عارف مرا از آن پاک میداند که با چشم سر دیده شوم، و در همان حال مرا در همه چیز آشکار میبیند.
هوش مصنوعی: ای شیخ، حقیقت این است؛ این راز را دریاب و مرا بییار و بیشریک ببین.
هوش مصنوعی: ای که به من پیوستهای، این حقیقت را از من بیاموز تا به مقصود خود برسی.
هوش مصنوعی: چون مقصود تو در همین جا آشکار است، در این شرح و بیان نیز همینگونه گفته شده است.
هوش مصنوعی: چون مقصود تو در اصل ما هستیم که هستی خود را در همهٔ موجودات نشان میدهیم،
هوش مصنوعی: باید این راز را گفت تا تو نیز آن را دریابی؛ تو زخمی هستی و برای زخمت مرهم پیدا میکنی.
هوش مصنوعی: من بر دلِ زخمیِ تو مرهم میگذارم و اکنون بیگمان شک و دودلی را از پیش تو برمیدارم.
هوش مصنوعی: در این جا پردهٔ میان تو و حقیقت را دور میکنم، زیرا هم درد تو منم و هم درمانت.
هوش مصنوعی: عطار داروی درد تو شده است، چون بهراستی او مردِ دانستن این رازهاست.
هوش مصنوعی: بدان که داروی درد تو در اینجا منم؛ آگاه باش که درد تو را همینجا درمان میکنم.
هوش مصنوعی: من داروی درد عاشقان جهانم، زیرا پزشکِ اندوهگینانم.
هوش مصنوعی: من درد را درمان میکنم و این درد عشق را بر تو آسان میسازم.
هوش مصنوعی: درد تو را درمان خواهیم کرد و بیگمان خواستهٔ تو را برآورده خواهیم ساخت.
هوش مصنوعی: ای شیخِ دیندارِ خداشناس، بهیقین تو در اینجا خود هم دردی و هم دارو.
هوش مصنوعی: با معنا و حقیقتِ باطن درد خود را درمان کن تا بهراستی یگانه و تنها با حق شوی.
هوش مصنوعی: از راه معنا خود را درمان کن تا به حقیقت نزدیک شوی و به پیشگاه آن برسی.
هوش مصنوعی: ای شیخ، از راه معنا خود را درمان کن و در همین جا خدای خود را ببین.
هوش مصنوعی: هم دارو با توست و هم درد در همین جا با توست؛ دارو با توست و آن یگانه نیز در همین جا با توست.
هوش مصنوعی: اگر حقیقت را ببینی، دارو با خود توست؛ و داروی تو دیدنِ شریعت و پیروی از آن است.
هوش مصنوعی: داروی تو آن معشوقِ ماهرو است که در اینجا هنگام دیدار جمال خود را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: یارت دیدار خود را به تو نشان داده است و در این جا بر تو آشکار شده است.
هوش مصنوعی: آن یار ماهرو دیدار خود را به تو نشان داده است و پیوسته تو را از خویش آگاه میکند.
هوش مصنوعی: جانان دیدار خود را به تو نموده و در همینجا دری به سوی خود برایت گشوده است.
هوش مصنوعی: یار دیدارش را به تو نشان داد و تو خود این را میدانی، اما به سبب هستیِ خودت در این پرده پنهان ماندهای.
هوش مصنوعی: درد خود را درمان کن و در درون خویش بنگر، زیرا یاری که راهنمای توست خود را در آنجا نشان داده است.
هوش مصنوعی: درد را درمان کن و به روی یار بنگر تا درمانت بهتمامی آشکار شود.
هوش مصنوعی: ای شیخ، درد را هم در همینجا درمان کن، زیرا جانان در دیدهٔ تو آشکار است.
هوش مصنوعی: درد را درمان کن و در همینجا روی او را ببین، و به سبب روی او همه چیز را نیکو ببین.
هوش مصنوعی: تا وقتی به وصال یار نرسی و در کنار او نباشی، درمان دردت آشکار نمیشود.
هوش مصنوعی: درمان درد تو دیدار یار است که در جان و دل تو آشکار است.
هوش مصنوعی: درمان درد تو جان جهان است که در همینجا برای تو کاملاً آشکار و دیدنی است.
هوش مصنوعی: بنگر که درمان درد تو خود اوست، زیرا یار در درون تو حاضر و بیننده است.
هوش مصنوعی: بهراستی درمان درد تو اوست که در درون تو بانگ «من حقم» میزند.
هوش مصنوعی: آیا لحظهای بهتر از این لحظه دست میدهد که یار در دیدار تو سرمست است؟ یعنی بهتر از این فرصتی نیست.
هوش مصنوعی: لحظهای بهتر از این نمییابی که او با توست و تو عین جلوهٔ خدایی هستی.
هوش مصنوعی: بهتر از این لحظه نیست که جانان با توست و به یقین در پردهٔ موجودات همراه توست.
هوش مصنوعی: ای شیخ، تو دلدار را در همینجا به نقد در اختیار داری؛ چرا لحظهای بیدار نمیشوی؟
هوش مصنوعی: امروز به نقد روی جانان را داری و در سوی او ایستادهای.
هوش مصنوعی: تو با یار هستی و یار در همینجا آشکار است و روی زیبای خود را در جانت به تو نشان داده است.
هوش مصنوعی: از آن رو در درد و بیماری بازماندهای که بی او در آز و طمع گرفتار ماندهای.
هوش مصنوعی: از آن رو در درد و بیماری زار و زخمی هستی که در این جهان نه دل را میبینی و نه روح را.
هوش مصنوعی: درمان تو در جهان آنگاه است که مانند منصور حلاج از همه چیز جدا و یگانه شوی.
هوش مصنوعی: درمان حقیقی تو آنگاه است که طبیعت و خوی نفسانی خود را در همینجا محو کنی.
هوش مصنوعی: درمانت آنگاه از راه توحید میرسد که از تقلید رها شوی و در یگانگی یکی شوی.
هوش مصنوعی: درمانت آنگاه از اسرار الهی است که از هستی خود ناپدید و فانی شوی.
هوش مصنوعی: درمانت آنگاه است که همهٔ ذرهها را در ذات حقیقت محو ببینی.
هوش مصنوعی: در جزء و کل یکی را ببینی و یکباره از این خواری و پستی بیرون آیی.
هوش مصنوعی: ای شیخ، چنین کن و در همینجا درمان یاب، و مانند من در هستی کل بهتمامی فانی در خدا شو.
هوش مصنوعی: در همینجا آشکارا در او گم و فانی شو تا تو را از خودت رها کند و سربلند گرداند.
هوش مصنوعی: در او فانی شو و آنگاه پردهٔ میان خود و حق را کنار بزن؛ سپس یار را بیچگونگی و بیمانند در آغوش بگیر.
هوش مصنوعی: در او گم شو و در «هو الله» محو شو تا به حقیقت برسی و آنگاه جز خدا چیزی از تو نماند.
هوش مصنوعی: در او گم شو و دیدار او را ببین؛ به درون خود بیا و رازها را در خویشتن تماشا کن.
هوش مصنوعی: در او گم شو و صورت و ظاهر را رها کن؛ هر صورتی جز او را در اینجا فدا کن.
هوش مصنوعی: اگر در او گم شوی، هستیات نابود میشود و در حقیقتِ الهی یگانه و یکتا میگردی.
هوش مصنوعی: اگر بدانی، درمان همین است؛ و این دانستن از سرِ یقین است.
هوش مصنوعی: ای شیخ، فانی شو تا درمان خود را ببینی، زیرا همین فنا عینِ دارو و شفای توست.
هوش مصنوعی: ای شیخ جهان، تو فانی خواهی شد؛ اکنون جانِ جان را به تو نشان دادم.
هوش مصنوعی: وقتی او با توست و تو با او، دیگر چه میجویی؟ ای عطار، بگو تا کی میخواهی سخن بگویی؟
هوش مصنوعی: بسیار سخن گفتیم اما دل آرام نگرفت و از ساقی پیاپی جز جام شراب دریافت نکرد.
هوش مصنوعی: ای شیخ، درمان درد ما خودِ یار است که در درون ما آشکار است.
هوش مصنوعی: درمان درد ما دیدار اوست، زیرا او در جان ما با ما در گفتوگوست.
هوش مصنوعی: دیدم که درمان درد ما خود او بود و با یقین در جان خویش بسیار با او گفتم و از او شنیدم.
هوش مصنوعی: در اینجا درمان درد ما او بود؛ او درمان کرد و چهرهاش را به من نشان داد.
هوش مصنوعی: با این دستِ بریده درمان یافتم و رازهای بسیاری از او شنیدم؛ دست بریده احتمالاً اشاره به حلاج و رنج و فدای عاشق است.
هوش مصنوعی: ای شیخ، درمان را در اینجا از یار عاشقان یافتم و حقیقت را بر سرِ دارِ عاشقان دیدم؛ اشاره به دارِ حلاج.
هوش مصنوعی: اکنون درمان درد ما چهرهٔ اوست و آرامش جانم در اینجا پاسخ اوست.
هوش مصنوعی: ای شیخ جهان، اکنون درمان درد ما بر سرِ دار آشکار شد؛ یعنی فدا کردن جان راه رسیدن است.
هوش مصنوعی: با دستِ بریده درمان یافتم و در اینجا دل و جانم آرام گرفت.
هوش مصنوعی: دل و جانم به سبب او آرام است، زیرا دیدار او در اینجا برایم آشکار است.
هوش مصنوعی: دل از چهرهٔ معشوق آرام یافت و از هر سو تنها جانانِ یگانه را میبیند.
هوش مصنوعی: دل در میان عاشقان آرام یافت، زیرا امروز در جانِ جان یکسره یگانه و بیهمتا شد.
هوش مصنوعی: دل از گفتوگو با او آرام یافت، چون آن چهرهای را دید که در آرزویش بود.
هوش مصنوعی: دل در نزدیکی او آرام یافت، زیرا اکنون از درگاه او به وصف و ستایش او زبان گشوده است.
هوش مصنوعی: دل از دیدنِ دیدار او آرام یافت، چون در اینجا جانان را آشکارا دید.
هوش مصنوعی: دل در رازِ بیچون آرام یافت، زیرا جانان را در اینجا بیچرا و بیچگونگی یافت.
هوش مصنوعی: دل آنگاه آرام یافت که به وصال رسید، چون جانان همینجا برایش به دست آمد.
هوش مصنوعی: دل از ذات پاک جانان آرام گرفت، زیرا از قید آب و خاک یعنی تن و جهان مادی بیرون رفت.
هوش مصنوعی: دیدیم که آرامش دل از دیدار جانان است و رازهای بسیاری از او شنیدیم.
هوش مصنوعی: آرامش جان بهیقین بهزودی فرا میرسد، هنگامی که جان یکسره در ذات معبود محو شود.
هوش مصنوعی: آرامش جان در رو کردن به سوی ذات حق است، وقتی که از تماشای ذرات و کثرت جهان آزاد شود.
هوش مصنوعی: آرامش جان در محو شدن در «اوست خدا» است؛ آنگاه که جان در یگانگی بیگمان به پادشاهی برسد.
هوش مصنوعی: آرامش جان در آن لحظهای از دیدار است که منصور حلاجوار در گرمای آتش عشق بسوزد؛ یعنی آرام گرفتن در فنای کامل است.
هوش مصنوعی: در حقیقت همهٔ موجودات بیقرارند، هرچند همه در دیدار یار هستند.
هوش مصنوعی: زمین و آسمان نیز بیقرارند و همه در گردشی ناپایدار به سر میبرند.
هوش مصنوعی: ای شیخ، هر چیزی که میبینی به سبب جلوهٔ حق بیچون دگرگون خواهد شد.
هوش مصنوعی: هرچه در آغاز میبینی همان در پایان هست، و از آغاز دلدار در همهٔ آنها آشکار است.
هوش مصنوعی: بیگمان در آغاز همهچیز در این جهان هست و در پایان، جانِ جان یعنی حق بیگمان آشکار میشود.
هوش مصنوعی: اگر در پایان کار نابودی و زوال نباشد، جانان چگونه در اینجا آشکار میشود؟
هوش مصنوعی: اگر در حقیقت زوالی نباشد، همهچیز برای همیشه در همان حالت طبیعت و جسمانیت باقی میماند.
هوش مصنوعی: ممکن نیست که صورتها پایدار بمانند؛ وقتی محو و فانی شوی، آنگاه راز را میفهمی.
هوش مصنوعی: در حقیقت همهچیز محو خواهد شد؛ باید دید که سرانجام همه به چه حالی درمیآیند.
هوش مصنوعی: هر دانهای که بکارند همان را به بار میآورد، ولی آن حاصل در پایان پایدار نمیماند.
هوش مصنوعی: فنا بهتر از ماندن در چنین صورتی است؛ باید با جان در پیشگاه حق ماندگار شد.
هوش مصنوعی: در راه مردان هشیار فنا بهتر است، زیرا یار در فنا آشکار میشود.
هوش مصنوعی: در راه مردان راهنما فنا بهتر است؛ بنگر که فنا در دل هستی نهفته بوده است.
هوش مصنوعی: آگاه باش که فنا بهتر است؛ سرانجام فانی شو و هستی ظاهری خود را از این پرده بیرون آور.
هوش مصنوعی: آگاه باش که هیچ چیز تا ابد باقی نمیماند؛ نه خوب و نه زشت و نه نیک و نه بد.
هوش مصنوعی: در گردش روزگار چند روزی صبر کن تا آنگاه به ژرفای همهٔ حقیقت برسی.
هوش مصنوعی: چند روزی در میان هستی و نیستی صبر کن تا در پایان به همهٔ مقصود خود برسی.
هوش مصنوعی: چند روزی در دوری از جانان صبر کن تا در پایان دیدارش را به تو بدهد.
هوش مصنوعی: چند روزی در تنگدستی صبر کن، زیرا وقتی فانی شوی از غم رها میشوی.
هوش مصنوعی: چند روزی صبر کن تا جانت از تن بیرون رود؛ آنگاه هر رنج و اندوهی برایت به پایان میرسد.
هوش مصنوعی: چند روزی صبر کن تا نیست شوی و بساط هستی جزء و کل را درنوردی.
هوش مصنوعی: چند روزی صبر کن، زیرا هستی تو ماندنی نیست؛ در پایان که بنگری میبینی همه یکی است.
هوش مصنوعی: چند روزی در رنج و سختیای که از یار میرسد صبر کن، زیرا سرانجام به نزدیکی و وصال او میرسی.
هوش مصنوعی: در این چند روزی که در این جهان هستی، تا میتوانی در راه عشق او شکیبایی کن.
هوش مصنوعی: در این چند روزی که بر روی زمین زندگی میکنی، اگر اهل یقین هستی قناعت پیشه کن.
هوش مصنوعی: در این سرای فانی قناعت کن، چون سرانجام به سرای باقی و جاودان خواهی رفت.
هوش مصنوعی: مانند مردان راستین قناعت کن و در میان غم، به همان غم شاد و خرسند باش.
هوش مصنوعی: قناعت کن تا پاک و صافی شوی؛ چرا در بند نام و صورت ظاهری چیزها ماندهای؟
هوش مصنوعی: قناعت کن، زیرا یار در کنار توست؛ ای جان غم مخور که محبوب آشکار و پیداست.
هوش مصنوعی: قناعت کن، چون یار در آغوش توست؛ تو با اویی و او رو در روی توست.
هوش مصنوعی: ای عزیز، به همین چیزی که داری قانع باش، زیرا این دنیا پایدار نیست.
هوش مصنوعی: همهٔ جهان را پیوسته در اینجا در عین سوگ و ماتم میبینم.
هوش مصنوعی: نه تنها من گرفتار غم ماندهام و نه دلدار در بند خود گرفتار است؛ غم همگانی است و پایدار نیست.
هوش مصنوعی: در حقیقت تنها من نیستم که بر دار رنجم؛ همهٔ اهل طریقت بر دار غم آویختهاند.
هوش مصنوعی: همهٔ کار جهان با درد و سوز همراه است و غم و اندوه آن یک دم و دو روز نیست.
هوش مصنوعی: با این همه، غم و اندوه جاودانه نمیماند و جلوههای نیک و بد همیشه یکسان باقی نمیماند.
هوش مصنوعی: ای شیخ، چرا در روزگار غم میخوری؟ لطف یار را ببین و از قهر او بگذر.
هوش مصنوعی: در اینجا لطف به تو نشان داده شده است؛ پس چرا تو در قهر و نادانی ماندهای؟
هوش مصنوعی: سرانجام دانش از نادانی بهتر است، و این را تنها کسی میفهمد که شایستهٔ آن باشد.
هوش مصنوعی: ای شیخ، خداوند را در جهان ببین و در این روزگار گذرا غم مخور.
هوش مصنوعی: چون درد تو با درمانش همراه آمده است غم مخور، زیرا این گردش روزگار بیارزش است.
هوش مصنوعی: در عین پایبندی به شریعت، راه حقیقت را بپیما و سراسر دنیا را عرصهٔ طبیعت بدان.
هوش مصنوعی: همهٔ دنیای فریبکار را طبیعت بدان، دنیایی که پیامبران نیز در آن به رنج گرفتار شدند.
هوش مصنوعی: اگر اهل یقینی، هر چیزی را که جز حق میبینی طبیعت بدان.
هوش مصنوعی: طبیعت انسان را از حق دور میکند، و این را کسی میفهمد که نور حقیقت در وجودش باشد.
هوش مصنوعی: طبیعت را همان ابلیس ملعون بدان که در اینجا در کمین توست.
هوش مصنوعی: به او دل مبند، زیرا او راندهشدهٔ راه است و از قرب پادشاه حقیقی دور مانده است.
هوش مصنوعی: مانند پیامبران از او دوری کن، چون ناگهان تو را گرفتار بلا میکند.
هوش مصنوعی: مانند مردان حق از او دوری کن و به فرمان خداوند روی از او بگردان.
هوش مصنوعی: از او دوری کن و رهایش کن و روی از دنیای پست به سوی خدا بگردان.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.