انوری
»
دیوان اشعار
»
مقطعات
»
شمارهٔ ۸۸ - حکیم در اواخر عمر از ملازمت دربار سلاطین احتراز می‌نموده، وقتی سلطان غور او را طلبید این قطعه را بدو فرستاد
کلبه‌ای کاندرو به روز و به شب
جای آرام و خورد و خواب منست
حالتی دادم اندرو که در آن
چرخ در غبن و رشک و تاب منست
آن سپهرم درو که گوی سپهر
ذره‌ای نور آفتاب منست
وان جهانم درو که بحر محیط
والهٔ لمعهٔ سراب منست
هرچه در مجلس ملوک بود
همه در کلبهٔ خراب منست
رحل اجزا و نان خشک برو
گرد خوان من و کباب منست
شیشهٔ صبر من که بادا پر
پیش من شیشهٔ شراب منست
قلم کوته و صریر خوشش
زخمه و نغمهٔ رباب منست
خرقهٔ صوفیانهٔ ارزق
بر هزار اطلس انتخاب منست
هرچه بیرون از این بود کم و بیش
حاش للسامعین عذاب منست
گنده پیر جهان جنب نکند
همتی را که در جناب منست
زین قدم راه رجعتم بستست
آنکه او مرجع و مب منست
خدمت پادشه که باقی باد
نه به بازوی باد و آب منست
این طریق از نمایشست خطا
چه کنم این خطا صواب منست
گرچه پیغام روح‌پرور او
همه تسکین اضطراب منست
نیست من بنده را زبان جواب
جامه و جای من جواب منست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: حکیم در این قطعه به توصیف زندگی خود در کلبه‌ای ساده و آرام می‌پردازد که برایش جایی برای استراحت و خواب است. او از فضای کلبه‌اش که پر از زیبایی‌ها و عشق به زندگی است، به خوبی یاد می‌کند و برعکس، زندگی ملوک‌مآبانه و پرزرق و برق دربار را بی‌ارزش می‌داند. او تأکید می‌کند که همه چیز در کلبه‌اش، از نان خشک تا شراب و موسیقی، برای او ارزشمند و دل‌انگیز است. حکیم در نهایت به بی‌نظمی زندگی دربار و وضعیت خود در آن اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که او در این کلبه از دنیای مادی رها شده و با وجود محدودیت‌ها، آرامش و خوشبختی واقعی را یافته است.
هوش مصنوعی: در کلبه‌ای که من دارم، در طول روز و شب، جای آرامشم و مکانی است برای خوردن و خوابیدن.
هوش مصنوعی: حالتی به کلبه‌ام بخشیدم که در آن دنیا (چرخ) به حسادت و غم و خشم و تلاطم است.
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به نوعی از آرامش و روشنایی درونی خود اشاره می‌کند که در آن، کائنات و افق‌ها تحت تأثیر نور وجود او قرار دارند، به گونه‌ای که آسمان در برابر او تنها یک نقطه کم‌نور به حساب می‌آید.
هوش مصنوعی: جهانی که در آن همه چیز مانند دریای وسیع و عمیق است، فقط در خیال و توهم من دیده می‌شود و در حقیقت، مانند تلالو یک سراب است که وجود ندارد.
هوش مصنوعی: هر چه در مجالس شاهان و سلاطین وجود دارد، همه در کلبهٔ فرسوده و خراب من جایی دارد.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به سادگی و زهد خود اشاره می‌کند و می‌گوید که سفرهٔ او از چیزهای معمولی و بی‌ارزش، مثل نان خشک و غذاهای سادهٔ دیگر تشکیل شده است، نه از نعمت‌های دنیوی و تجملات.
هوش مصنوعی: شیشهٔ صبر من که پر از صبر و تحمل است، در مقابل من، مانند شیشهٔ شراب است که برای خوشی و لذت تعبیر می‌شود.
هوش مصنوعی: قلمی که در دست من است، کوتاه است و صدای نوا و لحن خوشی که ایجاد می‌کند، همانند صدای رباب (ساز موسیقی) من است.
هوش مصنوعی: خرقهٔ صوفیانه‌ای که از پارچه‌ای گران‌بها مثل اطلس ساخته شده، نشان‌دهندهٔ مقام و انتخاب من است.
هوش مصنوعی: هر چیزی که خارج از این عالم باشد، کم یا زیاد، جز درد و عذاب برای شنوندگان نیست.
هوش مصنوعی: پیر کهن‌سال و ناتوانی که در جهان وجود دارد، توانایی و اراده‌ای ندارد که همت و کوشش من را به حرکت درآورد.
هوش مصنوعی: بر اثر این اقدام، راه برگشت من بسته است، زیرا او که مرجع و مأمن من است، در اینجا حضور دارد.
هوش مصنوعی: خدمت به پادشاهی که دوام پیدا کند، نه به توانایی من در کارهای فیزیکی و دنیوی، بلکه به برکت و لطف خداوند بستگی دارد.
هوش مصنوعی: این راهی که در پیش گرفته‌ام، به سویی از اشتباهات می‌انجامد و من نمی‌دانم چه کنم، زیرا این اشتباه برای من در واقع درست و صحیح است.
هوش مصنوعی: اگرچه پیام دل‌نواز او برای من آرامش‌بخش است، اما در عین حال اضطراب‌هایم را هم آرام می‌کند.
هوش مصنوعی: من نمی‌توانم در برابر خواسته‌ی سلطان صحبت کنم، زیرا مقام و منزلت من فراتر از آن چیزی است که بتوانم به سادگی پاسخگو باشم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.