ای دل بیرحم تو را، مایهٔ شادی غم ما
این چه بلا بود قضا، من ز کجا تو ز کجا
تا که ز من جور و جفا، شرم نداری ز خدا
اینت بلائی که توئی، یارب زنهار تورا
یا رب زنهار ز تو سخت بلائی که توئی
نگار جادو سخنی، سوار لشکرشکنی
آفت هر جان و تنی، فتنه دور ز منی
غمزه چو بر غمزه زنی، کُشته بهم برفکنی
اینت بلائی که توئی، یا رب زنهار ز تو
یارب زنهار ز تو سخت بلائی که توئی
گرچه توئی سرو سهی، بچهره خورشید و مهی
چوپای در مهد نهی، ز دور نادیده رهی
دل بربائی ز رهی، برزنی و عشوه دهی
اینت بلائی که توئی، یارب زنهار ز تو
یارب زنهار ز تو سخت بلائی که توئی
برکنی از عشوه سرم، خون کنی از غم جگرم
شبی چو باران بگرم، ور نخرامی زدرم
غصه ز تو چند خورم، محنت تو چند برم
اینت بلائی که توئی، یارب زنهار ز تو
یارب زنهار ز تو سخت بلائی که توئی
شیفته زار توام، عاشق رخسار توام
گشته و بیمار توام، بدل گرفتار توام
بجان. خریدار توام، بیا. که در کار توام
اینت بلائی که توئی، یارب زنهار ز تو
یارب زنهار ز تو سخت بلائی که توئی
باشد شرمیت یقین، از من رنجور حزین
زغمزه بگشای کمین، مگر از این غمزه کین
اثیر خود را به از این، ز دوستداران بگزین
اینت بلائی که توئی، یارب زنهار زتو
یارب زنهار ز تو سخت بلائی که توئی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر عاشقانهای بندبند است که هر بند آن با برگردان «یارب زنهار ز تو، سخت بلائی که توئی» پایان مییابد. عاشق از بیرحمی، ناز و کرشمههای کشندهٔ معشوق مینالد و زیبایی او را با سرو و خورشید و ماه میسنجد. سپس از گریههای شبانه و بیماری و گرفتاری خود سخن میگوید. در پایان، اثیر از معشوق میخواهد که شرم کند، دست از کینه بردارد و او را از میان دوستدارانش برگزیند.
هوش مصنوعی: ای کسی که دل بیرحمت از غم ما شاد میشود، این چه سرنوشت و بلایی بود؟ میان من و تو فاصله و تفاوت بسیار است.
هوش مصنوعی: تا کی بر من ستم و جفا میکنی؟ آیا از خدا شرم نداری؟ عجب بلایی هستی! خدایا، از دست تو پناه میخواهم.
هوش مصنوعی: برگردان: خدایا، از دست تو امان؛ چه بلای سختی هستی.
هوش مصنوعی: ای معشوق زیبا که سخنت جادو میکند و چون سواری لشکرها را درهم میشکنی، تو آفت هر جان و تنی و مایهٔ آشوبی هستی که از من دوری.
هوش مصنوعی: هنگامی که پیاپی ناز و کرشمه با چشم میکنی، کشتگان را روی هم میافکنی. عجب بلایی هستی! خدایا، از دست تو امان.
هوش مصنوعی: برگردان: خدایا، از دست تو امان؛ چه بلای سختی هستی.
هوش مصنوعی: اگرچه به قامت سرو راست و به چهره خورشید و ماهی، از همان کودکی که پا در گهواره نهادی راهی ناآشنا در پیش گرفتی.
هوش مصنوعی: دل را از بندهٔ عاشقت میربایی، سپس روی برمیگردانی و با ناز فریبش میدهی. عجب بلایی هستی! خدایا، از دست تو امان.
هوش مصنوعی: برگردان: خدایا، از دست تو امان؛ چه بلای سختی هستی.
هوش مصنوعی: با ناز و عشوه مرا تباه میکنی و از غم جگرم را خون میسازی. اگر شبی از کنار درم نگذری، چون باران میگریم.
هوش مصنوعی: تا کی از دست تو غصه بخورم و رنج تو را تحمل کنم؟ عجب بلایی هستی! خدایا، از دست تو امان.
هوش مصنوعی: برگردان: خدایا، از دست تو امان؛ چه بلای سختی هستی.
هوش مصنوعی: شیفته و زار تو و عاشق چهرهٔ توام. از عشق تو بیمار شدهام و دلم گرفتار توست.
هوش مصنوعی: با جان خریدار توام. بیا که سراسر در کار و خدمت توام. عجب بلایی هستی! خدایا، از دست تو امان.
هوش مصنوعی: برگردان: خدایا، از دست تو امان؛ چه بلای سختی هستی.
هوش مصنوعی: بیگمان از من بیمار و اندوهگین شرمی خواهی داشت. کمین نگاه کینهجویت را بردار، شاید از این کرشمهٔ کینآلود رهایی یابم.
هوش مصنوعی: اثیر (شاعر) را از میان دوستدارانت برگزین و با او بهتر از این رفتار کن. عجب بلایی هستی! خدایا، از دست تو امان.
هوش مصنوعی: برگردان: خدایا، از دست تو امان؛ چه بلای سختی هستی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.