ای برادر نسل آدم را خدی از روی لطف
نامها دادست پیش ازتر و خشک و گرم و سرد
هر کسی را کنیت و نام و لقب در خورد اوست
پس در آوردستشان اندر جهان خواب و خورد
حاسدا مودود شاه ناصرالدین را لقب
گرموئید شد تو زین معنی چرا باشی به درد
دان که او را نعمت دیگر نو نیامد زاسمان
زانکه از روز ولادت خود موئید بود مرد
بیش از این چیزی دگر حادث نشد در نام او
آن به نیکونامی اندر جملهٔ آفاق فرد
چون پدر مودود نامش کرد تایید خدای
از سیم حرف و چهارم حرف او یک حرف کرد
باد نامش درجان باقی وذاتش همچو نام
ملک گیتی دستگاه و حفظ مردان پایمرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: انوری در این قطعه به مناسبت تغییر لقب مودودشاه از «ناصرالدین» به «مؤیدالدین» خطاب به حسودان میگوید که نام و لقب هر کس را خدا از پیش مقدر کرده است. به گفتهٔ او این لقب نعمت تازهای نیست، چون ممدوح از روز تولد مؤید بوده است. شاعر با بازی با حروف نشان میدهد که «مؤید» در خود نام «مودود» نهفته است و در پایان برای ماندگاری نام و قدرت ممدوح دعا میکند.
هوش مصنوعی: ای برادر، خداوند از سر لطف، پیش از آنکه عناصر و چیزهای تر و خشک و گرم و سرد را پدید آورد، به فرزندان آدم نام داده است.
هوش مصنوعی: به هر کس کنیه و نام و لقبی داده که شایستهٔ اوست، و سپس آنان را به این جهانِ خواب و خوراک آورده است. یعنی نام و لقب هر کس از پیش مقدر شده است.
هوش مصنوعی: ای حسود، اگر لقب مودودشاه که ناصرالدین بود اکنون مؤیدالدین شده است، تو چرا از این موضوع رنج میبری؟
هوش مصنوعی: بدان که نعمت تازهای از آسمان به او نرسیده است، زیرا این مرد از روز تولد خود «مؤید» یعنی تأییدشدهٔ خدا بود.
هوش مصنوعی: در نام او چیزی بیش از این تازه پدید نیامده است؛ او که در نیکنامی در همهٔ جهان یگانه است.
هوش مصنوعی: هنگامی که پدرش او را «مودود» نامید، تأیید خدا حرف سوم و چهارم نامش را یکی کرد؛ یعنی اگر دو حرف میانی «مودود» را یک حرف کنی، «مؤید» به دست میآید و این لقب از آغاز در نامش نهفته بوده است.
هوش مصنوعی: آرزو میکنم نامش در جهان پایدار بماند و وجودش نیز مانند نامش جاودان باشد؛ صاحب پادشاهی جهان باشد و یاور و نگهدار مردان.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
همتی دارد که جز فرق ستاره نسپرد
هیبتش حایل چنان کاندر جهان همت خورد
هر چه ماهی باشد اندر قعر دریا خون شود
گر سموم هیبتش بر قعر دریا بگذرد
وربه دی مه باد جودش بگذرد بر کوه ودشت
[...]
تا چمن را آسمان با سیب و آبی جفت کرد
بوستان را روزگار از لاله و گل کرد فرد
شاخ چون مینا میان باغ شد چون کهربا
آب چون صندل میان جوی شد چون لاجورد
شب فزود و کاست روز و به نگون و سیب زرد
[...]
اقتدا بر عاشقان کن گر دلیلت هست درد
ور نداری درد گرد مذهب رندان مگرد
ناشده بی عقل و جان و دل درین ره کی شوی
محرم درگاه عشقی با بت و زنار گرد
هر که شد مشتاق او یکبارگی آواره شد
[...]
در جهان با مردمان دانی که چون باید گذاشت
آن قدر عمری که یابد مردم آزاد مرد
کاستینها در غم او ترکنند از آب گرم
فیالمثل گز بگذرد بر دامن او باد سرد
در جهان با مردمان دانی که چون باید گذاشت
آن قدر عمری که دارد مردم آزاد مرد؟
کاستینها تر کنند از بهر او از آب گرم
فیالمثل گر بگذرد بر دامنش از باد سرد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.