اشک ریز آمدم چو ابر بهار
ساقیا هین بیا و باده بیار
توبهٔ من درست نیست خموش
وز من دلشکسته دست بدار
جام درده پیاپی ای ساقی
تا کنم جان خویش بر تو نثار
تا که جامی تهی کنم در عشق
پر برآرم ز خون دیده کنار
در ره عشق چون فلک هر روز
کار گیرم ز سر زهی سر و کار
منم و دردیی و درد دلی
دردی و درد هر دو با هم یار
سر فرو برده‌ای درین گلخن
فارغ از توبه و ز استغفار
درس عشاق گفته در بن دیر
پای منبر نهاده بر سر دار
فانی و باقیم و هیچ و همه
روح محضیم و صورت دیوار
ساقیا گر برآرم از دل دم
ز دم من برآید از تو دمار
بادهٔ ما ز جام دیگر ده
که نه مستیم ما و نه هشیار
موضع عاشقان بی سر و بن
هست بالای کعبه و خمار
گر برآرند یک نفس بی دوست
دلق و تسبیحشان شود زنار
ما همه کشتگان این راهیم
سیر گشته ز جان قلندروار
مست عشقیم و روی آورده
در رهی دور و عقبه‌ای دشوار
زاد ما مانده مرکب افتاده
وادییی تیره و رهی پر خار
بی نهایت رهی که هر ساعت
کشتهٔ اوست صد هزار هزار
چون بدین ره بسی فرو رفتیم
باز ماندیم آخر از رفتار
گه به پهلوی عجز می‌گشتیم
گه به سر می‌شدیم چون پرگار
آخر از گوشه‌ای منادی خاست
کای فروماندگان بی‌مقدار
آنچه جستید در گلیم شماست
لیس فی الدار غیرکم دیار
این چنین وادیی به پای تو نیست
سر خود گیر و رفتی ای عطار
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد عشق و شوق وصال سخن می‌گوید و از ساقی می‌خواهد که باده‌ای بیاورد تا دلش را تسکین بخشد. او از توبه و استغفار می‌گذرد و درد و اشک را به عنوان یار همیشگی خویش می‌داند. شاعر نسبت به عشق و سیر و سفر در آن اظهار اندوه می‌کند و به مخاطب می‌گوید که در جستجوی حقیقت، آنچه در این مسیر با خود دارند، مربوط به خودشان است و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که هیچ سرنوشتی جز تلاش خودشان در این راه نیست. پیام آنها به هم‌سفران این است که خود را در پی جستجوی بیهوده نگردنند و بر طالب حقیقت بودن تاکید دارند.
هوش مصنوعی: چنان اشک می‌ریزم که مثل ابر بهاری هستم. ای ساقی، بیا و باده بیاور تا جرعه‌ای بنوشم.
هوش مصنوعی: توبهٔ من واقعی نیست، پس بهتر است دیگر درباره‌اش صحبت نکنی و از من که دلشکسته‌ام، دست بکش.
هوش مصنوعی: ای ساقی، پی در پی به من شراب بده تا جانم را تقدیم تو کنم.
هوش مصنوعی: تا زمانی که جامی از شراب خالی کنم، در عشق به قدری دیده‌ام گریه کرده‌ام که خون از آن برآید.
هوش مصنوعی: در مسیر عشق مانند گردونه‌ای (فلک) هر روز مشغول کار و تلاش می‌شوم، همچون گردش خورشید که هر روز به سر و کار خود ادامه می‌دهد.
هوش مصنوعی: من با درد و رنجی عمیق روبه‌رو هستم و این درد دل و درد جسمم همواره همسفر من است.
هوش مصنوعی: تو در این مکان پاک و دل‌فریبی، بدون توجه به توبه و استغفار، سر خود را پایین آورده‌ای و غرق لذت‌های این دنیا شده‌ای.
هوش مصنوعی: عاشقان در مکانی دورافتاده (بن دیر) درس خود را بیان کرده‌اند و بر بالای منبر، در کنار مکانی که به دار (جایی برای اعدام) معروف است، نشسته‌اند.
هوش مصنوعی: ما در زندگی فانی هستیم و در عین حال به وجود خود ادامه می‌دهیم. هیچ چیز در واقعیت ما نیست و همه ما روح‌های خالصی هستیم که تنها در قالب ظاهری و دیواری جسمی وجود داریم.
هوش مصنوعی: ای ساقی، اگر من به طور مداوم از دل خودم صدای تو را بلند کنم، هربار چیزی از وجود تو برمی‌آید و دمار از من به در می‌آید.
هوش مصنوعی: شراب ما را از جامی دیگر به ما بده، چرا که ما نه مست هستیم و نه به هشیاری کامل رسیده‌ایم.
هوش مصنوعی: عاشقان در جایی قرار دارند که نه به سر و سامان خاصی وابسته‌اند و نه به ریشه و اصل مشخصی؛ این مکان می‌تواند در کنار کعبه یا در حال intoxication (مست بودن) باشد.
هوش مصنوعی: اگر یک لحظه بدون دوستشان از جا برخیزند، لباس و تسبیحشان به زنجیر تبدیل می‌شود.
هوش مصنوعی: ما همه در این راه عاشقانه، جان‌باخته‌ایم و همچون قلندران (عارفان بی‌پناه) در طول مدت سفر، دچار تغییر و تحول شده‌ایم.
هوش مصنوعی: ما در عشق حالت بی‌خود و مستی داریم و به راهی دور و پُرپیچ و خم و سخت رفته‌ایم.
هوش مصنوعی: ما در این سفر تنهاتر از همیشه مانده‌ایم، و مرکب‌مان (اسب‌مان) در مکان خطرناک و ظلمانی افتاده، در حالی که مسیر پیش رو پر از دردسر و مشکلات است.
هوش مصنوعی: در این بیت به مسیری اشاره شده که بی‌پایان است و هر لحظه انسان‌ها در آن دچار مشکلات و دردسرها می‌شوند، به طوری که تعداد بسیاری در این راه آسیب دیده و از بین رفته‌اند.
هوش مصنوعی: ما در این راه بسیار عمیق شده‌ایم، اما در نهایت از رفتار و اعمال خود عقب مانده‌ایم و نتوانسته‌ایم به مقصد برسیم.
هوش مصنوعی: گاهی به ناتوانی و عجز خود می‌نگریستیم و گاهی به خود می‌بالیدیم و احساس عظمت می‌کردیم، مانند یک پرگار که در حال چرخیدن است.
هوش مصنوعی: در انتهای داستان، از گوشه‌ای ندا دهنده‌ای برخاست که به ما فروماندگان بی‌راست و بی‌مقدار می‌گوید.
هوش مصنوعی: آنچه شما در جستجویش بودید، همین جا و در خود شماست و در این دنیا به جز خود شما هیچ جایی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: در اینجا عطار می‌گوید که این مسیر و سرزمین به پای تو نمی‌رسد، پس خودت را نگه‌دار و از آنجا برو. این نشان‌دهندهٔ خودآگاهی و عدم تعلق به دنیای مادی است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
بر رُخَش زلف عاشق است چو من
لاجرم همچو منش نیست قرار
من و زلفین او نگونساریم
او چرا بر گل است و من بر خار؟
همچو چشمم توانگر است لبم
[...]
زان مرکّب که کالبد از نور
لیکن او را روان و جان ازنار
زان ستاره که مغربش دهنست
مشرق او را همیشه بر رخسار
بارگی خواست شاد بهر شکار
بر نشست و بشد بدیدن شار
ای دل نا شکیب مژده بیار
کامد آن شمسه بتان تتار
آمد آن سرو جلوه کرده به ناز
آمد آن گلبن خمیده ز بار
آمد آن بلبل چمیده به باغ
[...]
هست ایام عید و فصل بهار
جشن جمشید و گردش گلزار
ای نگار بدیع وقت صبوح
زود برخیز و راح روح بیار
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.