بپرسیدم در آن دم از پدر من
که چونی؟ گفت چونم ای پسر من ؟
ز حیرت پای از سر می‌ندانم
دلم گم گشت دیگر می‌ندانم
نگردد این کمانِ کار‌دیده
به بازی چو من پیری کشیده
چنین دریا که عالم میکند نوش
ز چون من قطره‌ای برناورد جوش
بدو گفتم که چیزی گوی آخر
که سرگردان شدم چون گوی آخر
جوابم داد کای داننده فرزند
به فضل حق به هر بابی هنرمند
ز غفلت خود نماییدم همه عمر
چه گویم؟ ژاژ خاییدم همه عمر
بآخر دم چنین گفت آن نکوکار
خداوند محمد را نکو دار
پدر این گفت و مادر گفت آمین
وزان پس زو جدا شد جان شیرین
خدایا گفت این هر دو گرامی
به فضلت مهر بر نه بر تمامی
اگرچه گردنم زیر گناه است
دعای این دو پیرم حرز راهست
ببین یا رب دو پیر ناتوان را
بدیشان بخش جان این جوان را
تو آن پیر نکو دل را نکو دار
فروغ نور ایمان شمع او دار
در ایمان یافت موی او سپیدی
مدارش در سواد ناامیدی
به درگاه تو باز افتاده کارش
به فضل خویشتن ده زینهارش
در آن تنگی گورش همنفس باش
در آن زیر زمینش دست‌رس باش
کفن را حله گردان در بر او
بباران ابر رحمت بر سر او
چو با خاکی شد آن شخص ضعیفش
به پاکی باد بر جان شریفش
ز جان مصطفی نور علی نور
به جانش می‌رسان تا نفخه‌ی سور
گناهش عفو کن جانش قوی دار
به نور دین دلش را مستوی دار
خدایا پیش شاهان مرد مضطر
شود با تیغ و با کرباس هم بر
چو من دیدم که خلقانی که رفتند
همه یک تیغ در کرباس خفتند
تن من از کفن کرباس آورد
زفانم تیغ چون الماس آورد
کنون کرباس و تیغ آورده‌ام من
بسی داغ و دریغ آورده‌ام من
تو خواهی خوان و خواهی ران تو دانی
که گر رانی و گر خوانی توانی
سخن با دردتر زین کس ندیدست
کزین هر بیت خونی می‌چکیده‌ست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از پدر خود می‌پرسد که حالش چگونه است و از حیرت و سرگشتگی خود می‌گوید. پدرش به او توصیه میکند که از غفلت بپرهیزد و به فضایل خداوند و زندگی نیکو توجه کند. سپس هر دو والد دعا می‌کنند و شاعر با درخواست رحمت و عفو برای خود و والدینش از خداوند توسل می‌جوید. او از ضعف و ناتوانی خود می‌گوید و از خدا می‌خواهد که در سختی‌ها همراهش باشد و نور ایمان را در دلش روشن کند. در پایان، شاعر به نوعی شکایت میکند که درد و رنجی که کشیده است، به آسانی قابل فهم نیست و از یک طرف، آرزوی رحمت الهی را دارد و از طرف دیگر، به تلخی‌های زندگی اشاره میکند.
هوش مصنوعی: سوالی از پدرم کردم که حال تو چطور است؟ و او در پاسخ گفت: حال من چگونه است، ای پسر؟
هوش مصنوعی: از شدت حیرت نمی‌دانم پایم کجاست و از سرم به کجا می‌روم، دلم گم شده و نمی‌دانم به کجا رفته است.
هوش مصنوعی: این کمان که به معنای عاقل و باتجربه است، هرگز مانند منِ پیر، به سادگی به بازی نمی‌آید. به عبارتی، تجربه و سن من باعث شده که دیگر نتوانم در کارهای بی‌فکری و عدم توجه شرکت کنم.
هوش مصنوعی: این دریا که جهان را زنده میکند، همچون منی که فقط یک قطره‌ام، نمی‌تواند جوش و خروش زیادی را به وجود آورد.
هوش مصنوعی: به او گفتم که چیزی بگو، چون من در مانند گوی آخر سرگردان شده‌ام و نمی‌دانم چه باید بکنم.
هوش مصنوعی: او (پاسخ‌دهنده) به من گفت: ای دانا و فرزند (عطار)، به صدق و قدرت خدا هر کسی در زمینه‌ای خاص و با کیفیت، استعداد و مهارت دارد.
هوش مصنوعی: از غفلت و نادانی خود در تمام عمر گفتم که چه کنم؟ فقط به سخنان بی‌محتوا پرداختم و بیهوده گفتم.
هوش مصنوعی: در آخرین لحظه، آن انسان صالح (نیکوکار) به گفتن این نکته پرداخت: «پیشوای بزرگ، محمد (ص)، را نیکو و محترم بدارید.
هوش مصنوعی: پدر این دعای نیک را گفت و مادر نیز آمین گفت و سپس جان شیرین از او جدا شد.
هوش مصنوعی: این دو نفر (پدر و مادر) با محبت و احترام از خداوند خواسته‌اند که به واسطهٔ کرم و رحمتش، مهر و محبت را در دل خود و دیگران قرار دهد، نه اینکه فقط به یک فرد خاص توجه کند.
هوش مصنوعی: هرچند که من به خاطر گناهانم در موقعیتی بد هستم، اما دعا و درخواست این دو پیرم (که به نظر می‌رسد شخصیت‌های محترمی باشند) می‌تواند راه نجاتی برای من باشد.
هوش مصنوعی: خداوند، دو پیر ناتوان را ببین و به آنها زندگی و حیات جوانی‌ام را ببخش.
هوش مصنوعی: تو آن پیر نیک‌دل را در خوبی نگه‌دار و نور ایمان را مانند شمع در وجود او روشن نگه‌دار.
هوش مصنوعی: در ایمان او، موی سفیدش را نمی‌توان به حساب ناامیدی گذاشت، بلکه باید آن را نشانی از تجربه و پختگی دانست.
هوش مصنوعی: در برابر تو، کار او به شدت به هم ریخته است، پس به خاطر خودش او را کمک کن و مشکلش را حل کن.
هوش مصنوعی: در آن قبر تنگش با او همدلی کن و در آن زیر زمین به او دسترسی داشته باش.
هوش مصنوعی: بر او کفن را مانند لباس زیبا بپوشان و همچنان که باران رحمت بر او نازل می‌شود، برایش دعا کن.
هوش مصنوعی: زمانی که آن شخص ضعیف به خاک سپرده شد، پاکی و طراوت مانند بادی به جان شریف او می‌رسد.
هوش مصنوعی: نور وجود پیامبر اسلام، یعنی حضرت محمد (مصطفی)، به روح او می‌تابد و با این نور، بر روح او نفخه‌ای الهی وارد می‌شود که برکت و جوانی تازه‌ای به او می‌بخشد.
هوش مصنوعی: خداوند، گناه او را ببخش و جانش را قوی کن. به نور دین، دلش را ثابت و محکم نگه‌دار.
هوش مصنوعی: خدایا، در برابر شاهان، انسان ناچار و ناتوان می‌شود و حتی با وجود تیغ و کرباسی که به همراه دارد، زیر فشار زندگی قرار می‌گیرد.
هوش مصنوعی: وقتی من دیدم که افرادی که قبلاً رفته بودند، همه در حال خوابیده‌اند و یک تیغ بر کرباس (پارچه‌ی کفن) دارند.
هوش مصنوعی: تن من را با کفن از کرباس مانند پارچه‌ای پوشانده‌اند و زبانم به تازگی به شدت شفاف و تیز شده است مثل الماس.
هوش مصنوعی: من اکنون کرباس (پارچه زبر و خشن) و تیغ (ابزار برش) را به همراه دارم و از درد و اندوه زیادی رنج می‌برم.
هوش مصنوعی: هر طور که بخواهی می‌توانی عمل کنی، چه پذیرایی کنی و چه طرد کنی، تو خود می‌دانی که اگر طرد کنی یا پذیرایی کنی، این کار در توان تو است.
هوش مصنوعی: هیچ‌کس سخن دردناکی مانند این سخن را ندیده است، زیرا از هر بیت شعر، خون می‌چکد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.