خوش آوازی ز خیل نیکخواهان
مؤذّن بود در شهر سپاهان
در آن شهر از بزرگی گنبدی بود
که سر در گنبد گردنده میسود
بر آن گنبد شد آن مرد سرافراز
نماز فرض را میداد آواز
یکی دیوانهٔ میرفت در راه
یکی پرسید ازو کای مردِ آگاه
چه میگوید برین گنبد مؤذّن
جوابش ده تو ای محبوب محسن (؟)
که این جوزست از سر تا قدم پوست
که میافشاند او بر گنبد ای دوست
چو او از صدقِ معنی مینجنبد
یقین میدان که چون جوزست و گنبد
تو همچون جوزی از غفلت که داری
نود نُه نام بر حق میشماری
چو در تو هیچ نامی را اثر نیست
ز صد کم یک ترا صد یک خبر نیست
چو نعمت بر تو نشمرد او هزاران
تو هم مشمر بدو چون صرفه کاران
چو نام خویشتن حق بینشان کرد
چه گونه یاد او هرگز توان کرد
چو نتوانی ز کنه او نفس زد
نمیباید نفس از هیچکس زد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این حکایت، مؤذن در شهر سپاهان اذان میدهد و صدایش به زیبایی در همهجا پخش میشود. مردی از دیوانهای میپرسد که مؤذن چه میگوید. دیوانه با جواب خود به او میفهماند که روح انسان مانند جوزی است که غفلت آن را میپوشاند و اگر انسان از حقیقت خود آگاه نباشد، به خداوند نزدیک نخواهد شد. او میگوید که اگر انسان نام خود را فراموش کند، چگونه میتواند به یاد خدا باشد و این نشاندهندهٔ نداشتن ارتباط واقعی با معنای وجود است. دیوانه تأکید میکند که بدون درک عمیق، سخن گفتن از حقیقت بیفایده است.
هوش مصنوعی: مؤذّن، که فردی خوش صدا و از میان نیکوکاران است، در شهر سپاهان وجود داشت.
هوش مصنوعی: در آن شهر، به خاطر بزرگی و عظمت یک گنبد، در بالای آن گنبد، سر فردی که در حال چرخش بود، دیده میشد.
هوش مصنوعی: آن مرد بزرگ و محترم در بالای آن گنبد در حال اذان گفتن برای نماز واجب بود.
هوش مصنوعی: یک دیوانهای در حال رفتن در راه، مردی از او پرسید: ای مردی که آگاهی، نظر تو چیست؟
هوش مصنوعی: دیوانه از مؤذّن سؤال میکند که چه چیزی بر این گنبد میگوید، و سپس از محبوبش میخواهد که به او جواب دهد.
هوش مصنوعی: جوز (یا جوز هندی) به معنای میوهای است که از پوستش برای زینت و زیبایی استفاده میشود. در اینجا اشاره به این دارد که پوست جوز به طور کامل بر روی گنبد پخش شده و زیبایی خاصی را به آن میبخشد. در واقع، مقایسهای بین جوز و گنبد شده است تا زیبایی معنوی را با زینت ظاهری تداعی کند.
هوش مصنوعی: اگر او از صدق و راستگویی خود تکان نمیخورد، یقیناً میدانی که مانند یک جوز (مغز گردو) درون گنبد (پوست) است.
هوش مصنوعی: تو مانند جوزی هستی که در غفلت به سر میبرد و نود و نه اسم را بر حق میگذاری، اما در واقع به حقیقت و معنای واقعی آنها توجه نداری.
هوش مصنوعی: در وجود تو هیچ نام و نشانی از هزاران نام وجود ندارد و در حقیقت، از میان آن همه کم، حتی یک درصد هم تو را نمیشناسند.
هوش مصنوعی: زمانی که خداوند نعمتهای بیشماری که به تو داده را به حساب نمیآورد، تو هم نباید نعمتهای خود را برای او بشماری، مثل کسانی که فقط برای خودشان حساب و کتاب میکنند.
هوش مصنوعی: وقتی که خداوند خود را بدون نام مشخص معرفی کرد، یاد کردن او بهطور صحیح چطور ممکن است؟
هوش مصنوعی: اگر نتوانی به عمق ذات او (خدا) پی ببری و حقیقت او را درک کنی، پس نباید از هیچ کس (دیگری) چیزی بگویی یا نظری بدهی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.