این گره کز تو بر دل افتادست
کی گشاید که مشکل افتادست
ناگشاده هنوز یک گرهم
صد گره نیز حاصل افتادست
چون نهد گام آنکه هر روزیش
سیصد و شصت منزل افتادست
چون رود راه آنکه هر میلش
ینزل‌الله مقابل افتادست
چونکه از خوف این چنین شب و روز
عرش را رخت در گل افتادست
من که باشم که دم زنم آنجا
ور زنم زهر قاتل افتادست
هست دیوانه‌ای علی الاطلاق
هر که زین قصه غافل افتادست
عقل چبود که صد جهان آتش
نقد در جان و در دل افتادست
فلک آبستن است این سر را
زان بدین سیر مایل افتادست
همچو آبستنان نقط بر روی
می‌رود گرچه حامل افتادست
نیست آگاه کَس اَزین سِرّ زانک
بیشتر خلق غافل افتادست
قعر دریا چگونه داند باز
آن کسی کو به ساحل افتادست
گر رجوعی کند سوی قعرش
گوهری سخت قابل افتادست
ور کند حبس ساحلش محبوس
در مضیق مشاغل افتادست
هست در معرض بسی گرداب
هر که را این مسایل افتادست
خاک آنم که او درین دریا
ترک جان گفته کامل افتادست
هر که صد بحر یافت بس تنها
قطره‌ای خرد مدخل افتادست
جان عطار را درین دریا
نفس تاریک حایل افتادست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به بررسی مشکلات و گره‌های زندگی انسان می‌پردازد، که به واسطهٔ آنها دل‌ها در تنگنا قرار می‌گیرند. عطار با پرداختن به ناگشوده ماندن این گره‌ها، احساس ناامیدی و نگرانی را منتقل می‌کند و به وجود دیوانگی در افراد اشاره می‌کند که از حقیقت غافلند. او به کارهای روزمره و چالش‌های پیش‌رو می‌پردازد و نشان می‌دهد که حتی عقل نیز در برابر این مشکلات ناکارآمد است. در نهایت، وضعیت انسان را در مکانی همچون دریا توصیف می‌کند که در آن، هر کس در معرض خطرات و چالش‌هاست، و عطار خود را در میان تاریکی و غفلت احساس می‌کند.
هوش مصنوعی: این گره‌ای که به خاطر تو بر دل من ایجاد شده، کی باید باز شود، در حالی که این مشکل عمیق و سخت است؟
هوش مصنوعی: هنوز یک گره از دل باز نشده است، در حالی که صد گره دیگر نیز به آن اضافه شده است.
هوش مصنوعی: وقتی قدم به قدم بگذارند کسی که هر روز باید سیصد و شصت منزل را طی کند، کار بسیار دشواری خواهد بود.
هوش مصنوعی: هر که در مسیر زندگی خود با اراده و نیت خالص قدم بردارد، به راه خدا نزدیک می‌شود و به درگاه او دست می‌یابد.
هوش مصنوعی: به خاطر ترس و نگرانی، شب و روز مانند عرش (مکان مقدس و والا) در کثافت و آلودگی فرو رفته و ناپاک شده است.
هوش مصنوعی: من که چه هستم که در آنجا حرفی بزنم، در حالی که زهر کشنده به من رسیده است و در شرایط سختی قرار دارم.
هوش مصنوعی: هر کسی که از این ماجرا غافل باشد، به طور کلی دیوانه است.
هوش مصنوعی: عقل چه کاره است، وقتی که در جان و دل انسان، آتش عشق یا درد عظیم وجود دارد و او را به شدت رنج می‌دهد؟
هوش مصنوعی: آسمان (فلک) باردار است و این سر (موجودیت یا شخصیت) در این مسیر به این حالت متمایل شده است.
هوش مصنوعی: همچون زنی که باردار است و دانه (نقطه) بر روی آبراه می‌رود، اگرچه خود او در حال افتادن است.
هوش مصنوعی: هیچ‌کس از این راز باخبر نیست چرا که بیشتر مردم در جهالت گرفتارند.
هوش مصنوعی: کسی که در ساحل دریا قرار دارد، چگونه می‌تواند به عمق دریا پی ببرد و از آن آگاه باشد؟
هوش مصنوعی: اگر کسی که در ساحل است، به عمق دریا بازگردد، در آنجا گوهری باارزش و بسیار نایاب پیدا خواهد کرد.
هوش مصنوعی: اگر کسی در مشغله‌های زندگی گرفتار شود، ممکن است نتواند به ساحل آرامش و امنیتی که دارد، دسترسی یافته و در تنگنای مشکلات بیفتد.
هوش مصنوعی: هر کسی که با این مشکلات و مسائل روبرو شده، در معرض خطر و چالش‌های زیادی قرار دارد.
هوش مصنوعی: من از خاک کسانی هستم که در این دریا (دریای عشق یا معرفت) ترک جان (فدا کردن جان) کرده و در کمال واقعی دچار شده‌اند.
هوش مصنوعی: هر کسی که از دریای معرفت و دانش بهره‌مند شده، در واقع تنها به یک قطرهٔ کوچک از آن رسیده است.
هوش مصنوعی: جان عطار در این دریای وسیع، تحت تأثیر تاریکی نفس (یعنی مشکلات و موانع زندگی) قرار گرفته است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
تا که عشق تو حاصل افتادست
کار ما سخت مشکل افتادست
آب از دیده‌ها از آن باریم
کاتش عشق در دل افتادست
در ازل پیش از آفرینش جسم
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.