چو لبت به پسته اندر صفت گهر نبینی
چو رخت به پرده اندر تتق قمر نبینی
ز فراق چون منی را چه کشی به درد و خواری
گه اگر بسی بجویی چو منی دگر نبینی
چه نکوییت فزاید که بد آید از تو بر من
چه بود اگر به هر دم به دم از بتر نبینی
مکن ای صنم که گر من نفسی ز دل برآرم
ز تف دلم به عالم پس از آن اثر نبینی
ز غم تو جان عطار اگر از جهان برآید
تو ز بخت و دولت خود پس از آن نظر نبینی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق نخست لب و چهرهٔ معشوق را بیمانند میخواند و سپس از ستم و جدایی او گله میکند. به او یادآوری میکند که عاشقی مانند خود را دیگر نخواهد یافت و بدی کردن سودی برایش ندارد. در پایان او را میترساند که آه سوزان عاشق جهان را میسوزاند و اگر عطار از غم او بمیرد، بخت معشوق نیز از او روی برمیگرداند.
هوش مصنوعی: هیچ گوهری را مانند لب تو نمییابی که دندانهایی چون مروارید را در دهانی کوچک چون پسته در خود دارد. و هیچ ماهی را در پرده مانند چهرهٔ تو در پس پرده نمیبینی. یعنی لب و رخ تو بیهمتاست.
هوش مصنوعی: چرا عاشقی مانند مرا با جدایی به درد و خواری گرفتار میکنی؟ اگر بسیار هم جستوجو کنی، کسی دیگر مانند من نخواهی یافت.
هوش مصنوعی: اینکه از تو به من بدی برسد، چه خوبیای بر تو میافزاید؟ چه میشد اگر هر لحظه رفتاری بدتر از پیش پیش نمیگرفتی؟
هوش مصنوعی: ای معشوق زیبا، این ستم را نکن؛ زیرا اگر آهی از دل برآورم، از گرمای سوز دلم جهان چنان میسوزد که دیگر نشانی از آن باقی نمیماند.
هوش مصنوعی: اگر جان عطار از غم تو از جهان بیرون رود، تو نیز پس از آن هیچ لطف و نظری از بخت و اقبال خود نخواهی دید. یعنی آزردن عاشق، بخت معشوق را هم تباه میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.