چو سنگ و آهن افتادند درکار
زهر دو آتشی آمد پدیدار
درآمد سوخته کز سوز میزیست
زبان بگشاد آتش گفت هین کیست
جوابش داد آنجا سوخته باز
که هستم آشنا ای یار دمساز
پس آتش گفت کارم روشنائیست
تو تاریکی ترا چه آشنائیست
جوابش داد حالی سوخته خوش
که تاریک از کهام الا ز آتش
مرا تو سوختی در روشنائی
کنون گوئی نداری آشنائی
چنین چون سوخته من از توام زار
بلطفی سوختهٔ خود را نگه دار
چو عجن سوخته بشناخت آتش
ز عالم دست با او کرد درکش
اگر تو نیز زین غم برفروزی
چو اینجا سوختی آنجا نسوزی
که خشت پخته گرچه از زمین زاد
ولیکن هست خشتی آتشین زاد
چو خشت پخته خشتی آتشینست
نشاید گور آن را کاهل دینست
چو شرعت این قدر جایز ندارد
برای آتشت هرگز ندارد
چراغی گر بچشم آید چمن را
کند پژمرده حالی یاسمن را
چراغی کز در حق نازنینست
مثالش چون چراغ یاسمینست
اگرچه در مشقّت میبوَد زیست
ز ما نازکتر و بیچاره تر کیست
اگر برگ گلی افتد بما بر
ز ما کس را نه بینی بینواتر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این حکایت، آتش و سوخته به گفتگو مینشینند. آتش به سوخته میگوید که کارش روشنایی است و چه ارتباطی با تاریکی دارد. سوخته پاسخ میدهد که تاریکیاش نتیجه سوزش آتش است و از او رنج کشیده است. سپس آتش متوجه میشود که سوخته از سوختن خود درد میکشد و او را در آغوش میکشد. در انتها، به اهمیت وجودی و معنوی انسانها و تلاش برای پرهیز از آتشها و سختیهای روحی اشاره میشود، با تأکید بر اینکه هرچند در زندگی مشقت وجود دارد، امید و نور همواره جاری است.
هوش مصنوعی: وقتی سنگ و آهن در آتش فرو میروند، هر دو به حالت ذوب در میآیند و آتش که وجودشان را تسخیر کرده، آنها را به شکل جدیدی در میآورد.
هوش مصنوعی: سوختهای که از سوز و آتش زنده مانده بود، وارد شد و زبان به سخن گشود و گفت: «کیست که در اینجا است؟
هوش مصنوعی: سوخته به آتش پاسخ میدهد که من هم در اینجا هستم و به خوبی با این وضعیت آشنا هستم، ای دوست همزبان و همدل.
هوش مصنوعی: آتش گفت که من وظیفهام روشنی بخشیدن است، پس تو که تاریکی را تجربه کردهای چه نسبتی با من داری؟
هوش مصنوعی: آتش به سوخته گفت: حالا که تو حالت سوخته و خوش است، یعنی دیگر تاریکی از من دور است، پس من از کجا میتوانم به وجود تو آشنا باشم، مگر از آتش که خودم هستم.
هوش مصنوعی: تو مرا در روشنایی سوزاندی، حالا انگار دیگر مرا نمیشناسی.
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو مانند سوختهای هستم که از درد و رنج مینالد. از تو میخواهم که با لطف و محبت خود مراقب حال من باشی.
هوش مصنوعی: چون عجن سوخته (مادهای که در اثر گرما تغییر شکل داده) آتش را شناخته است، دستش را به سوی او دراز کرد و به آتش نزدیک شد تا او را در آغوش گیرد.
هوش مصنوعی: اگر تو هم به خاطر غم و اندوه، آتش درد در وجودت شعلهور شود، مثل اینجا که سوختی، در آن دنیا نمیسوزی.
هوش مصنوعی: خشت پخته، هرچند که از خاک ساخته شده، اما در واقع مثل خشت آتشین خواص خود را دارد و از آتش بهرهمند است.
هوش مصنوعی: خشت پخته، که ویژگیهای خاصی پیدا کرده، مانند خشت آتشین است و مصلحت ندارد که گور کسی که نسبت به دین سهلانگاری میکند، از او باشد.
هوش مصنوعی: اگر شریعت این مقدار چیزی را مجاز نمیداند، برای آتش تو هرگز جایز نیست.
هوش مصنوعی: اگر چراغی در چشم بیفتد، چمن را پژمرده و نزار جلوه میدهد، در حالی که حال یاسمن را نیز تحت تأثیر قرار میدهد.
هوش مصنوعی: چراغی که به خاطر عشق و محبت به نازنین (محبوب) روشن شده، شبیه چراغ یاسمن (گل یاسمن) است.
هوش مصنوعی: هرچند که زندگی در سختی و مشقت است، اما هیچکس در این دنیا نازکتر و بیچارهتر از ما نیست.
هوش مصنوعی: اگر برگی از گلی به سرزمین ما بیفتد، هیچکس را بینوا و بیخبرتر از ما نمیبینی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.